Τον ικανόν να κάνουν νάνον είναι κανών των ανικάνων

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος,

…σαφώςςς.., πάλι, ως προς την δευτέρα…παρ,απ,ουσία –του.., πλην απ’ τις αοριστολογίες.., που με αντιφάσεις ‘’μας’’ παρουσιάζουν οι αναξιόπιστοι ‘’ευαγγελιστάδες’’ — Πυθίες.., τις με τις λέξεις και νούμερα κώδικες.., υπάρχουν…‘’έτσι’’ κωδικωποιημένα…κι ολόκληρες προτάσεις κα

Δυο φορές κοιτάξαμε ένα βλέμμα. Δεν το αφήσαμε να μας αγγίξει. Όχι ότι δεν το θέλαμε. Απλά δεν το αντέχαμε. Κομμάτι γυαλί ήτανε. Χάραζε. Ό,τι μπροστά του υπήρχε. Εμείς αντίκρυ, απλά δινόμασταν στο παρελθόν. Στου τώρα την στιγμή πάλι δεν ζούσαμε. Δεν ανασαίναμε. Κοιτούσαμε

Παντελής Θαλασσινός ~ Της μάνας η καρδιά Συμμετέχει η Αρχοντούλα Σαββιδάκη και η Μαριώ στο ρόλο της μάνας [Mother and Child paint by Pablo Picasso]

Όταν στρώνεις το τραπέζι πριν καθίσεις να ελέγχεις σχολαστικά την αντικρινή σου καρέκλα αν είναι γερή μήπως τρίζει μήπως χαλάρωσαν οι εγκοπές μήπως φαγώθηκαν οι αρμοί αν υποσκάπτει το σκελετό σκουλήκι γιατί εκείνος που δεν κάθεται γίνεται κάθε μέρα όλο και πιο βαρύς. Πρόσ

Στίχοι: Κυριάκος Ντούμος Και θα χαθώ από κοντά σου θα χαθώ καπνός θα γίνω χώμα, χώμα και νερό και θα χυθώ μες στα ποτάμια θα χυθώ κοντά σου ούτε ένα, ούτ’ ένα λεπτό. Τις Κυριακές θα με ζητάς στις εκκλησιές τα Σαββατόβραδα θα ψάχνεις στο λιμάνι στου σκοτωμένου έρωτά μας τις

Ίσως από το σώμα εκείνο που περισσότερο ξεχνιέται να είναι η ηδονή. Τίτος Πατρίκιος [Touching the Sky paint by Zhaoming Wu]

>

Ότι είναι ο νους και η καρδιά για τον άνθρωπο, είναι και η Ελλάδα για την ανθρωπότητα.

«Το στοιχειώδες καθήκον μου δεν είναι να αγκιστρωθώ στο αξίωμά μου, ούτε ακόμη περισσότερο να κλείσω τον δρόμο στους νεώτερους ανθρώπους, αλλά να παραδώσω εμπειρίες και ιδέες, των οποίων η ταπεινή αξία προέρχεται από την υπέροχη εποχή που μου δόθηκε για να ζήσω». Είπε ο Κ

Ήσυχα, καθαρά, κοιτάζω τον κόσμο και λέω: Όλα τούτα που θωρώ, γρικώ, γεύουμαι, οσφραίνουμαι κι αγγίζω είναι πλάσματα του νου μου. Ο ήλιος ανεβαίνει, κατεβαίνει μέσα στο κρανίο μου. Στο ένα μελίγγι μου ανατέλνει ο ήλιος, στο άλλο βασιλεύει ο ήλιος. Τ΄ άστρα λάμπουν μέσα στο

Από την φωνή της Ρίτας Αντωνοπούλου σε μουσική του Θάνου Μικρούτσικου

Ιδεαλιστής είναι εκείνος που, διαπιστώνοντας ότι τα τριαντάφυλλα μυρίζουν καλύτερα από τα λάχανα, συμπεραίνει ότι γίνονται και καλύτερη σούπα.

Αυτός ο πάγος που αποδέχτηκα όλο κι απλώνει μέσα κι έξω. Απ’ το γυμνό βουνό μου πάνω από συνωστισμούς σωμάτων κι αισθημάτων κερδίζοντας τα σύνολα που θέλησα βλέποντας μόνο δάση πάλι πεθαίνω για ένα δέντρο. ‘Ενα δέντρο… ένα πρόσωπο… Και πια δεν ξέρω αν διάλεξα τη μοναξιά ή α

Απόλαυση χωρίς συναίσθημα

>

Με το βιβλίο αυτό ο Colin Blakemore, Kαθηγητής της Nευροφυσιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Oξφόρδης, πραγματοποιεί μια εξερεύνηση στον χώρο του ανθρώπινου εγκεφάλου και νου. Πρόκειται για μια ευφυή συνθετική και αναλυτική δουλειά που στηρίζεται στα δεδομένα των νευροεπιστημώ

Ομορφα λόγια άλλων, αλλά λιγο “πεσιμιστικά”. Συχώρα με, δεν μπορώ να “πέφτω”. Πρέπει να είμαι ψηλά για να είμαι καλά…. άσε παιδί μου, ου γαρ, σούρνει κι άλλα μαζί του και μας ταλαιπωρεί. Στο blog μου, θα βρεις πρόσκληση για blogo-παίγνιο (λίγο πιό αλέγκρο, απο αυτά τα δικά

Ανατομικά ο Χρόνος παρουσιάζει τα εξής φαινόμενα. Στην αρχή φανερώνεται ένας μολυβένιος ουρανός. Οι αρτηρίες των ωκεανών φωτίζονται εκτυφλωτικά. Μαύρα πουλιά οι περιφερόμενοι αναστεναγμοί. Σκιές οι θλίψεις των νεκρών. Το χρώμα γίνεται βαθυπράσινο. Μιά κόκκινη κηλίδα από αίμ

«Η τροφή σου είναι το γιατρικό σου και το γιατρικό σου είναι η τροφή σου»

[…] Μοναξιά είναι το ο, το λ, το ε, το θ, το υι, το ευ. Μοναξιά είναι να αποφεύγεις να αντιμετωπίζεις καταστάσεις που σου θυμίζουν τις πλάνες σου. Μοναξιά είναι ο τοίχος που αρχίζει από κάτω γκρίζος, καταλήγοντας σε λερωμένο κίτρινο. […] Μοναξιά είναι που δεν έρχεσαι και ότ

Βασιλική μου, Καλημέρα καλή μου. ωραιες οι λέξεις. Νομιζω όμως ότι γίνονται πολλά βήματα από παρα πολλούς ανθρωπους, κρατικοδιαιτους, ιδιωτικοδίαιτους, παντως γινεται δουλεια΄. θα παω το σαββατοκυριακο και θα δω απο κοντα΄. Υπαρχει ενα κενό σε σχεση με τους ηλικιωμένους κι

μεγάλωσαν οι μέρες. κι οι νύχτες όμως ξαφνικά. πως γίνεται αυτό; πως γίνεται; πως μεγαλώνουν οι αγάπες κι οι έρωτες ταυτόχρονα, πως γίνεται να ζούμε και να πεθαίνουμε μαζί; λέω πάλι για όνειρα μέσα σ’ όνειρα, για φεγγάρια στον ήλιο μέσα, για σκοτάδι ευγενικό μέσα μου μέρα μ

Σκληρή μου στάθηκε η αγάπη Σκληρή κι ανήλεη. Από σκληρή στοργή, Από πυκνή τρυφερότητα. Έβαλε φωτιά να κάψει το σπίτι μου. Μεγάλωσε η φωτιά, Σηκώθηκε, Σα μια φλεγόμενη σκιά, Μια πυρκαγιά. Καίγονται τα χέρια.