Κάθε μέρα γίνεται ο άνθρωπος, κάθε καινούρια μέρα μας γκρεμίζει, μας ανοικοδομεί, μας ισοπεδώνει... Μόνο η βλακεία μένει αμετακίνητη -αν δεν πρόκειται για σταθερότητα σκοπιμότητας-, μόνο η βλακεία κρατά τους ανθρώπους αμετάλλαγους σαν αμεταχείριστα τσουκάλια, που δε χρησι

«Αχάριστη καρδιά δε σου ’φτασαν τόσα χρόνια που σε περίμενα; Χωρίς μέτρο σ’ αγάπησα. Και χωρίς έλεος φέρθηκα στους δικούς μου. Ούτε τη μάνα μου δεν έκλαψα όταν πέθανε. Απ’ όλους με χώριζε η βαριά σκιά σου. Τεράστια σαν τις αποστάσεις που μας χώριζαν, σαν την σιωπή σου που π

Πώς γίνεται να πέθανες Έτσι χωρίς να ρωτήσεις κανέναν πήγες και πέθανες και τίποτα πια δεν μπορεί ν’ αλλάξει αυτό τον αποτρόπαιο θάνατο ούτε και να μου μιλήσεις πια δε θα σ’ ακούσω ποτέ ούτε θα δω τα τεράστια γαλανά σου μάτια να με πυροβολούν ολόισια στο βάθος της καρδιάς

Λιλή Ζωγράφου «Η αγάπη άργησε μια μέρα» Η σιωπή βασίλευε στην περιοχή τόσο που φαινόταν ακατοίκητη μες στο φθινοπωρινό σούρουπο ντυμένο στα ρόδινα ως πορτοκαλιά — αραχνοΰφαντες μουσελίνες που πλέανε στο κενό ξεκολλημένες από τον ουρανό. Τα θεριεμένα δέντρα, θάμνοι και λ

Λιλή Ζωγράφου «Η αγάπη άργησε μια μέρα»        Μεγάλωσε δεμένη στενά με τη συνομήλική της κόρη του Μερίτ πασά διοικητή της επαρχίας. Όλους τους θερμούς μήνες ήταν μόνιμα καλεσμένη στο θερινό σπίτι του, στο διπλανό χωριό όπου παίρνανε και οι δυο νεαρές μαθήματα πιάνου, γ

Λιλή Ζωγράφου «Η αγάπη άργησε μια μέρα» Η σιωπή βασίλευε στην περιοχή τόσο πού φαινόταν ακατοίκητη μες στο φθινοπωρινό σούρουπο ντυμένο στα ρόδινα ως πορτοκαλιά — αραχνοΰφαντες μουσελίνες που πλέανε στο κενό ξεκολλημένες από τον ουρανό. Τα θεριεμένα δέντρα, θάμνοι και

«Αχ, μωρέ Λιλή, που πήγες και μας πέθανες...». Και τώρα, τι θα κάνουμε; Ποιος θα τους τα λέει χύμα; Ποιος θ’ αναστατώνει τις κυράτσες και τους βολεμένους; Μεγάλη ζημιά μας έκανες μωρέ Λιλή... Αρχόντισσα κυρά... Μάνα... Αδελφή... και Φως! Τι πρόλογο να γράψω; Τι να πω; Το ξ