Θα κοιμηθώ σε μια θάλλασα με λάθη, μιας πολιτισμένης κοινωνίας που ασφυκτιά, κάτω απτο βάρος των εξελίξεων.. Θα χαιδέψω τους βόστρυχους τις νύχτας και στου μακρυνού της ορίζοντα τις λευκές σελίδες, θαρχίσω να ιχνογραφώ τα βήματά μου.. Θα φορέσω, τα όνειρα κατάσαρκα, θ

I Έκλεισες τα μάτια στον ερχομό της άνοιξης.. Σφάλισες την ψυχή σου, κρατώντας σφιχτά το φθινόπωρο στου λειψού σου βίου την αχλή.... ΙΙ Στάθηκες στο ερημικό παράθυρο και κοιτώντας κλεφτά απτις γρίλιες τα χρώματα να περιστρέφονται, άδραξες μόνο το γκρίζο..... ΙΙΙ Aπλωσ

Χτένισα τα μάτια μου. Έστρωσα λουλουδένιο νυχτικό από κάτω τους κι άφησα να πέσουν τα όνειρα που τίναξε η ψυχή μου σήμερα, εκεί πάνω. Πάνω τους. Τα χτένισα καλά. Τα βλέφαρα, τα φρύδια, τις γραμμές και τις ρυτίδες. Τα γέλια και τις σκιές που σχηματίζουν όταν πια τα χαχανητά

Δέσε την κιμωλία σφιχτά ανάμεσα στα δάχτυλά σου και ξεκίνα να μαγνητίζεις στον μπλε βυθό αλογάκια της θάλασσας με τη βοήθεια από ζωντανό αγκίστρι. Όταν θα ‘ρθουν οι Απόκριες εσύ σε ποια στέγη του κόσμου θα πετάς, ντυμένος όνειρο; Κι όταν η Πρωτοχρονιά αποφασίσει ξανά να αλλ