… Πλησιάζει. Μαζί με εμάς, και η μπλογκόσφαιρα οσονούπω θα κλείσει έναν ολόκληρο χρόνο παλμών, ιδρώτα, προκλητικού sex, λέξεων, σκέψεων, ταξιδιών εγκεφαλικών και πραγματικών. Σήμερα, γιορτάζω και μαζί με μένα η σφαίρα μου, η διάφανη, η μυστικιστική, η παιδική, η απόλυτη, με

Θα κοιμηθώ σε μια θάλλασα με λάθη, μιας πολιτισμένης κοινωνίας που ασφυκτιά, κάτω απτο βάρος των εξελίξεων.. Θα χαιδέψω τους βόστρυχους τις νύχτας και στου μακρυνού της ορίζοντα τις λευκές σελίδες, θαρχίσω να ιχνογραφώ τα βήματά μου.. Θα φορέσω, τα όνειρα κατάσαρκα, θ

«Είμαστε σ’ένα καινούργιο σπίτι με ένα κουδούνι, δυο ονόματα επάνω του με μια καρδούλα, δυο γάτες, δυο γραφεία και μια κοινή ζωή. Όλα θα τα έχουμε, αρκεί να είμαστε και οι δυο σε μια σελίδα!»… Αυτό μου είπες σήμερα και με έστειλες, πάλι! Έχε γεια Ηλιούπολη. Άντε στα κομμάτι

Θυμώνας, ο [θimónas]: Νοητή εποχή του έτους. Παρεμβάλλεται δια της λεκτικής βίας μεταξύ καλοκαιριού και φθινοπώρου, εικάζεται πως προσπαθεί να αντικαταστήσει το φθινόπωρο και το χειμώνα. Συνήθως χρησιμοποιείται στα πολυπληθή αστικά κέντρα κατά τη λήξη του καλοκαιριού (ειδι

(Πηγή εικόνας: gracemagazine.wordpress.com) Σήμερα πέρασα μέσα από την πόλη μου. Είδα αίματα πάνω στα χέρια ενός νεαρού που έσκασε με το TDM του πάνω σε ένα πορτοκαλί αυτοκίνητο. Μια γκόμενα που της ήρθε να περάσει κάθετα το δρόμο, χωρίς αύριο. Γυναίκες στο τιμόνι… Σκισμένο

«Σ’αγαπώ»… της ψιθύρισε τόσο βαθιά στο αυτί, ώστε όλα της τα όργανα άρχισαν να κουνιούνται πέρα-δώθε, σα κλαριά, για να συνειδητοποιήσουν τις λέξεις. -«Θέλω να χωρίσουμε» σκέφτηκε εκείνη. Το είπε άραγε; Ποιος ξέρει; * Τόσο εξωπραγματικό είναι το ότι είμαστε μαζί. Σε κοιτάζω

Αποφάσισα να φωταγωγήσω το βασίλειό μου. Πήγα κι αγόρασα κεριά. Μιλιούνια! Ρεσώ και τετράγωνα, ψηλά και στρογγυλά, γυμνά και σε γυάλινες θήκες… Και τ’άναψα! Έτσι, μου τη βάρεσε και τα άναψα. Απόψε νωρίς-νωρίς. Έβαλα ένα πάνω στον εξωτερικό. Ένα ζερβά κι ένα δεξιά από την οθ

Τέλεια κεντραρισμένος! Ένας θεόρατος, σκοτεινός ήλιος καταμεσής του ταβανιού να ανάβει φωτιές στο μυαλό και την όρεξη. Εκεί, ακριβώς πάνω από τη βουνογραμμή, δίπλα από τα τρία σπίτια που αντικρίζω κάθε πρωί που ξυπνάω. Και τώρα, μισή ώρα μετά, που εγώ ακόμη μετρώ χιλιόμετρα

Να θυμηθώ να περάσω από τις βιτρίνες σήμερα το απόγευμα. Σκέψη και βιτρίνα. Συναίσθημα και βιτρίνα. Επιθυμία και βιτρίνα. Άλλες με χρώματα άπειρα, αμέτρητα, ατελείωτα. Άλλες με λέξεις, γλώσσες και διαλέκτους με τόσο μεράκι και πείρα καμωμένες, που επιτρέπουν σε όλα τα πλάσμ

Γείρε δίπλα μου κοίτα μαζί μου τον ωκεανό πάνω από το κεφάλι μας τράβα την κουρτίνα και δώσε μου την υπόσχεση του φιλιού και του βλέμματος, της γραμμής εκείνης, που δε σταματά ποτέ της να ρέει!

Προσπαθώ να απαντήσω σε ένα ερώτημα και αμέσως γεννιέται ένα άλλο. Αυτό που αποκαλώ “πραγματικότητά μου” ορίζεται μόνο από τα δεδομένα ή και από τα ζητούμενα; Αν τα περιέχει και τα δύο, ποια είναι η κινητήρια δύναμη και ποια η δύναμη αντίστασης; Ίσως η ευτυχία να είναι εκε

Για ένα κουφάρι άκλαυτο,αθρήνητο,λησμονημένο Για μια ψυχή παράλυτη,παγωμένη,αγνή σαν χολέρα Για μια φωτιά που όλο φούντωνε και όλο δεν έκαιγε Για ένα πρόσωπο από πορσελάνη,για ένα σάτυρο,για έναν αλήτη, για ένα κρασί ξινισμένο Αιωνία σου η λήθη!

Προσπαθώ να απαντήσω σε ένα ερώτημα και αμέσως γεννιέται ένα άλλο. Αυτό που αποκαλώ “πραγματικότητά μου” ορίζεται μόνο από τα δεδομένα ή και από τα ζητούμενα; Αν τα περιέχει και τα δύο, ποια είναι η κινητήρια δύναμη και ποια η δύναμη αντίστασης; Ίσως η ευτυχία να είναι εκε

Ήταν καλύτερα όταν έλεγα ψέματα. Τα πράγματα ήταν πιο γαλήνια τότε… αυτή η φράση ηχεί εδώ και κάμποση ώρα στα αυτιά μου. ξανά και ξανά. Είχαμε έναν καβγά με τον άντρα. Ένας από τους πολλούς. Σιγά μη με ρουφούσε ποτέ η απάθεια, υποτονικότητα, δειλία του άντρα. Έκρηξη + Ηρεμί

Επί 6 μήνες ζω τη δική σου ζωή. Επί 6 μήνες υπάρχω στη δική σου ζωή. Ξέρεις, να, έχω αφήσει τα πάντα. Για εμάς, ναι. Γιατί πάντα ένας είναι μπροστά, κι ένας ακολουθεί. Ένας ορίζει κι ένας διορθώνει. Ένας εισπνέει κι ένας εκπνέει! Όσο αντιυλιστής κι αν είναι κανείς, χτίζει π

Έχω μπει σε μια σπηλιά, γεμάτη ιριδίζοντα χρώματα κι αντανακλάσεις του νερού πάνω στα πέτρινα τοιχώματα, και ψάχνω σπιθαμή προς σπιθαμή την επιφάνεια της γης. Ψάχνω για ανοίγματα, για θησαυρούς σκιερούς, για όνειρα, φως, ομορφιά. Ψάχνω την παλάμη που θα μου φυσήξει σκόνη αγ

42 words Speed test Κάνοντας το παραπάνω τεστ, θα σας ζητηθεί να πληκτρολογήσετε μερικές λέξεις (στα αγγλικά) και έτσι θα μάθετε πόσο γρήγορα πληκτρολογείτε..

Βρίσε όσο θες. Εγώ θα σου πω τούτο, που με κατακεραύνωσε απόψε, λες και χρειαζόμουν μια ακόμη αποκάλυψη στη ζωή μου : ) Ιδού λοιπόν η σανίδα –βρεγμένη μάλιστα- που με χτύπησε: Αν εμείς οι γυναίκες, δεν είχαμε από καταβολής μας, στο DNA και στο υποσυνείδητό μας, την ανάγκη γ

Η Μενεξεδιά με προσκάλεσε σε ένα παιχνίδι που έχει να κάνει με τον έρωτα και κάτι τέτοια, αλλά είμαι μικρός ακόμη. Πάντως ό,τι κατάλαβα το απάντησα. (πηγή: allposters.com) e) Αγαπημένη στάση Vesterbro Railway Station, Copenhagen, Denmark r) Όργιο; 1 μέρα στα Γόμορα o) Επι

Η Μενεξεδιά με προσκάλεσε σε ένα παιχνίδι που έχει να κάνει με τον έρωτα και κάτι τέτοια, αλλά είμαι μικρός ακόμη. Πάντως ό,τι κατάλαβα το απάντησα. e) Αγαπημένη στάση Vesterbro Railway Station, Copenhagen, Denmark r) Όργιο; 1 μέρα στο Γόμορα o) Επικίνδυνο/κουλό/αγαπημένο

Μετά από πρόσκληση του Lexx , γύρισα την πλάτη μου στην οθόνη και κοίταξα προς τη βιβλιοθήκη. Δεν ξέρω αν όντως βρισκόταν εκεί το κοντινότερο, σε μένα, βιβλίο. Έπιασα αρχικά τους “Βρικόλακες” του Ίψεν, όμως το έργο τελείωνε στην 121…δίπλα του βρέθηκε τυχαία το “On the road

e - ANARCHY demon February 28th, 2008 Οργασμός αδικιών, φωνών, αγωνίας, κυνηγητού, πολύ ύποπτων ενεργειών που θα κατακαθίσουν σαν τη σκόνη. Μια σκόνη που δύσκολα σκουπίζεται. Άλλωστε οι νόμοι στην Ελλάδα είναι σαν τις ταφόπλακες… Και με ειδικό βάρος και σχεδόν πάντα, με ε

«Γιατί μπορείς να προσκυνήσεις το Θεό τον ίδιο σ’ ένα δάσος, σ’ ένα κάμπο, ή ακόμη ατενίζοντας τον ουράνιο θόλο, όπως οι αρχαίοι. Ο Θεός ο δικός μου είναι ο Θεός του Σωκράτη, του Φραγκλίνου, του Βολτέρου, του Βεραντζέρου! Είμαι υπέρ της Ομολογίας πίστεως του βικαρίου της Σ

Είναι κάποιες μέρες που δεν μου αρκεί η συμπαράσταση μέσω της σκέψης, ούτε θέλω να τις εκμεταλλευτώ για ξεκούραση. Κοιτάζοντας τη φωτογραφία της ημέρας, θέλω να ξέρω ότι ήμουν μια μαύρη κουκκίδα παρουσίας και όχι μια άσπρη κουκκίδα απουσίας. Άμεσο κέρδος, η συνάντηση με άλ

Με κάνεις να είμαι θλιμμένη. Με κάνεις να είμαι δυστυχισμένη τώρα. Με κάνεις να μη θέλω να σε κοιτάξω. - «Λυπάμαι. Δεν το κάνω επίτηδες». - Το κάνεις όμως! Φύγε. Θέλω να μείνω μόνη. - «Δε θέλω να φύγεις ποτέ. Δε θέλω να χωρίσουμε ποτέ. Εσύ είσαι η γυναίκα μου». - Ναι… : )