στο Σύνταγμα περιμένοντας μια φίλη... ...μια τυφλή γυναίκα με τα πιο λαμπερά μάτια που έχω δει ποτέ, φαινόταν σαν να "έβλεπε" ένα αόρατο φως, ...ένα κορίτσι ντυμένο στα πράσινα να ρίχνει στα περιστέρια πατάτες, ίσως κάποιον να περίμενε κι αυτή, ίσως πάλι και όχι, ...κ

Πρωτοσέλιδο της ημέρας Ο Ελεύθερος Τύπος για το κορδελάκι κατά του Aids και για το σήμα που καλεί να ανακυκλώσουμε την εφημερίδα, το οποίο έχει υιοθετήσει εδώ και λίγες μέρες. Ύφεση Είναι η λέξη που ακούγεται όλο και πιο πολύ τον τελευταίο καιρό. Ύφεση. Το ΜΕΝ 24 με τη βοήθ

Καλή βδομάδα φαντασιώσεις κι εφιάλτες μου… Χρόνια σου πολλά, Ευούλα. Κρατήστε ένα κουτάκι μέσα σας και για μένα. Έστω κι αν το κρυφοκοίταγμα κρατήσει μια στιγμή, αυτό που θα μου δώσετε μου είναι αρκετό!

Ανάμεσα στους πειραματισμούς, που έλαβαν χώρα κατά καιρούς στο διαδίκτυο ήταν και το chat theatre. Ένας χώρος συζητήσεων (chat room) όπου μέσα σε ένα προκαθορισμένο χρονικό περιθέωριο, οι παρευρισκόμενοι αυτοσχεδίαζαν διαδραστικά σε πραγματικό χρόνο. Το κείμενο που ακολουθ

.... και στο επανειδείν!

Η γάτα που βλέπεται λέγεται mugumogu (μάλλον :P) και πρόκειται για την τελευταία μανία του internet. Αιτία; Ο χαρακτηριστικό τρόπος με τον οποίον περιεργάζεται ένα κουτί και με μια αστραπιαία κίνηση καταφέρνει να μπει σε αυτό ανεξάρτητα απο το πόσο μικρό είναι. Όι στρατηγ

...μετά από πολύ καιρό και πολλές αναβολές... ...ήρθαν οι Επισκέπτες!! Τραγούδησαν Χωρίς κανόνα... Άγρια τραγούδια.. Αιρετικά... Άγρια λόγια... Σαν την Άγρια των άστρων μουσική που βρέχει όνειρα Όταν χαράζει... "Από δω και πάνω στου γλεντιού το σαματά, με ένα αστείο σάλτ

Βρίσκομαι κομμένη, καρφωμένη και γραπωμένη στο εσωτερικό ενός κουτιού. Εδώ και μερικές μέρες δεν μπορώ με τίποτα να κοιμηθώ πριν τις 05:30 το πρωί. Το παθαίνω συχνά. Αυτή την Insomnia. Παλιά που δούλευα στις εφημερίδες με χτυπούσε η αϋπνία σε τραγικό βαθμό και διαρκούσε μέρ

Για πες μου τι μου τα ‘στειλες τα κίτρινα τριαντάφυλλα δίχως αγκάθια; Δίχως στάλα φαρμάκι; Απόκαμα πια και άλλο δε βαστώ να σου αναπτύσσω το ασήμαντο. Κούρνιασε η κούραση στο κορμί μου και υφαίνει στεναγμούς. Φέρε μου τα χέρια σου να τα ντύσω. Και ακόμα με φοβάσαι…. Τι να

Έλα. Αν μ’ ακούς, έλα. Και αν δεν μ’ ακούς κάτσε απλά στο πιάνο σου και παίξε κάτι για μένα. ‘Έλα σου δίνω το ρυθμό. Μέτρα την ανάσα μου. Μέτρα το βλέμμα μου. Μέτρα τα παΐδια μου και γω θα μετράω τη γύμνια σου, το λίγο σου Έλα!!! Μ’ ακούς; Χτυπάω τις καμπάνες, χτυπάω εσέν

H BPOXH (Νύχτα πρώτη) Τρεις και τέταρτο, βρέχει. Μια πόλη βροχή, μια πόλη σιωπή, μέσα κι έξω απ τα σπίτια.... Χιλιάδες δρόμοι τρέχουν με διακόσια... άναρχο δίχτυ φωτός... κι έρωτες στάζουν απ τα κεραμίδια, στάλα - στάλα...... συνωστίζονται στους υπονόμους, κοκκινίζουν τ

Νοσοκομείο. Προχτές. Ώρα δυσπροσδιόριστη. Κόσμος αποπροσανατολισμένος να ψάχνει γιατρό. Τους ίδιους ψάχνω και ‘γω μήπως με δουν που κάνω κοπάνα. Πλησιάζω στην έξοδο. Ο διάδρομος ανοίγει σαν δέλτα ποταμού, που χάνεται στην θάλασσα. Και άλλος κόσμος μπροστά μου. Σε σειρά αυτ

Κύριε σκηνοθέτα, τον προβολέα παρακαλώ και έρχομαι να κάνω την καρέκλα. Τα φώτα της πλατείας σβηστά να ακούω τα τακούνια μου στη σκηνή. Να τη και η καρέκλα. Μισό λεπτό να τη γυρίσω αλλιώς. Να ΄χει την πλάτη στην πλατεία. Είναι προκλητικό να κάθεται μια γυναίκα έτσι ε; Σήμε

[αφού ξεχάσεις ότι έμαθες αρχίζει η αλήθεια] -00:15- Τι γλυκό φως -15 bhmata meta to mhden- Διαύγεια αττικού ουρανού -15 anases akoma makrya- Κατάλευκα σύννεφα χρυσαφιές ανταύγειες -15 kommatia skotadi- Στο άλσος οι κοκκινολαίμηδες -na metroyn esena poy leipeis- Ετοιμάζου

γραμμές... άσπρες γραμμές βάζω για τείχη ανάμεσα μας. και ταμπέλες. πολλές ταμπέλες να οριοθετούν τα χιλιόμετρα, τις ανάσες, τα ψέμματα που μας χωρίζουν. ύστερα παίρνω το αυτοκίνητο και τα ακολουθώ. συνεχόμενες γραμμές και πατώ με τις ρόδες απάνω τους όπως εσύ πάτησες και

Φύγαν ο μπαμπάς και η μαμά και άναψα όλα τα φώτα να φοβηθούν οι ξένοι, να μην έρθουν, να φοβηθεί και η μοναξιά μου. Την έθρεψα με τις σάρκες μου 9 μήνες τώρα. Σαρκοβόρα. Άγρα. Η σκιά που δεν δείχνει ποτέ ο καθρέφτης. Και δεν έχω άλλο σώμα να της προσφέρω. Κανένα σώμα δεν μ

Στις όχθες του ποταμού στέκει ένα δέντρο μονάχο. Μόνη του συντροφιά τα νερά του ποταμού και η βροχή. Άνθρωπος δεν περνάει από εκεί. Χωμένο όπως είναι στο γκρεμό νομίζεις πως το ‘κανε επίτηδες για να μη βλέπει τους ανθρώπους πια. Τα κλαδιά του μάκρυναν, βάρυναν από το χρόνο

Χορεύω μ’ ένα ποτήρι κόκκινο κρασί και ένα τσιγάρο στο χέρι. Σάββατο απόγευμα και όλοι φευγάτοι. Η μουσική καβαλιέρος και το πάρτι τώρα ξεκινά. Οι γοφοί ακολουθούν το ρυθμό, το κορμί ακολουθεί σε κάλεσμα ερωτικό. Δεν προβάρεται το θέλω, δεν κόβεται σε πατρόν η αγάπη. Απόψε

Γυμνή με ετοιμάζουν οι σκλάβοι Μου κλείνουν τα μάτια Μου σταυρώνουν τα χέρια Μου δίνουν το σκήπτρο Μου φοράνε τη μάσκα Τα σπλάχνα μου δίπλα σε αγγεία Και 7 δαίμονες να με φυλούν Υποταγμένη στη στάση του Όσιρη Σε μια πρόχειρη σχεδία Στις όχθες του Νείλου Με δαυλούς και ακα

Τακ, τακ Η θλίψη γδέρνει το τζάμι Γυναίκα μόνη Ακονίζει τα νύχια της Τακ, τακ Νερό ξεπλένει το χρόνο Αγάπη ξένη Διακορεύει τη νύχτα μου Τακ, τακ Κλειστός ο χρόνος σου Κύκλος μονάχος Τετράγωνα κουτιά Νεκροφόρες Ταξιδεύουν στον ποταμό Με ένα κέρμα στο στόμα Τακ, τακ Γυρ

Θυμάμαι μια νύχτα που είχα έκλειψη σελήνης, τα όνειρά σου να παραβγαίνουν με ασημένιους μονόκερους και να χάνονται εκεί που ο ουρανός σμίγει ερωτικά με τη γη. Η άνοιξη με το ματωμένο φουστάνι κυλιόταν στα λιβάδια του χρόνου. Εσύ κοιμόσουν γαλήνιος. Έμοιαζες με έναν μικρό

Καλώς σε βρήκα πόλη μου ακόμα μια φορά. Ήρεμη, παράξενη, ξένη μέσα στους γαλάζιους παραλλήλους σου. Εγώ εδώ ψηλά και εσύ αιώνες τώρα στο ίδιο μέρος. Τόσα χρόνια μέσα στα σπλάχνα σου και όμως δε σε γνώρισα ποτέ. Μεσημέρι καλοκαιριού και όμως από κάπου ακούγονται βροντές. Ηρ

Ξύπνησα με μια γλυκιά νοσταλγία σήμερα. Ξανά... Το μυαλό μου γέμισαν τα λόγια του... "Υπάρχει μια έρημη γωνιά σ αυτή τη γη, που τα χελιδόνια δεν φεύγουν ποτέ... Αν πας το χειμώνα, θα τα βρεις εκεί... να περιμένουν στις ακτές και τους βράχους υπομονετικά να ρθει το καλοκαίρ

Κινήσανε πριν χρόνια σαν τα τρένα που ολόφωτα διασχίζαν τα όνειρά τους τρελά πουλιά με μάτια πληγωμένα συντρόφευαν την άγρυπνη χαρά τους Μεθύσανε σε μπαρ ναυαγισμένα μ αγγέλους που χαν χάσει τα φτερά τους και μοιάζαν με παιδιά εγκατελειμμένα που φτιάχναν βάρκες με τη χάρ

Όταν λείπει η έμπνευση... πολλές φορές σε βοηθούν τα τραγούδια να εκφράσεις αυτό που θέλεις... Όταν κάποιο βράδυ θα σε ξυπνήσει απότομα η κραυγή σου Και τρέξεις στη μαμά σου να το πεις Και κείνη τρομαγμένη μες στο ψυγείο κλείσει τη φωνή σου Μα θα ναι αργά μεσάνυχτα και