Έκλεισα τα μάτια... Ήξερα ότι αυτό το τρελό άλογο θα με πήγαινε σπίτι. Και αφέθηκα στο ταξίδι, αφέθηκα στον αέρα και τη βροχή... Μου τρυπούσε το πρόσωπο και έτρεμα. Ήμουν κάτω από τ άστρα κι έτρεμα. Μα έφτασα επιτέλους σπίτι! Όχι στο ψεύτικο... Στο αληθινό μου σπίτι. Εκεί

Ξύπνησα με μια γλυκιά νοσταλγία σήμερα. Ξανά... Το μυαλό μου γέμισαν τα λόγια του... "Υπάρχει μια έρημη γωνιά σ αυτή τη γη, που τα χελιδόνια δεν φεύγουν ποτέ... Αν πας το χειμώνα, θα τα βρεις εκεί... να περιμένουν στις ακτές και τους βράχους υπομονετικά να ρθει το καλοκαίρ

Ταξίδεψε με πάνω σε μια τεράστια σαπουνόφουσκα, πήγαινε με στον πλανήτη με τα δυο Φεγγάρια... Νομίζω ότι το έχω πιο πολύ ανάγκη τώρα από οτιδήποτε άλλο... Έχω ανάγκη από ωραία παραμύθια για να αντέξω τη ζωή σε έναν τέτοιο, άγριο κόσμο... Πως γίνεται να μην μπορείς να π

...από το Ναύπλιο...

Βαθύ-βαθύ το πέσιμο, βαθύ-βαθύ το ανέβασμα, το αέρινο άγαλμα κρουστό μες στ ανοιχτά φτερά του, βαθειά-βαθειά η αμείλικτη ευεργεσία της σιωπής,- τρέμουσες φωταψίες της άλλης όχθης, όπως ταλαντεύεσαι μες στο ίδιο σου το κύμα, ανάσα ωκεανού. Ωραίος, ανάλαφρος ο ίλιγγος τούτο

Μαγεία.Κοιτάζαμε τον ουρανό πάλι, σαν να περιμέναμε κάτι να μας στείλει.Ένα αστέρι έπεσε από το σκοτεινό σπίτι του στα πόδια μας.Είναι αργά πια.. μην το κοιτάς που αργοσβήνει. Χάνει τα χρώματα και τη λάμψη του.Κανείς δεν πρόλαβε να κάνει ευχή.Πάντα θα είναι αργά... Έμεινε

...να παρατείνω για πάντα μια στιγμή της ζωής μου, θα ήταν φυσικά οι διακοπές, όπως και οι περισσότεροι από εσάς, φαντάζομαι! Αυτά που αισθάνομαι κάθε φορά στη Κρήτη είναι μαγεία. Έχω πάει τόσες φορές και δεν λέω να την βαρεθώ. Κι ούτε πιστεύω πως πρόκειται να συμβεί κάτι

Κινήσανε πριν χρόνια σαν τα τρένα που ολόφωτα διασχίζαν τα όνειρά τους τρελά πουλιά με μάτια πληγωμένα συντρόφευαν την άγρυπνη χαρά τους Μεθύσανε σε μπαρ ναυαγισμένα μ αγγέλους που χαν χάσει τα φτερά τους και μοιάζαν με παιδιά εγκατελειμμένα που φτιάχναν βάρκες με τη χάρ

Όταν λείπει η έμπνευση... πολλές φορές σε βοηθούν τα τραγούδια να εκφράσεις αυτό που θέλεις... Όταν κάποιο βράδυ θα σε ξυπνήσει απότομα η κραυγή σου Και τρέξεις στη μαμά σου να το πεις Και κείνη τρομαγμένη μες στο ψυγείο κλείσει τη φωνή σου Μα θα ναι αργά μεσάνυχτα και

Είναι φορές που η πραγματικότητα φαντάζει σαν τέρας... που έρχεται απειλητικά πάνω σου. Οι δυνάμεις σου ξαφνικά εξαφανίζονται, είσαι έτοιμος να υποταχθείς στις ορέξεις της, όσο υπερβολικές κι αν είναι. Νιώθεις μικρός.. ανίσχυρος... Τι μπορεί να κάνει ένα ανθρωπάκι, σ

Θέλω έναν καθρέφτη. Μαγικό... Να μην δείχνει το πρόσωπο και το σώμα. Να δείχνει αυτό που υπάρχει πιο μέσα. Πίσω από τις μάσκες και την υποκρισία. Βαθιά, βαθιά μέσα στην ψυχή... Αυτό το μικρό, το ασήμαντο, που υπάρχει σε λίγους. Αξιοπρέπεια θαρρώ το λένε... Αν υπάρχει ακόμ

Ενώ βούλιαζα στον συνηθισμένο βάλτο της καθημερινότητας μου, μια μουσική αιθέρια πλημμύρισε τ αυτιά μου, σαν θαλάσσια συμφωνία...Και φαντάστηκα ξαφνικά ότι άκουγα τους ήχους μιας θάλασσας μακρινής και απροσδιόριστης, αλλά ταυτόχρονα οικείας και γνωστής. Ο αέρας απέκτησε μ

…στην υγειά όλων εκείνων που συνεχίζουν να προσπαθούν να με κάνουν να σιχαίνομαι τον εαυτό μου. Δεν τα καταφέρνετε, μαϊμούδες, όσο κι αν προσπαθείτε. Το μόνο που θα πετύχετε στο τέλος είναι να μισήσω εσάς. Γι αυτό συνεχίστε έτσι. Καλά τα πάτε. Είναι αυτό ακριβώς που μου χ

Ύστερα από πρόσκληση της λυδίας... ...πρέπει να γράψω 4 προτάσεις σχετικά με μένα, μόνο μία όμως από αυτές θα είναι σωστή. Κι εσείς πρέπει να την βρείτε. Λοιπόν, αρχίζουμε... 1. Έχω ένα εξοχικό στην Copa Cabana και τα τελευταία χρόνια περνάω εκεί τα καλοκαίρια μου. 2. Κο

Νιώθω πως οι μέρες της απαισιοδοξίας μου έχουν πια τελειώσει. Ή τουλάχιστον οι μέρες που η απαισιοδοξία με καθήλωνε. Γιατί δεν την ξεφορτώνεσαι και τόσο εύκολα. Πάντα κάτι μένει πίσω. Η απαισιοδοξία, όπως και η μοναξιά, είναι όμορφα τσιμπούρια. Στην αρχή τις επιζητείς, τι

Κύκλοι, κύκλοι, κύκλοι γύρω στο δωμάτιο. Πουθενά μια άκρη. Κοιτάζω το ταβάνι, έξω στο δρόμο... Όλα παλιά τα βρίσκω, κουραστικά ίδια. Αυτός ο κόσμος δεν αλλάζει ποτέ. Κι αν αλλάξει, εγώ θα χω φύγει τότε... Οι άνθρωποι ίδιοι κι αυτοί, άσχημοι όπως πάντα. Χωρίς πρόσωπο, εκφρ

Γίνομαι 18 σήμερα. Παρακαλώ μη πει κανείς "Χρόνια Πολλά", δεν είναι μέρα χαράς η σημερινή. Τώρα αρχίζει ο αγώνας... Αγώνας για να ελευθερώσω επιτέλους το παιδί που φυλάκισα πριν χρόνια βαθιά μέσα μου και να το διατηρήσω ζωντανό σ έναν κόσμο που δεν αγαπά τα παιδιά. Δεν ε

Βουτιά στα παγωμένα νερά της μοναξιάς. Πιο βαθιά. Αντέχω. Πήρα μεγάλη ανάσα σήμερα. Ο κόσμος μοιάζει άγνωστος ξανά και μεγάλος και άγριος. Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: αυτοί που γελούν και αυτοί που πονούν. Οι πρώτοι γελούν με τους δεύτερους και οι δεύτεροι πονούν ε

Έχεις ονειρευτεί ποτέ ότι κολυμπάς σε έναν απέραντο πορτοκαλί ουρανό; ...ότι χορεύεις με τα κύματα στους ρυθμούς ενός παράξενου, εξωτικού τραγουδιού; ...ότι είδες τ αστέρια να χαμογελούν περισσότερο απ τον ήλιο; Λυπάμαι που τα όνειρά σου σταματάνε την αυγή. Γιατί χάνεις έτ

Παρακάτω είναι μια ιδέα για καινούριο παιχνίδι. Οι διασκευές κλασικών (και όχι) τραγουδιών είναι συνήθως χειρότερες από το πρωτότυπο. Κάποιες άλλες πάλι το ξεπερνάνε. Παρακάτω είναι ένα τραγούδι εκτελεσμένο αρχικά από τον Σιδηρόπουλο και πολλά χρόνια αργότερα από τον Αλκίν

Ναι… υπάρχει και η σκοτεινή πλευρά ενός ονείρου. Όταν αυτό τα κυριεύει όλα. Όταν γίνεται η πραγματικότητα. Όταν δεν ζεις την ζωή μόνο και μόνο για να την ζήσεις σε μια άρρωστη φαντασία όπως την θες. Δεν λέω… ακούγεται δελεαστικό. Ένας κόσμος που τον διαμορφώνεις εσύ, στα δ

Κρύβω τους χρόνιους φόβους μου κάτω από το χαλί. Με την παραμικρή κίνηση αναδύονται στην επιφάνεια, ελεύθεροι, τρομακτικοί... Στήνουν χορό με τους εφιάλτες της μέρας και στο φως του ήλιου γίνονται άσπροι, αμείλικτοι. Στο πέρασμα του θανάσιμου χορού γίνονται όλα στάχτη...

Ο apsoy με κάλεσε σε νέο όμορφο παιχνίδι... (Τελικά η μπλογκοσφαιρα παίζει!!) Πώς να πεις άραγε το "σ αγαπώ"?? Κι αν είσαι αδέξιος με τις λέξεις? Αρχίζεις το τραγούδι.. Το οποίο δεν δυσκολεύτηκα καθόλου να το βρω. Ο Αγγελάκας από την πρώτη στιγμή υπήρξε ο απόλυτος εκφρασ

Μετά από πρόσκληση του love & poison (η οποία ήρθε στην καλύτερη στιγμή, καθώς βρισκόμουν στο απόλυτο αδιέξοδο σχετικά με το ποια θα είναι η επόμενη μου ανάρτηση!!!), πρέπει να γράψω από τη σελίδα 123 του πρώτου βιβλίου που θα βρω μπροστά μου (οκ.. μπορεί να ήταν και το δε

Η Βραζιλία έγινε πλέον μόνιμο καταφύγιο στα ταξίδια διαφυγής από την πραγματικότητα. Και πότε δεν ήταν δηλαδή!! Να μερικοί φίλοι από το τελευταίο μου "ταξίδι" εκεί! Πρόσωπα γελαστά ή θλιμμένα, με χαμόγελα ή δάκρυα, πονηρά και μαζί αθώα, όλα ίδια, κάτω από τον ίδιο λαμπρό