Να ντυθώ σκαντζόχοιρος να σε αποκρούσω; Γυάλινες ριπές γύρω από το φόρεμά μου. Κρέμομαι από πολλά μικρά, ομπρελωτά αλεξίπτωτα κι ανάλαφρη αγγίζω με τα δάχτυλα των ποδιών μου τον συμπυκνωμένο αέρα από κάτω. Να σηκώσω δα τη δαντέλα να τσαλαβουτήσω στη λίμνη της ερήμου; Κι αν

Σκέφτομαι πως το στέμμα της ζωής τα μετρά αυτά που δίνει. Κι αυτά που τελικά παίρνει πίσω. Κι αν είναι ευτυχισμένη και γεμάτη, η στέκα αυτή γυαλίζει. Φωτίζει το πρόσωπο, την ύπαρξη. Η μαμά χρόνος τείνει την παλάμη της. Κι εσύ πάνω της γράφεις στόχους κι όνειρα. Και που και