Επέστρεψαν δριμύτερες οι αϋπνίες, κι επειδή πολύ με χαλάνε -μια και δε μου επιτρέπουν να γράψω- αποφάσισα να επισπεύσω το μέλλον μου. Έτσι, από αύριο κιόλας, βάζω μπρος με τα σχέδια για τη μετακόμισή μου στο χωριό. Θα ήθελα να κλείσω το σημείωμα εδώ, αλλά είναι κρίμα να μη

Χαλιά η γραμμή μου εδώ στην Τσιανγκ Μάι και όσο κι αν προσπαθώ δεν μπορώ ν ανεβάσω φωτογραφίες. Ίσως να φταίει κι ο μπλόγις, δεν ξέρω. Όπως και ναχει, αν έχετε όρεξη περάστε μια βόλτα απ το προσωπικό κι απρόσωπό μου, όπου ανέβασα το τέταρτο κεφάλαιο του Δυο Σιωπές και μια

που τα λέει πολύ ωραία και χύμα στη σημερινή "Ελευθεροτυπία" σε ό,τι αφορά το θέμα των πυρκαγιών. Η μία και μοναδική φορά που συμφωνώ απόλυτα μαζί του σ ένα θέμα. Τα όσα αναφέρει ισχύουν φυσικά, κατ αναλογίαν, και για την Κύπρο

Και κάτι μέσα μου ραγίζει. Ίσως να φταίει και το ότι μια φίλη πήγε κει και μου έγραψε χθες πόσο ερωτεύτηκε την πόλη