BERTOLT BRECHT ΠΟΛΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΤΑΞΕΩΣ Πολλοί είναι υπέρ της τάξεως. Στρώνουν για να φαν τραπεζομάντηλο (αν έχουν), ή με την παλάμη σπρώχνουνε τα ψίχουλα στο πιάτο, αρκεί το χέρι τους να μην είναι κουρασμένο· το τραπέζι τους ωστόσο έχει στηθεί, όπως και το σπίτι το

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ ΑΝΘΟΙ ΚΑΝΕΛΛΑΣ Ανθοί κανέλλας θράσευαν, μεστοί αρωμάτων στα χείλη της –θυμάμαι–, ενώ στην επικράτεια των ασπασμών τριπόδιζαν ατίθασα άτια: τα γκέμια τους να σπάσουν θέλαν, στων περάτων τα πέρατα να φτάσουν. Κι αν με αφρούς αφράτων σπασμών τρυγούσε πόθ

FRANCESCO PETRARCA [ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΠΙΚΡΟΤΑΤΗ ΜΑ ΚΙ ΑΓΙΑ ΗΜΕΡΑ]   Εκείνη την πικρότατη μα κι άγια ημέρα, που κλαίουσα ήμπε στην καρδιά μου μια εικόνα της, δεν υπάρχει τρόπος... ύφος... να την πω, να τη γράψω· μόνο ο νους μου την πιάνει ως αιθέρα.   Με θλίψη ευγενικά αρθρωνότ

GARCILASO DE LA VEGA [ΑΠΟ ΚΕΡΙ ΑΓΑΛΜΑ ΠΟΘΟΥΣΕΣ ΝΑ ΜΕ ΣΤΗΣΕΙΣ]   Από κερί άγαλμα ποθούσες να με στήσεις να βλέπω για ήλιο μοναχά το πρόσωπό σου, που όποιος τό ’δει και δεν πιάσει απ’ το δικό σου το βλέμμα πυρκαγιά, του λείπουνε οι αισθήσεις.   Από τα μάτια σου ένα φως πη

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ Η ΝΗΣΟΣ ΤΗΣ ΖΑΚΥΘΟΣ        Σαν από γέλιο εκεί να χορεύει η Φύση Η Φύση χαμογέλασε και η Ζάκυνθος με χάρη οχ των κυμάτων ήβγε την κοιλία. Μυρτιές και κλώνοι κι αιθέρια πνεύματα απ’ τον κεστόν –από τη ζώνη της Αφροδίτης ήτοι– τη στεφάνωσαν να πάρει το

GARCILASO DE LA VEGA [ΓΛΥΚΑ ΕΣΕΙΣ ΔΩΡΑ, ΤΩΝ ΒΑΣΑΝΩΝ ΜΟΥ ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ]   Γλυκά εσείς δώρα, των βασάνων μου ευεργέτες –γλυκά και χαρωπά με του Θεού τη χάρη–, στης μνήμης μου είστε μέσα το βαθύ λογάρι, στο θάνατο ορκισμένα να με πάτε φέτες!   Σαν μου τα χάριζες, τα πίστεψα υπ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ MILONGA AMARGA Y DULCE Τσαρτμπίττερ σοκολάτα – γεύση που μετέχει δύο εξουσιών: κακό κακάο που από το γάλα αρμέγει καλοσύνη, για να το κατέχει σαν μάγισσα στριφνή, και απ’ την ψημένη σπάλα του ερωτικού σφαχτού μοιράζει μοίρες, όταν διαβλέψει πως το κα

FRANTIŠEK HALAS ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ Θερμοί πλανίζουν φλοίσβοι τους νευρώνες της πιατέλας τα στήθη της ξελύνεις είσαι σταχτοπούτα απ’ της ζωής την τέφρα κλέβεις κόκκους με τα περιστέρια της εκείνα Βλεννώδη εν τούτοις τα λεπτά λιγδώνουν την αγνή σου προσφορά κι ακολουθείς τα χνά

Η ανάρτηση αφιερώνεται στη Δανάη. PAUL ELUARD ΑΥΡΑ ΧΟΡΩΝ Αύρα χορών Σε δρόμο ατέλειωτον Τα βήματα των φύλλων ταχύτατα Τα σύννεφα να κρύβουν τη σκιά του. Με στόμα στη φωτιά της ερμίνας Με δόντια ωραία οι φλόγες Του κατακλυσμού χαϊδεύουνε χρώματα Τα μάτια σου να τρίβου

PAUL ELUARD ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΓΙΑ Ν’ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΗΣΩ ΤΟΥΣ ΠΟΘΟΥΣ ΜΟΥ Αγάπη μου για ν’ αναπαραστήσω τους πόθους μου Έπιασα κι έβαλα τα χείλη σου στον ουρανό που μίλαγες Απαράλλαχτα έτσι σαν άστρο Τα φιλιά σου μέσα στην ολοζώντανη νύχτα Και τον ολκό των μπράτσων σου ολόγυρά μου Σαν

GARCILASO DE LA VEGA [ΑΔΗΜΟΝΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩ ΤΙ ’Ν’ ΑΠΟ ΜΕΣΑ]   Αδημονώντας για να δω τί ’ν’ από μέσα στου στήθους σου το κέντρο... τί εκεί ανασαίνει... να δω αν αυτό που πνέει απ’ έξω ώς μέσα μπαίνει και αν το είναι με το φαίνεσθαι συνέχει τρέσα   ευθεία, τα μάτια εκάρφ

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΣΤΕΛΙΟΥ ΜΑΡΚΟΡΑ Χτες έδειξες σε μένα και στον κόσμο, Μοίρα, τον νεαρό βλαστό και μού ’πες στη λαλιά σου: «Το βλέμμα στον σεμνόν ετούτο στρέψε! Γύρα σου πού θα βρείς ειδή άλλη τέτοια, τη θωριά σου ν’ αρπάζει μαγεμένη; Το παιγνιώδες –

FRANTIŠEK HALAS ΣΟΦΙΑ Εκείνες οι αλήθειες που παλιά γυμνώθηκαν από τον Νώε ώσπερ οίνος ανακατεύτηκαν μες στην κοιλιά μα βρήκαμ’ άλλες όπως και εκείνος Βαθιούς δεσμούς γορδίους των ρυτίδων εγώ και μ’ ένα χτύπημά μου λύνω χωρίς κανέναν να ρωτώ με πήδων μα και καλών γελώτω

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ ΟΡΦΕΑΣ Αοιδέ, που τρέχεις στην τυφλήν ειρκτή της νύχτας νά ’δεις τη σύζυγό σου μες στη λήθη, ω, μη βαρυγκομήσεις που αντί γι’ αυτήν εμένα εις τούτο τ’ άντρο, που ’χτισ’ ο Άδης, θε νά ’δεις – με άξια πνεύματα έφτασα κι εγώ επίσης. Βασανιστήκαμε να ρθού

FRANTIŠEK HALAS ΒΡΑΔΙΑΣΕ ΣΤΗΝ ΑΡΕΛΑΤΗ Μια βραδιά στην Αρελάτη ένας γέρος και μια γραία έκατσαν σε μία πόρτα τ’ αμφιμέλανό της έμπα έμοιαζε θα πεις μνημείο με τους δυό μαζί του τότε σαν καχεκτικά αγιοκέρια που παράπλευρα εκεί ελυώναν Ξαφνικά σηκώθηκεν ο γέρος πάνω μετά

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ ΜΙΑ ΚΟΥΠΑ ΓΑΛΑ Γ α λ ά ν ι ζ α ν –που λέει κι ο Ρίτσος– οι μετώπες της Αίτνας, και το μάγμα εκρύωνε που ’χε τρέξει στην κοίτη των ερώτων. Χτύπησε ήδη έξω έξη φορές το σήμαντρο: εξημέρωνε. Α ν τ ι λ ό π ε ς ετρέχαν οι σφυγμοί σου ακόμη – ε σ ύ μου τό ’

Η ανάρτηση αυτή αφιερώνεται στον Άνθρωπο Χωρίς Ιδιότητες. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΔΕΝΤΡΟ Πανύψηλος τινάζεται ο γερός κορμός σε τούτο εδώ το χώμα, οπού ’ν’ του βίου λίκνο, μα και τάφος· απάνω-απάνω στο κορμί του η φυλλωσιά τεράστιο κομμάτι ειρηνικού, πασίγλυκου αγκ

Η ανάρτηση αυτή αφιερώνεται στον φίλτατο Παναγιώτη Καποδίστρια. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ ΣΤΟΝ ΙΠΠΟΤΗ ΚΥΡΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΦΡΑΙΗΖΕΡ Γιομάτο οχ την ψυχή μου και οχ το λογισμό μου, αχ, ίσια χρυσόνειρο, στων Άγγλων τ’ άγια χώματα άντε πέτα· στου Γιάννη μου το σπίτι κρούσε, εκεί όπου είν’

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ         io fui sesto tra cotanto senno                  DANTE Ο ΣΙΞΤΟΣ Εγλένταγε ο Λαός στου Διάκου το λημέρι και τον Βικέντιο απόλαυεν από την Στείαν που εμαντολίνιζε μιας ερωτιάς φιλίαν, κι ο κόντε-Σάλαμον ετάνυζε στ’ αγέρι τ’ αρμονικά του τόξα. Κ

FRANTÍŠEK HALAS ΑΝΑΜΟΝΗ Κανέναν δεν περιμένω κι ας κοιτάζω συνέχεια την πόρτα. Αν έλθετε παρακαλώ μην μπείτε ούτε καν την ανάσα σας κρατώντας Δεν περιμένω κανέναν Τον εαυτό μου μονάχα Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΠΡΩΤΑ Η MARINA MACRì CARBONE ΚΑΤΟΠΙΝ Η CARMEN CONSOLI ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ Η PAOLA TURCI ********************** ΠΟΙΟΣ ΣΟΥ ’ΠΕ ΕΣΕΝΑ Ποιος σού ’πε εσένα πως θέλω εγώ να φύγω; Κάλλιο στο χώμα παρά τέτοιο μαρτύριο! Άι άι άι άι, μάνα μου, πεθαίνω, σβήνω – ανάσα

FRANTÍŠEK HALAS ΑΝΤΙΟ ΣΑΣ ΜΟΥΣΕΣ έχουμε τον καπνό μας τη Ρωσσία το κρασί αλλά και νευρώσεις Αντίο σας ναύτες έρημα χαρτοβασίλεια λεξιβλαστήσεις ανάφτε αλεξιφώτων μας φτάνουν έξη κατά πρώτον Αντίο σας αιωνόβιοι έρωτες ρόδα ξέφυλλα στο πάρκο με την κυρία Φαντασία καθεύ

VÍTĚZSLAV NEZVAL ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΜΠΑΝΙΟ ΤΟΥΣ Των καψαλισμένων τους ωμοπλατών η κίχλη απ’ όλες μέσα τις ποντικότρυπες σαν αιθέρια ομίχλη του θέρους απελαύνει το σόι αν δεν είναι ήδη ξομπλιαστές σαν πετονιές βρεγμένες και αν δεν διαβάζουν το δάχτυλο σέρνοντας των τυφλών

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ ΙΧΝΗ ΛΥΧΝΩΝ ΣΕ ΛΙΧΝΙΣΜΕΝΗ ΠΟΛΙΧΝΗ Μελάγχολος χωλός καρποσυλλέκτης αρθρώνει ολόπικρες σεισμών οσμώσεις καθ’ άπασαν την επικράτειαν. Δόσεις ορμής μυρμηκιούν κάτω απ’ της πενθέκτης συνόδου των κωφών το φως, κι ο δέκτης των ήχων ξαρμυρίζει καταπόσεις αρμο

BERTOLT BRECHT ΕΓΚΩΜΙΟ ΣΤΗ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ Το άδικο προχωράει σήμερα με αβέβαιο βήμα. Γι’ ακόμα δέκα χιλιάδες χρόνια οι καταπιεστές παίρνουνε μέτρα. Η βία μάς βεβαιώνει πως όπως είναι τα πράγματα, θα παραμείνουν. Φωνή άλλη δεν ακούγεται πάρεξ η φωνή των κυριάρχων, ενώ η εκμε