Η αλήθεια, ωστόσο, είναι ότι το ήξερα. Το ήξερα ότι τον πρώτο έρωτα της ζωής μου θα τον γνώριζα μπροστά ή πίσω από μια οθόνη υπολογιστή, μέσα από λόγια γραμμένα από πρόσωπα απροσδιόριστα. Τη φωνή του, ήμουνα σίγουρη, θ’ άκουγα για πρώτη φορά σε μια συσκευή τηλεφώνου. Την ε

Πάνω σ αυτό το κείμενο δούλευα, ή μάλλον ξαναδούλευα, αυτή τη βδομάδα. Πάει καιρός να γράψω κάτι καινούριο, αλλά μάλλον θ αρχίσω να το κάνω σύντομα. Μέχρι τότε απολαύστε ένα απόσπασμα από την εκδοχή 3 του "Σ Αγαπώ Απελπισμένα", που δυστυχώς σηκώνει ακόμη πολλή δουλειά. «.

Κάθε που γράφω μια καινούρια ιστορία Κάθε που διαβάζω μια παλιά Μέσα εκεί σε βρίσκω Στα λόγια και τις σιωπές μου. Ξέρεις, ίσως ποτέ μου να μη σου ’πα Όλα αυτά που θα ’θελα Κι εσύ ίσως ποτέ να μην κατάλαβες Τι έκρυβαν οι σιωπές μου. Ζούσαμε κρυπτικά, μες στις σκιές των λέξεω

«Ποιος είσαι;» με ρώτησε. «Αυτός που λέει το τραγούδι...» «Και τι κάνεις εδώ;» «Δεν ξέρω. Ίσως ένα διάλειμμα στη μάχη μου με τους ανεμόμυλους, ίσως και να προσπαθώ ν’ αλλάξω ζωή.» «Δε σ’ αρέσει η ζωή σου;» «Κάποτε μ’ άρεσε. Τώρα πια δεν ξέρω...» «Γιατί αυτό;» «Νιώθω κουρασμ

«Ποτέ σου μη με πάρεις για δεδομένο!» Αυτό μονάχα της είπε σαν προειδοποίηση Σαν προτροπή Εκείνος κάποιο βράδυ, μα δεν τον άκουσε, Συνέχισε να κάνει τα δικά της. Να τον αγαπά αφ’ υψηλού, Να θεωρεί ότι τον είχε για πάντα αιχμαλωτίσει Στης ομορφιάς της το μαγικό πέπλο. Κι ό

Ο έντυπος λόγος φθίνει. Οχι· μετασχηματίζεται. Το Δίκτυο και τα new media σαρώνουν το κείμενο και την ανάγνωση. Οχι· τo Δίκτυο ανανέωσε το κείμενο και την ανάγνωση – τα πήγε σε άλλο επίπεδο, τα μετασχημάτισε, πάντως δεν τα σάρωσε. Η συζήτηση για το μέλλον του Τύπου, σε πε

Δεν μπορώ να μη το γράψω αυτό. Είχα τύψεις ή κάτι τέτοιο. Πήγα στον άντρα και του είπα. “Ρε συ, μήπως πρέπει να το κατεβάσω το κείμενο που έγραψα;”. “Γιατί;”, με ρώτησε. “Γιατί εγώ γράφω για το πόσο όμορφη είναι η σημερινή μέρα και μετά από λίγο μαθαίνω πως όλη η Ελλάδα, σχ

Wednesday, May 14, 2008 ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ... Το λογοτεχνικό... ... κείμενο θέλει να το επιθυμούν, έγραφε ο Ρολάν Μπαρτ: «Να μην καταβροχθίζεις, να μην καταπίνεις, αλλά να βοσκάς...να είσαι αριστοκράτης αναγνώστης» («Η απόλαυση του κειμένου»). Μια πλημμυρίδα...

Τόσα χρόνια άνθρωπος και τίποτα δε κατάλαβες ακόμα. Άνθρωπος μέσα στους ανθρώπους… Χα! Δεν είμαστε καλά. Ανασαίνω: Ανασταίνω τις αμφιβολίες. Αναστενάζω τους καημούς. Αναστέλλω τους φόβους. Ανατέλλω τις ελπίδες. Τόσα χρόνια άνθρωπος… Ανατέλλω. Τόσα χρόνια, καλύφτηκαν με ένα

Το κόμικς στην αφίσα είναι του "Chaos J.V." (από το fanzine: "NEGRO" #4 / jnegri.blogspot.com) Το κείμενο αφηρημένης τέχνης της "ΣΜΕΡΝΑ" (από fanzine: "ΣΜΕΡΝΑ" τεύχος -514 Ν.Μ.Ε.Π)

ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ (κ.α.τ.) Με μυαλά γεμάτα θάνατο. Με θάνατο γεμάτο μάτια. Με μάτια γεμάτα γυαλί. Με γυαλί γεμάτο ρωγμές. Με ρωγμές γεμάτες δόντια. Με δόντια γεμάτα μίσος. Με μίσος γεμάτο γροθιές. Με γροθιές γεμάτες σίδερο. Με σίδερο γεμάτο μπαμπάκι…STOP…ΝΑΙ με μπαμπάκι, σφάζ

Και τ’ αφεντικό μου στη κρεπερί, που γκρίνιαζε ότι σέρνομαι και ότι δε γλυκομιλώ στους πελάτες, κρεπάρησα και του ‘χωσα ένα πιρούνι στο λαιμό. 6η πρωινή με 4η μεσημβρινή έστρωνα με το ‘να χέρι κρέπα και με τ’ άλλο ανακάτευα με ζήλο τον καφέ. Μέχρι που ξεχάστηκα και τον σερ

Στις λευκές διαγραμμίσεις των διαβάσεων , πιτσιλιές απ’ το αίμα νεκρών σκαντζόχοιρων και μιας ακαμάτρας σαύρας. Στις λευκές διαγραμμίσεις του φεγγαριού στη νυχτερινή θάλασσα , πιτσιλιές απ’ το αίμα των φώτων του λιμανιού. Στις λευκές διαγραμμίσεις στολών, πιτσιλιές απ’

Το ποταμόπλοιο που βρήκες να σαλπάρεις, γυρνά τη ρόδα του σε σκοτεινά νερά και στρώνει δρόμους που κανείς δε θα τους πάρει, θα χορταριάζουν πάνω σε χάρτες σιωπηλά. Μέσα σε άβυσσους που λίγοι έχουν πάει, μες σε παράδεισους που λίγοι έχουν σκεφτεί, το ποταμόπλοιο θα τρίζε

Είδα χθες το βράδυ σε μια παλιά φωτογραφία, Το ραγισμένο σου πρόσωπο και Σκέφτηκα να σου γράψω ένα γράμμα, Αλλά δεν τα κατάφερα. Οι λέξεις σχηματίζονταν στο νου, Έπαιρναν μορφή και μετασχηματίζονταν Σε ομίχλη που διαλυόταν στο πέρασμα Του αόρατου αισθησιοπλάνου αέρα. Τι

Συνήθισε πια τους τρόπους της σιωπής Κι οι άλλοι απλά δεν τον καταλαβαίνουν. Τον βλέπουν να κάθεται εκεί γαλήνιος κι αμίλητος Και τον ρωτούν τι τρέχει, Γιατί δε μιλάει. «Τι να τρέχει ρε παιδιά;» απορεί αυτός. Πώς να τους εξηγήσει ότι τώρα πια δε μιλά Επειδή δεν έχει τίποτ

Δεν αντέχει πια... Δεν αντέχει αυτή την αδικία! Γιατί να είναι μόνη; Γιατί να είναι πάντα μόνη; Πρέπει ν’ αλλάξει, να μάθει... Να μάθει να μιλά και να φλερτάρει, Να μάθει πως να γίνεται προκλητική, Ακριβώς όπως και η αδελφή της. Η αδελφή της... Τη μισεί την αδελφή της. Τη

«Μου αρέσει το μαύρο πολύ,» μου είπε. «Αλλά όχι επειδή μιλά για την ψυχή μου ή στην ψυχή μου, ή κουραφέξαλα,» βιάστηκε να προσθέσει. «Απλά όταν φορώ μαύρα νιώθω ωραία, νιώθω πιο πολύ ο εαυτός μου...» «Μην είσαι κι εσύ χήρα, όπως η Πολυδούρη;» τόλμησα να τη ρωτήσω. «Χήρα στ

στην Κύπρο, κι από εδώ τώρα πια συνεχίζω με την ιστορία... Ετικέτες ελιά, επιστροφή, κείμενο, κύπρος, πωλείται γυμνή, φωτογραφία

Part 4 Songs From No. 40 to No. 21 21. The Fratellis - Chelsea Dagger 22. Arctic Monkeys - Fluorescent Adolescent 23. Kings Of Leon - Fans 24. Feist - 1234 25. Thief - Hold On, Hold On 26. Malcolm Middleton - Fight Like The Night 27. The Veils - Nux Vomica 28. Amy

Θέλω να γράψω… για ένα πρόσωπο θλιμμένο χαμένο στον κόσμο του … για τα χίλια δυο πράγματα που με σκοτώνουν και μου δίνουν ζωή … για τη χαρά του να είσαι και τη λύπη του να μην είσαι εσύ … για κείνο το τραγούδι που έκλεψε κάποιο βράδυ την ψυχή μου … για τους αλλοτινούς φίλο

Έγραφα στο προηγούμενο κείμενο για την Κ. που μου μάλλον μου στέρησε την Ε. Για την καφεϊνη δηλαδή, που δίχως αυτή, όπως υποστήριζα, δεν μπορούσα να λειτουργήσω. Ίσως, όμως, να έκανα λάθος, αφού σήμερα το δόλιο το μυαλό μου πήρε μπρος και άρχισα και πάλι να γράφω. Για να γ

...Όλα μας τα βάσανα απ’ την αλαζονεία μας είναι. Χωρίς να το θες, άθελά σου, μου κέντριζες την αλαζονεία μου και με φούντωνες. Είναι του έρωτα κι αυτό. Η αλαζονεία είναι ο κύκλος της κόλασης. Καταβροχθίζει τον εαυτό της και αυξάνει. Στεφάνι φλόγινο, καλτσοδέτα που σφίγγει

Πολλοί πιστεύουν πως το να είναι κανείς συγγραφέας είναι κάτι το απλό, το εύκολο. Αλλά η πραγματικότητα αποδεικνύει το αντίθετο. Η συγγραφή είναι ταξίδι και χαρά, αλλά είναι και πόνος, είναι και άγρυπνα βράδια, είναι και άγχος, είναι και οδυνηρή υπερένταση. Μερικές φορές το

Είναι βαριά τραυματισμένος, ξαπλωμένος στη λάσπη και περιμένει από στιγμή σε στιγμή την ψυχή του ν’ αφήσει το σώμα και να τον ταξιδέψει προς τ’ άγνωστο. Στο χέρι του κρατά μια πρόσφατη φωτογραφία και την κοιτά με ραγισμένο βλέμμα, μάτια που δακρύζουν και θολώνουν απ’ τον πό