Πίσω από τις μπαλκονόπορτες κρύβεται μια ιστορία αγάπης γεμάτη τσιζκέηκ και σαντιγί μια ιστορία παρατεταμένης ζαμπονοτυρόπιτας. Δίπλα στο καπάκι του πεζοδρομίου πλησίον κουτσουλιάς, χαμηλά κοινόχρηστα βρίσκεται μια ιστορία παραπεταμένης σπανακοτυρόπιτας. Ποιός όμως θα εν

για τους χαμένους ανάμεσα στις ράγες. Όποιος μαντέψει ποια είναι η νούμερο 1 επιρροή σε αυτά τα ποιοήματα κερδίζει μια ρετσίνα κερασμένη. Ασυμβατότητα δικτύου Ήρθα να σε βρω πέρασα πασάγια αφύλακτα και ισόπεδες διαβάσεις και στο δρόμο οι φύλακες με κοιτούσαν περίεργα. Πέτρ

Στη γωνία Φαλάφελ και Αρτεμούλας υπήρχε ένα παλιό ερειπωμένο σπίτι που με τους αιώνες είχε γίνει βορά στα καθάρματα κάθε είδους και στους αλήτες βρωμιαραίους που τρυπιούνταν τα βράδια με τις πευκοβελόνες. Το σπίτι αυτό ήταν το παλιό αρχοντικό των Μουρούχληδων, μεγαλοτσοπάν

Λίγη φρέσκια ποίηση από το μανάβικο του κυρ Αντώνη κατευθεία. _______________________________________________________________________ Κόκκινα τα μάτια μου σαν πισινοί φάροι αυτοκινήτων κόκκινοι σαν εκρήξεις άστρων και βουνών με γλυμμένες κορυφές γιατί στον απέναντι καθρέφτ

δεν την παλεύω δεν την παλεύω ωχ, δεν την παλεύω δεν την παλεύω δεν την παλεύω δεν την παλεύω, ρε δεν την παλεύω δεν την παλεύω με την καμία δεν την παλεύω δεν την παλεύω δεν την παλεύω ποπο, δεν την παλεύω ρε δεν την παλεύω ρε δεν την παλεύω σου λέω δεν την παλεύω δεν την

Καλησπέρα κύριε ὑπουργὲ δέν προτίθεμαι τὴν σήμερον νὰ γράψω ἀμπλαοῦμπλες γιὰ προγόνους, κηροπήγια καὶ καββαλιστικὰ παρὰ μόνον νὰ μιλήσω γιὰ ἀγάπη: «Γκρμχνφχθλκγχρομνλγκιδδρσκλρμναντιρσκλ» εἶπε ὁ μεγάλος ποιητὴς γιὰ τὴν ἀγάπη καὶ ποιὸς εἶμαι ‘γὼ νὰ διαφωνήσω; Οὔτε πρόεδρος

Καημένος Κόπτης. Κατέβαινε σὰ σκιὰ κλωτσῶντας μιὰ ἄγουρη μπάλα ἀπὸ ἄχυρο γιὰ νὰ ἀπασχολεῖται. Τὸ νοῦ του διέλυε ἀνακατεύοντας νερὸ καὶ ἀσῆμι ἀπὸ ἀσημόκερω ταῦρο, καὶ ἔπλεκε. Τὸ μέλλον του, διαγράφοντὰς το ἠχηρὰ πάνω σὲ κομμάτι ἀκατέργαστου πανάλαφρου φελλοῦ. Κατέβαινε στὸ

Ποιὸς ἀκόμη δηλαδὴ στὰ ἀνάμεσα ἀπ’ ἔξω δείχνει τόσο ὅπως ἴσως κάπως λίγο περισσότερο λιγότερο ἀλλιῶς.   Κατερίνα, Γιὼργο, Γιώργο μὲ ῥωτήσαν ἄν διαβάζω αὐτὰ ποῦ γράφω πὼς ἄλλωστε μὲ τρόπο ἐντελῶς ἀντίθετα ἀπὸ κάτι διαφορετικὸ ὁμολογουμένως μέσες ἄκρες τῶν δαχτύλων σὰν νὰ ἦτ

Ο μπλε κάβουρας πήδηξε τον υπουργό μας. Το τραπέζι του τρόμου χώρισε το κέικ. Ο Κωστής έσπασε τον κρεμμυδοστίφτη. Η σουλτάνα η Φωφώ έδεσε έναν ουρακοτάγκο. Ο Βούλγαρος οδοντίατρος διάλεξε μερικές κατσαρόλες. Τα παραισθησιογόνα μανιτάρια έκαψαν την από πάνω.   Η συναυλία έτ

Εδωμέσανά θα βρήτε οτιδήποτις πεπόσταρται ενδοβλογείως, και ερευνήστε τα πάντα. Τα θεσπόσφατα, τάς κατεγουρίας, τα αχρεία και τάς ανεξαρτήτως ανεξάρτητας σελίδας.

Αυτή τη στιγμή κατεβαίνω την Καλλιδρομίου στρήτ έτοιμος και ετοιμοπόλεμος για οτιδήποτε εκτός από αυτό που θα μου συμβεί. Το παρασκευιάτικο μούχρωμα κρέμεται από τις γλάστρες των παλιών πυργίσκων που τώρα έγιναν αυτόφωτοι φωταγωγοί, σκαλισμένοι και ελαιογραφημένοι από ανών

Περνάει η ώρα περνάει η ώρα περνάει η ώρα περνάει η ώρα… κι η νύχτα κατεβαίνει με άδειο φερετζέ κι η κόρη νυσταγμένη θα πιεί κανα γκαφέ. Κρέμετ’ η κουρτίνα κρέμετ’ η κουρτίνα κρέμετ. η. Κουρτίνα. και μου κρύβει τον ήλιο, και το σκοτάδι, και τη σκιά. μου κρύβει την πλατεία τ

Βάδιζε, πάνω σε ροή από θάλασσα και αγέρι. Είχε καιρό να νιώσει τόσο ελεύθερη. Το κύμα… Τα χρώματα γύρω της ήταν γαλήνια. Μακριά από το λευκό-το λευκό ήταν φρικιαστικό. Της θύμιζε την άσπρη αίθουσα, και Αυτούς. Το κύμα… Της έγλειφε τα πόδια σαν ήρεμο σκυλί, και της άφηνε ευ

Ήρθανε τα ώρια για κάτι που ίσως θα θύμιζε Πουλένκ σε κάποια άλλη περίσταση. Ίσως όμως ο προορισμός. Έκραξε δυο νότες το ακκορντεόνιουμ και σίγησε δίχως. Άλλη προσπάθεια να επιβάλει τον ατονισμό του. ;Οργώνοντας διάφορες πτυχές της εν ζωή πόλεως από τα σωθικά της Έγειρε το

Ο κύριος Μανώγλης κατέβηκε τη σκάλα και πήγε στο παντοπωλείο να αγοράσει δυο κονσέρβες γάλα. Του έπεσαν στο δρόμο τα κλειδιά της αποθήκης, και βλαστήμησε τον Ιησού Χριστό τον Υιό του Θεού. Μέχρι να γυρίσει σπίτι το γάλα είχε λήξει. Δεν άντεξε για πολύ και χώθηκε στο μπάνιο.