Βρίσκομαι κομμένη, καρφωμένη και γραπωμένη στο εσωτερικό ενός κουτιού. Εδώ και μερικές μέρες δεν μπορώ με τίποτα να κοιμηθώ πριν τις 05:30 το πρωί. Το παθαίνω συχνά. Αυτή την Insomnia. Παλιά που δούλευα στις εφημερίδες με χτυπούσε η αϋπνία σε τραγικό βαθμό και διαρκούσε μέρ

«Είμαστε σ’ένα καινούργιο σπίτι με ένα κουδούνι, δυο ονόματα επάνω του με μια καρδούλα, δυο γάτες, δυο γραφεία και μια κοινή ζωή. Όλα θα τα έχουμε, αρκεί να είμαστε και οι δυο σε μια σελίδα!»… Αυτό μου είπες σήμερα και με έστειλες, πάλι! Έχε γεια Ηλιούπολη. Άντε στα κομμάτι

Μπορεί η Siemens να μην κατάφερε να πετύχει στα κινητά αλλά η τεχολογία δεν σταματάει μόνο εκεί. Οι Γερμανοί παρουσίασαν το ACUSON SC2000, το πρώτο μηχάνημα που η πλήρης περιγραφή του είναι κάτι σαν “worldΆs first echo cardiography volume imaging ultrasound system” κάτι που

ήταν οι διακοπες μου τον Αύγουστο. Τη Τετάρτη βγήκα απο το Νοσοκομείο. Γεμάτη με εκείνο το συναίσθημα του ως εδώ ήταν, μη το παλεύεις άλλο, δεν σε θέλει. Για μιά ακόμη φορά αφέθηκα. Στα χέρια άλλων που πάσχιζαν για μένα. Για μία ακόμη φορά επέζησα. Εκπληξη αισθάνομαι και α

Χτένισα τα μάτια μου. Έστρωσα λουλουδένιο νυχτικό από κάτω τους κι άφησα να πέσουν τα όνειρα που τίναξε η ψυχή μου σήμερα, εκεί πάνω. Πάνω τους. Τα χτένισα καλά. Τα βλέφαρα, τα φρύδια, τις γραμμές και τις ρυτίδες. Τα γέλια και τις σκιές που σχηματίζουν όταν πια τα χαχανητά

Αποφάσισα να φωταγωγήσω το βασίλειό μου. Πήγα κι αγόρασα κεριά. Μιλιούνια! Ρεσώ και τετράγωνα, ψηλά και στρογγυλά, γυμνά και σε γυάλινες θήκες… Και τ’άναψα! Έτσι, μου τη βάρεσε και τα άναψα. Απόψε νωρίς-νωρίς. Έβαλα ένα πάνω στον εξωτερικό. Ένα ζερβά κι ένα δεξιά από την οθ

Σ’ευχαριστώ Ευούλα που με τράβηξες στα χωράφια, μέσα στα αστέρια, κάτω από φωτορυθμικά τεχνητά και φυσικά, για να μυρίσω ξανά, από λίγο, την αμήχανη απόχρωση ενός πάρτυ! Σ’ευχαριστώ αγγελάκι που ενδιαφέρεσαι για τις λέξεις της ζωής μου. Της εμφανούς και μη. Σ’ευχαριστώ Μαλι

Καλημέρες. Πολλές και ζουμερές καρδιά μου. Χτυπάς και σήμερα. Βλέπεις και σήμερα. Αγγίζεις και σήμερα. Ωραία. Είμαι καλά λοιπόν. Να σου μιλήσω ή έχεις δουλειά και σε απασχολώ; Μετράς μήπως τις χάντρες που περιμάζεψες τις τελευταίες ώρες στον ύπνο σου; Όταν φίλμαρες όνειρα κ

Σας ακούει, σας βλέπει, σας ακουμπάει και σας μυρίζει κι όμως έχει βίδες Το POMI (Penguin rObot for Multimodal Interaction) το ρομπότ πιγκουίνος που έφτιαξε το Electronics and Telecommunications Research Institute (ETRI) της Κορέας μπορεί να φαίνεται περίεργο έως και αστεί

Σκέφτομαι… πάλι… Όταν η ζωή σου είναι δύσκολη, δυσβάσταχτη, στριφνή, τι ακριβώς συμβαίνει όταν γίνεστε δύο; Γίνεται πιο εύκολη, μένει το ίδιο, γίνεται δυσκολότερη; Τι περιμένουμε όταν κάνουμε σχέση; Να μας διευκολύνουν τη ζωή; Να μας λύσουν τα προβλήματα; Περίμενα να με κάν

Τι όμορφη που είναι η Κυριακή. Τι ακέραιη μέρα. Σα να συνωμοτούν όλα τα στοιχειά της φύσης. Τα έγκατα της γης ροχαλίζουν ήρεμα, ο αέρας παίρνει ρεπό, η βροχή συσκέπτεται με τον εαυτό της και το κρύο κάνει recharge. Σήμερα, παραφώνησε βέβαια λιγάκι η κοιλιά της μητέρας. Σα ν

Ο χρόνος με διανύει. Ενίοτε με διαλύει. Κινείται και ‘γω προσπαθώ να χωρέσω την ζωή μου στις διακυμάνσεις του. Στο μεταξύ των στιγμών του. Στα διακριτά τικ ενός ρολογιού. Σ’ ένα παρόν που συνεχώς εξαφανίζεται. Αδιάκριτα. Που έτσι όμως αναγνωρίζεται ότι υπάρχει. Όμως σ’ έ

Να ντυθώ σκαντζόχοιρος να σε αποκρούσω; Γυάλινες ριπές γύρω από το φόρεμά μου. Κρέμομαι από πολλά μικρά, ομπρελωτά αλεξίπτωτα κι ανάλαφρη αγγίζω με τα δάχτυλα των ποδιών μου τον συμπυκνωμένο αέρα από κάτω. Να σηκώσω δα τη δαντέλα να τσαλαβουτήσω στη λίμνη της ερήμου; Κι αν

Κύκλος όμορφος. Αρμονικός. Με καμπύλες και μπόλικο νερό να σκεπάζουν, να γεμίζουν, να καθρεφτίζουν. Να ρουφάνε οποιαδήποτε παραφωνία του γήινου κόσμου. Να στέλνουν πίσω οποιοδήποτε ζηλόφθονο βλέμμα φτάσει μέχρι την επιφάνεια. Καμπύλες και νερό που κρατούν και μεταμορφώνουν

Έγειρε στο πλάι. Οι σκέψεις είναι που μας βαθαίνουν καμιά φορά. Έκλεισε τα μάτια. Ήθελε κάπου ήρεμα να αφεθεί. Έψαχνε. Από ό,τι είχε. Σε ό,τι είχε. Ήλιο ήθελε αλλά κάπου μακριά ήταν σήμερα. Αέρα ποθούσε το κορμί αλλά κάπου αλλού δινόταν σήμερα. Νερό αποζητούσε αλλά είχε π

Μάζεψα δυο αχτίδες. Από κείνες τις θολές. Στα μάτια μου τις έφερα και το κόκκινο τους μ’ έκαψε. Δεν το ήθελα αλλά το έκανα. Είναι από αυτές τις πράξεις απόγνωσης που κάθε τρελός κάνει. Ξέρει αλλά κάνει. Δεν ήθελα να σε τρομάξω. Δεν ήθελα καν να το ξες. Αλλά στο όνειρο σου

… πως κατέβαινες με τη γλώσσα το κορμί μου. πως κέντραρες και με ρούφηξες ολόκληρη. πως ξέχασα καν ότι υπάρχω, πού είμαι ή τι είμαι, από την ηδονή ναι, όνειρο ήταν (κι αυτό) Δε θα ζητήσω τίποτα άλλο για τα γενέθλιά μου. Δε θα μου χαρίσω τίποτα. Παρά μόνο μια μεγάλη καρδιά.

Εύχομαι σε όλους σας, φως να σκορπίσει το φετινό Πάσχα, στην ψυχή σας & να το φυλάξετε για κάθε σας δύσκολη στιγμή… Από καρδιάς…

Είσαι αχόρταγος. Είσαι άπληστος. Παίρνεις από παντού. Ό,τι περισσότερο και ακριβότερο μπορείς. Δεν καταλαβαίνεις πολλά. Είσαι όμως ευτυχισμένος μέσα στο ναρκισσισμό και το ναρκωτικό του «εγώ» σου. Είσαι αυτάρκης. Είσαι απαθής. Είσαι δειλός. Δεν συμπάσχεις ποτέ. Δεν αφήνεσαι

Απίστευτο! Τρεις ώρες. Τρεις ολόκληρες ώρες. Ναι. Τόσο κράτησε. Αφού νόμιζα ότι στο τέλος απλώς θα ανοίξω το στόμα μου κι αντί για ανάσα θα βγει ένα κατάμαυρο σύννεφο. Νόμιζα ότι απλώς θα εκραγώ. Τρεις ώρες έκλαιγα. Δεν ξέρω αν έχω κλάψει ουδέποτε στη ζωή μου παραπάνω. Ποιο

(Πηγή εικόνας:  www.blueyze.us) σταγόνες ή δάκρυα; Είμαι ξαπλωμένη στο πάτωμα και προσπαθώ να θυμηθώ. Γιατί τσακωθήκαμε, τι μου λείπει, τι ξεστόμισες πάλι. Και κοίτα που δε θυμάμαι! Εκπληκτικό. Μέχρι πριν δυο ώρες ήμουνα όμοια ο Βεζούζιος, χωρίς τις πιτσίλες. Και τώρα… Το τ

Σε πήρα στα χέρια μου. Δεν κρατιόσουν εύκολα. Γλιστρούσες πάνω στο χαρτί. Εγώ πάλι δείλιαζα. Δεν μπορούσα να σε βλέπω τόσο ανυπόμονο. Τόνιζες βλέπεις την υποτονικότητα μου. Ήθελες να ελευθερωθείς. Να τελειώσεις. Εγώ πάλι ήθελα να ζήσω. Δεν ξέρω γιατί σε διάλεξα. Ίσως και

Η vvampirella που είχε προχτές τα γενέθλιά της (ΧΡΟΝΙΑ ΖΩΝΤΑΝΑ, ΛΑΜΠΕΡΑ, ΑΞΕΧΑΣΤΑ μικρούλα!) με προσκάλεσε σε ένα παιχνίδι που το ψάχνει το πράγμα. Μέχρι και σημειώσεις αναγκάστηκα να κρατήσω για να μπορέσω να αποδώσω τα μέγιστα. Από όσο κατάλαβα από τον εμπνευστή (equilibr

Ότι ξεκίνησα να γράφω, το έσβησα. Δεν είχε βλέπεις και πολύ σημασία. Δεν το έβλεπα ακόμη κι εγώ η ίδια καλά. Το θάμπωνε το φως. Ο ήλιος. Γεννήθηκε μια ακόμη μέρα. Η επόμενη. Για το χατίρι μου. Και σ’ αυτό λέω να χαθώ σήμερα. Στην αγκαλιά μιας μέρας… [A Woman Grabbing the

Έχεις σκάσει ένα από τα πιο πονηρά σου βλέμματα… αυτό της άνοιξης. Σε κείνη την εκδρομή της Κυριακής με τις μηχανές, την Καθαρά Δευτέρα αλλά και κάθε μέρα που βγαίνουμε και περπατάμε, βλέπω τη φύση ξυπνητή, με πανέμορφες λυγερόκορμες αμυγδαλιές να σχηματίζουν ροζ δάση μπροσ