Έμεινα πιστός σε αυτό που ήμουν πιο νέος. Διψάω ακόμα για έρωτα, θέλω να τον χορταίνω. Όμως μεγαλώνω περιπλανώμενος με αυτό που έμαθα όταν έφυγες εσύ, πως η αγάπη σ’ αφήνει πάντοτε φριχτά πεινασμένο. Σε σκέφτομαι μια νύχτα στο φως του φεγγαριού και τ’ αστέρια μοιάζουν να κλ

Χρειάζεται περισσότερος χρόνος για να κολλήσεις ένα βάζο, παρά για να το σπάσεις και αυτός είναι η μοναδική αλήθεια. Αυτή η συσσώρευση όλων σου των φόβων, όλα αυτά που άφησες πίσω και το φοβερότερο απ’ όλα, το μέλλον σου, θα κρατήσει βασανιστικά πολύ. Μακάρι να κατάφερνα να

… είχα μιά “σι” καλά κρυμμένη στη ντουλάπα και σκόπευα να σου την φέρω πακέτο, αλλά πέρασε πολύς καιρός από τότε και η νότα κουράστηκε και έγινε “σι ύφεση”. Όλες οι προσπάθειες να την κάνω όπως πρίν ήταν μάταιες γι’ αυτό και τελικά δε κατάφερα να σου στείλω τίποτα πέρα από

Γεμάτο το βαρόμετρο και προσπαθώ να με βάλω στο κλίμα κάποιας μακρινής γιορτής. Αυτής που πιτσιρικάς την ένιωθα μόνο λόγω της αναμονής μου για το κλείσιμο των σχολείων, στο βαρύ χειμώνα της Κοζάνης που μεγάλωσα, στα παιχνίδια με τα χιόνια με τους παιδικούς μου αδερφούς και

Αφού εξακολουθεί να αποστατεί τότε ακόμη δεν άλλαξες ίσως δεκαετία… Μα αν δεν αναρωτηθείς για την ύπαρξη πώς θα βγάλεις άκρη με τις ανάγκες της; Όπως και να ‘χει, στην ψυχολογία καταλήγουμε να λέμε πως ίσως δεν υπάρχουν εσωτερικά κίνητρα, απλά εσωτερικεύουμε κάποια εξωτερι

Ένα τεράστιο σπίτι με κουρασμένες φωνές και καπνό, και πίνακες κρεμασμένους στραβά στους άσπρους τοίχους. Κρύο μάρμαρο κάτω από τα λυμένα σανδάλια της και ενίοτε κάποιο χαλί να πνίγει τα βήματά της. Νιώθει μια απαίσια ζάλη και τρέχει αμέσως στο παράθυρο για να γεμίσει τα πν

Ένας φίλος μου δήλωσε, σε κάποια προσωπική μας κουβέντα, πως κάνουμε ταξίδια με το ίδιο ακριβώς κίνητρο. Την αναγκαιότητα. Ζω όπως όλοι μας μια πολλαπλή ζωή, σαν άνθρωπος, σαν μηχανικός, σαν boulderer. Οι καθημερινοί μου περιορισμοί είναι τέτοιοι ώστε να μην μου επιτρέπουν

Αχ είναι που ξεκινάμε με τόση όρεξη, γεμίζουμε το σαγόνι μας υγρά και κουκούτσια στην λαχτάρα αυτή. Πες μου, πως φτάνουμε μετά να μην θέλουμε;

Το είπες ξεκάθαρα, με μια φωνή βαθειά και θυμωμένη, αυτο που δεν παραδέχεσαι, είναι κάτι που δεν μπορείς, αδυνατείς σε κάθε επίπεδο, να επιστρέψεις στον άλλο, γιατί οι απαιτήσεις του δε, θα έπρεπε να, σε ενδιαφέρουν. Δυο χέρια στο λαιμό και αλλάζεις, αλλάζεις δέρμα και, του

Οι μέρες… Μέρες, οι νύχτες. Νύχτες τα λόγια, τα δικά σου λόγια, τα δικά μου λόγια, λόγια, πως να μιλήσω; Οι ώρες, χωρίς εσένα, η κλειστή πόρτα. χωρίς εσένα, η γεύση του στόματος, χωρίς εσένα Κι εκείνη μυστική, αγχόνη, πως να μιλήσω; Με σημάδι μια παράξενη αγριότητα, με παντ

Όταν ήταν γύρω στα δώδεκα μίλησε στην Έλενα, τον πρώτο του μεγάλο έρωτα, για τον φανταστικό του φίλο που τον φώναζε χαϊδευτικά Μάξιμο. Αυτή είχε την κακή συνήθεια να τον φιλά απαλά στα χείλη και να του υπενθυμίζει πως ο φίλος του αυτός, ήταν στην πραγματικότητα ανύπαρκτος.

Μια ερωμένη και μια σταγόνα νύχτα, σε ένα σπίτι παλιό και δίπατο σαν όνειρο, με παράθυρα κλειστά, λησμονημένη στα δυο σκαλιά της παλιάς ξύλινης πόρτας. Η ομορφιά που χάνεται, αγάπη μου πόσους κέντησες βαθιά; Παράξενα πράγματα, περάσανε χρόνια κι έμεινε το όνομα, γραμμένο στ

…σχεδόν τα καταφέραμε… μην ανησυχείς, όλα θα πάνε καλά, …πλέον είμαι σίγουρος, αυτή την φορά θα το τελειώσω…