Τι να σε χρεώσω ψυχή που δεν κρύβεσαι, που δε χωράς και που δε με χωράς; Τι να χρεώσω στις ανάσες που ανεβαίνουν και κατεβαίνουν τα σκαλιά, ακούραστα ως τώρα; Μέσα-έξω πόνος. Μέσα-έξω ύπαρξη. Μέσα-έξω νότες. Μέσα-έξω αύρα, βλέπω, θέλω, αισθήσεις, ταξίδια σε ό,τι δεν μπορώ (

Σ’ευχαριστώ Ευούλα που με τράβηξες στα χωράφια, μέσα στα αστέρια, κάτω από φωτορυθμικά τεχνητά και φυσικά, για να μυρίσω ξανά, από λίγο, την αμήχανη απόχρωση ενός πάρτυ! Σ’ευχαριστώ αγγελάκι που ενδιαφέρεσαι για τις λέξεις της ζωής μου. Της εμφανούς και μη. Σ’ευχαριστώ Μαλι

Προχτές πέρασα από το Mall. Βόλτα χορταστική, πολύβουη, φωτεινή. Γεμάτη πρόσωπα, βιτρίνες, αντικείμενα, αντικείμενα του… πόθου, ανάγκες, κυλιόμενες σκάλες, αέναη εναλλαγή. Κάποιος ακούραστα τοποθετούσε σλάιντ με κίνηση μπροστά στα μάτια μου. Κάθισα για γρήγορο φαγητό, παρατ

Η ομάδα Improv Everywhere δε νομίζω να χρειάζεται πλέον ιδιαίτερες συστάσεις. Είναι αυτοί οι τύποι που μέσα απο το interent κανονίζουν και δημιουργούν διάφορα events με σκοπό να προκαλέσουν την περιέργεια και την απορία όσων κατα τύχη βρεθούν δίπλα τους. Τελευταίο τους, π

Τον κοιτούσα κάμποση ώρα. Η μορφή του, αποτυπωμένη πάνω στο μισόκλειστο παράθυρο. Καθρεφτιζόταν εκεί, ελάχιστα παραμορφωμένος κι εγώ απέμεινα να τον κοιτάζω. Οι κινήσεις του μικρές, κοφτές, αλλά όχι απότομες. Ούτε βίαιες. Απλές κινήσεις. Που πότε εξέφραζαν νευρικότητα, πότε

Εσύ πονάς, επειδή δε σε γαμάει. Εσύ πονάς, διότι τα χέρια αντί να ψαχουλεύουν πάνω σου, μέσα σου, έρωτα απέραντο, γίνονται μαστίγια κι αφήνουν λεκέδες. Εσύ πονάς, γιατί ξέρεις αλλά δεν μπορείς να μιλήσεις. Ξέρεις όμως! Εσύ πάλι πονάς, επειδή δε σ’αγαπάει πια και στο δείχνει

Να ντυθώ σκαντζόχοιρος να σε αποκρούσω; Γυάλινες ριπές γύρω από το φόρεμά μου. Κρέμομαι από πολλά μικρά, ομπρελωτά αλεξίπτωτα κι ανάλαφρη αγγίζω με τα δάχτυλα των ποδιών μου τον συμπυκνωμένο αέρα από κάτω. Να σηκώσω δα τη δαντέλα να τσαλαβουτήσω στη λίμνη της ερήμου; Κι αν

Κύκλος όμορφος. Αρμονικός. Με καμπύλες και μπόλικο νερό να σκεπάζουν, να γεμίζουν, να καθρεφτίζουν. Να ρουφάνε οποιαδήποτε παραφωνία του γήινου κόσμου. Να στέλνουν πίσω οποιοδήποτε ζηλόφθονο βλέμμα φτάσει μέχρι την επιφάνεια. Καμπύλες και νερό που κρατούν και μεταμορφώνουν

Είπα να περάσω να αφήσω ένα «γεια» στον εαυτό μου… Έβαλα, ναι, φωτογραφία μου και κατάφερα να με ματιάσω; Μα πως… αφού τα μάτια μου κοιτάνε προς τα μέσα. Λες να ‘πεσαν πάνω σε καθρέφτη; Γεια σου εαυτέ μου, γεια σου εγώ, γεια σου φάντασμά μου. Μάνα, Γιώργο, Κωστή… Κάτι έγινε

"..ήρθαν κι απτη Σουηδία". Επιτέλους! 1. Mr. Big, (USA), Tiffany Burns, (2007), **1/2 Περίεργο φιλμ αυτό της Καναδέζας ρεπόρτερ Tiffany Burns, και ανάμεικτα τα συναισθήματα που σου αφήνει. Αναφέρεται στη μέθοδο που εφαρμόζει η Καναδέζικη αστυνομία για την παγίδευση υπό

(Πηγή εικόνας: www.engadget.com) Μ’αρέσει όταν ξεχνιούνται και κοιμούνται τα φώτα. Όταν μ’αφήνουν μόνη με τον εαυτό μου, χωρίς καθρέφτες και λαμπερά περάσματα… - Πόσο μ’αρέσει όταν έχει blackout. - «Εμένα πάλι καθόλου. Χωρίς ρεύμα δε γίνεται τίποτα!» - Γκρινιάρικο στρουμφάκ

Πρόοδος ή Συντήρηση; Διαφάνεια ή Παρακράτος; Παραγωγοί ή Μεταπράτες; Πομποί ή Δέκτες; Ζωή ή Οθόνη;   (κι αν σας πέσανε βαριά τα παραπάνω) Μάκης ή Τσακ Νόρις;

Και ξαφνικά, λόγω των καρκινωμάτων της Νέας Διακυβέρνησης, μερικές πληρωμένες βρετανικές πένες πάνε να μας βγάλουν όλους ανήθικους. Aν το ανδρείκελο που έχουμε για πρωθυπουργό, δε μπορεί να ελέγξει το Υπουργείο Πολιτισμού (ποιος πηδάει ποιον και με τι τρόπο), τι σκατά τα

Κατά τις 5 το πρωί γυρίσαμε σπίτι μετά από κοινωνική έξοδο. Δεν ήθελα να ξενυχτήσω άλλο. Δεν ήθελα να μείνω ξύπνια. Αλλά δεν ήθελα και να είμαι μαζί σου. Στον ίδιο χώρο, πόσο μάλλον στο ίδιο κρεβάτι, αναπνέοντας το ίδιο μαξιλάρι και το ίδιο δέρμα. Μου έβαλα να πιω ένα τζιν,

(Πηγή εικόνας: dark-spider.gtxartist.com) Λένε πως τα ετερώνυμα έλκονται. Πως το λευκό τραβάει το μαύρο και η χαρά τη θλίψη. Λένε πως το νερό έλκεται από το χώμα κι ότι η φωτιά κάνει νάζια στον αέρα. Μα αν εσύ αιστάνεσαι θλίψη κι εγώ χαρά, πώς μπορώ να είμαι μαζί σου. Αν εσ

(κλικ στην εικόνα)   Όλοι το ίδιο είμαστε σε τούτον τον κοσμάκη και όλοι έχουμε καρδιά, Λαός και Κολωνάκι.   (αναφορικά)

Καρβέλας ο Σατανάς. Καρβέλας ο Κλέφτης. Καρβέλας ο Nέος Παλιός Εχθρός.   Red Hot Chili Peppers - Give Ιt Away   Nίκος Καρβέλας - Η Λύση   Έχω την εντύπωση πως ο Καρβέλας το διασκεδάζει. Ξέρει τι κάνει. Σου λέει, έχουν τόσο αποβλακωθεί που και οι χλιαρές αντιδράσεις

Ναι είμαι ερωτευμένη. Και ναι, υπάρχουν στιγμές που με πονά. Αρκετές. Είχα καιρό να αιστανθώ έτσι. Το λαχταρούσα, το πεθυμούσα, το ζήλευα τριγύρω μου και μου το ευχόμουν. Και τώρα που το έχω, είναι φορές που με κάνει αλλόκοτη να φαίνομαι. Παράξενη, μελαγχολική, κυκλοθυμική

Όχι, δεν αναφέρομαι σε νηπιαγωγείο - αν και δεν επέλεξα τυχαία αυτή τη λέξη. Ούτε στο συμπαθές ωδικό πτηνό. Απλά, με αφορμή τα όσα θαυμαστά (Aπιστεύτου και Πεσμένου Σαγονιού γωνία) γράφονται στο “Εν αρχή ην ο Καζαντζίδης - Από τον Άκη Πάνου ως τη Μαρινέλλα” του Λευτέρη Παπα

Σήμερα, στο πρωτοσέλιδο του “Ριζοσπάστη” υπήρχε διαφήμιση του ΟΠΑΠ. Για το επάρατο “Στοίχημα” των βρωμοκαπιταλιστών του κοσμοπολιτισμού, που μάχονται το Σοσιαλισμό. Και δεν είναι η πρώτη φορά (μερικά παραδείγματα). Θα πει κανείς, να πάνε στο διάολο οι “Αυγές”, οι “Ελευθεροτ

Χτες δημοσιεύτηκε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη στο “Πρώτο Θέμα”. Ο χαρισματικός και καταξιωμένος περφόρμερ Θόδωρος “Μεγάλος Τραγουδιστής” Πάγκαλος, απαντά στην ερώτηση “τα μοντέρνα κόμματα δεν πρέπει να είναι διαφανή;”, ως εξής: Δεν είναι μπουρδέλα όμως όπως είναι στην Ελλά

Όλοι μαζί: “Ποοτέεε, ποτέ, ποτέ, ποτέεεεε, ποοτέεεεε, ποοτέεεεε!”   Δεκατετράχρονα αγόρια και κορίτσια, χτες το μεσημέρι, στην πλατφόρμα του Μετρό.

Νέα μέθοδος για την αντιμετώπιση του καρκίνου από το τμήμα ιατρικής Ιωαννίνων

“Oι άνθρωποι του πνεύματος και της Τέχνης οφείλουν να δέχονται στους κόλπους τους μόνο όσους σέβονται τις αξίες του πνεύματος και της Τέχνης.” [πηγή]   (LiFO 11/10/2007, σελ. 76) “Προσωπικώς, διαφωνώ με το ρητό (που πριν χρόνια είχε αναρτημένο το «Βήμα» στην πρώτη του σελί