FRANCESCO PETRARCA [ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΠΙΚΡΟΤΑΤΗ ΜΑ ΚΙ ΑΓΙΑ ΗΜΕΡΑ]   Εκείνη την πικρότατη μα κι άγια ημέρα, που κλαίουσα ήμπε στην καρδιά μου μια εικόνα της, δεν υπάρχει τρόπος... ύφος... να την πω, να τη γράψω· μόνο ο νους μου την πιάνει ως αιθέρα.   Με θλίψη ευγενικά αρθρωνότ

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ Η ΝΗΣΟΣ ΤΗΣ ΖΑΚΥΘΟΣ        Σαν από γέλιο εκεί να χορεύει η Φύση Η Φύση χαμογέλασε και η Ζάκυνθος με χάρη οχ των κυμάτων ήβγε την κοιλία. Μυρτιές και κλώνοι κι αιθέρια πνεύματα απ’ τον κεστόν –από τη ζώνη της Αφροδίτης ήτοι– τη στεφάνωσαν να πάρει το

SANDRO PENNA (1906-1977) ΑΡΚΕΙ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΤΩΝ ΕΦΗΒΩΝ Αρκεί στον έρωτα των εφήβων η αίσθηση της κατοχής του ήλιου, καθώς ακινητούν στη ζεστή άμμο. Έτσι είναι όλα. Δεν έρχεται ένας δυνατός άνεμος να ανατρέψει την εκτυφλωτική ηρεμία. Το βράδυ, στη σκιά της μητρόπολης με φω

GUERZO DI MONTECANTI (13ος αιώνας) HE IS OUT OF HEART WITH HIS TIME If any man would know the very cause Which makes me to forget my speech in rhyme, All the sweet songs I sang in other time,-- Ill tell it in a sonnets simple clause. I hourly have beheld how good withd

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΣΤΕΛΙΟΥ ΜΑΡΚΟΡΑ Χτες έδειξες σε μένα και στον κόσμο, Μοίρα, τον νεαρό βλαστό και μού ’πες στη λαλιά σου: «Το βλέμμα στον σεμνόν ετούτο στρέψε! Γύρα σου πού θα βρείς ειδή άλλη τέτοια, τη θωριά σου ν’ αρπάζει μαγεμένη; Το παιγνιώδες –

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ ΟΡΦΕΑΣ Αοιδέ, που τρέχεις στην τυφλήν ειρκτή της νύχτας νά ’δεις τη σύζυγό σου μες στη λήθη, ω, μη βαρυγκομήσεις που αντί γι’ αυτήν εμένα εις τούτο τ’ άντρο, που ’χτισ’ ο Άδης, θε νά ’δεις – με άξια πνεύματα έφτασα κι εγώ επίσης. Βασανιστήκαμε να ρθού

Η ανάρτηση αυτή αφιερώνεται στον φίλτατο Παναγιώτη Καποδίστρια. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ ΣΤΟΝ ΙΠΠΟΤΗ ΚΥΡΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΦΡΑΙΗΖΕΡ Γιομάτο οχ την ψυχή μου και οχ το λογισμό μου, αχ, ίσια χρυσόνειρο, στων Άγγλων τ’ άγια χώματα άντε πέτα· στου Γιάννη μου το σπίτι κρούσε, εκεί όπου είν’

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ANGELO BRANDUARDI TANGO Come arance rosse assaporo i giorni ora che ho incontrato te. Dolce e profumata ora è la mia vita e per questo: grazie a te. Ora io cammino tra le rose e quando è sera accanto a te riposo. Non è mai tempo di versi tristi e non ve

UMBERTO SABA (1883-1957) TEATRO DEGLI ARTIGIANELLI Falce martello e la stella dItalia ornano nuovi la sala. Ma quanto dolore per quel segno su quel muro! Esce, sorretto dalle grucce, il Prologo. Saluta al pugno; dice sue parole perché le donne ridano e i fanciulli ch

CLAUDIO BISIO I BAMBIBI SONO DI SINISTRA I bambini sono di sinistra. Di sinistra, sì, nessun dubbio. Non soltanto per i pugnetti stretti in segno di protesta. I bambini sono di sinistra perché amano senza preconcetti, senza distinzioni. I bambini sono di sinistra perc

GUIDO CAVALCANTI (1255–1300) AVETE ‘N VO’ LI FIOR’ E LA VERDURA Avete n vo li fior e la verdura e ciò che luce od è bello a vedere; risplende più che sol vostra figura: chi vo non vede, ma non pò valere. In questo mondo non ha creatura sì piena di bieltà né di piacer

SALVATORE QUASIMODO ΓΥΝΑΙΚΑ ΔΡΟΣΕΡΗ ΜΕΣ ΣΤ’ ΑΝΘΗ ΞΑΠΛΩΜΕΝΗ Η μυστική εποχή προμαντευόταν απ’ των βροχών την αγωνία στις νύχτες, από το άλλαγμα των σύγνεφων στα ουράνια, τις λαφριές κυματένιες αυτές κούνιες, κι εγώ ήμουν πεθαμένος. Μια πόλη κρεμαστή μες στον αέρα ήταν η

GUERZO DI MONTECANTI (13ος αιώνας) HE IS OUT OF HEART WITH HIS TIME If any man would know the very cause Which makes me to forget my speech in rhyme, All the sweet songs I sang in other time,-- Ill tell it in a sonnets simple clause. I hourly have beheld how good withdr

LORENZO DE MEDICI CANZONE DI BACCO Quantè bella giovinezza, che si fugge tuttavia! chi vuol esser lieto, sia: di doman non cè certezza. Questè Bacco ed Arïanna, belli, e lun de laltro ardenti: perché l tempo fugge e inganna, sempre insieme stan contenti. Queste ninfe e

GIORGIO GABER LA NAVE La nave è come una nave ed essendo una nave è abbastanza normale che vada in mare. Il mare, comè naturale, è quasi perfetto, immobile e piatto sta lì sempre uguale. La nave ha anche un motore ed avendo un motore non sa dove va ma continua ad an

Στα Μονοπάτια τουρανού να περπατάς της ομορφιάς τα μυστικά για να μαθαίνεις στη σιωπής την αγκαλιά, μοναχικό φεγγάρι, διαβάτης είσαι στη ζωή και μαθητής στη γνώση χαμόγελο ο ήλιο σου κι ο πόνος σου βροχή.

GIORGIO GABER & SANDRO LUPORINI QUALCUNO ERA COMUNISTA Qualcuno era comunista perché era nato in Emilia. Qualcuno era comunista perché il nonno, lo zio, il papà. ... la mamma no. Qualcuno era comunista perché vedeva la Russia come una promessa, la Cina come una poesi

ALDA MERINI (1931) SONO NATA IL VENTUNO A PRIMAVERA Sono nata il ventuno a primavera ma non sapevo che nascere folle, aprire le zolle potesse scatenar tempesta. Così Proserpina lieve vede piovere sulle erbe, sui grossi frumenti gentili e piange sempre la sera. Fo

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο CLAUDIO VILLA LUNA ROSSA Vaco distrattamente abbandunato, luocchie sotto o cappiello annascunnute, mane inta sacca e bavero aizato, vaco fiscanna e stelle ca so asciute. E a luna rossa me parla e te... Io le domando si aspiette a me e me risponne: "si o

ΣΑΛΒΑΤΟΡΕ ΚΟΥΑΖΙΜΟΝΤΟ (1901-1968) ΧΙΟΝΙ Πέφτει το βράδυ και μας αφήνετε πάλι, αγαπημένες εικόνες της γης, δέντρα, ζώα, κόσμος φτωχός κλεισμένος μέσα σε μανδύες στρατιωτών, μάνες με στεγνωμένη την κοιλιά απ’ τα δάκρυα. Και το χιόνι μάς φέγγει απ’ τα λιβάδια σαν φεγγάρι.

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ [ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΩΔΗΣ] Πασίλαμπρη η σελήνη στου κύματος την άρμη ορμάει και χώνεται, που υψώνεται και ντύνει της αφρογέννητης θεάς τα μέλη τα παρθενικά· ζητά να τα εμψυχώσει εκεί, καθώς με καθαρότατο θα κινηθούνε φως –τί δροσερό και πώς μαρμαίρον!–, στα ωραί

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο FABRIZIO DE ANDRÈ LA GUERRA DI PIERO Dormi sepolto in un campo di grano non è la rosa non è il tulipano che ti fan veglia dallombra dei fossi ma sono mille papaveri rossi lungo le sponde del mio torrente voglio che scendano i lucci argentati non più i cad

Στα Μονοπάτια τουρανού να περπατάς της ομορφιάς τα μυστικά για να μαθαίνεις στη σιωπής την αγκαλιά, μοναχικό φεγγάρι, διαβάτης είσαι στη ζωή και μαθητής στη γνώση χαμόγελο ο ήλιο σου κι ο πόνος σου βροχή.

MARIO LUZI ΜΑΥΡΟ Ιδού όμως η ώρα της νυκτός, εκεί όπου απ’ του διαστήματος τα βάθη —δες— προβάλλει της γης η όψη ατημέλητη, απρόσιτη, και μας ζητάει παραμυθία με τις θλιβές τις παννυχίες μας και με τα φώτα τα τρεμόσβηστα του αστικού μας στερεώματος. Μέσ’ απ’ τις μαύρες

Στα Μονοπάτια τουρανού να περπατάς της ομορφιάς τα μυστικά για να μαθαίνεις στη σιωπής την αγκαλιά, μοναχικό φεγγάρι, διαβάτης είσαι στη ζωή και μαθητής στη γνώση χαμόγελο ο ήλιο σου κι ο πόνος σου βροχή.