Τώρα που το ξανασκέφτομαι , ποτέ δεν θυμάμαι να την έχω δει με κόκκινα. Εκτός από τα σωθικά της. Που συνήθισε να τα βγάζει έξω και να τα ξαναδιπλώνει μέσα της, χρόνια τώρα. Ένα ζευγάρι κόκκινες γόβες (όταν είπε “για τα μάτια σου, μόνο”) δεν μετράνε. Μόνο σε φωτογραφία υπάρχ

Ξεπλυμένη πόλη. Τα σιντί διώκουν περιστέρια κι αστράφτουν κακεντρεχώς. Πιτσουνάκια να ξεπαστρέψουμε πάση θυσία. Ανέμελα εκείνα περιπατούν εις τα μπαλκόνια όταν εσύ δεν είσαι εκεί. Η αγάπη ανθεί ερήμην σου. Α, ναι φερομόνες. Ας πάψεις να φέρεις. Μόνες οι τέντες ανεμίζουν,

Ενα παλιό ποστάκιον γραμμένο τον Αύγουστο του 2006 στο blog taparaponasas stoΝΑΤΟ, να έχετε να πορεύεστε και να προβληματίζεστε αγαπητοί αναγνώστες. Η παροιμία που λέει «μπρος στα κάλλη τί ν ο πόνος» την εποχή που πρωτοειπώθηκε, μάλλον αφορούσε άμεσα τη γυναίκα κι όλα όσα

Κείμενο: Μαύρη Μαγιονέζα Μια φορά κι έναν καιρό, κατά πως λένε στα παραμύθια, ήταν μια αθώα κοπέλα ονόματι Έλλη (-νικό ροκ). Τα δάχτυλα της ήταν μπάντες, το στόμα της έλεγε πράγματα που όλοι καταλάβαιναν και το παιδικό της βλέμμα έκλεινε μέσα του όλοι την αθωότητα και την

Τι μπορείς να κάνεις μέσα σε ένα λεπτό και τριανταέξη δευτερόλεπτα ;   Να μην απαντήσεις σε ένα τηλέφωνο που χτυπά με επιμονή αλλά μάταια. Όποιος κι αν ήταν θα ξαναπάρει αν είναι ανάγκη ή αν σε θέλει περισσότερο απ’ το “εγώ” του.   Να στείλεις ένα sms τελειώνοντας κάτι που

Ο καθρέφτης βρισκόταν πάντα εκεί: Στην τουαλέτα, πάνω από τον νιπτήρα. Δεξιά κι αριστερά του είχε ντουλαπάκια με ξυριστικά, σαπούνια, οδοντόκρεμες, μπατονέτες. Δυο λάμπες στην πάνω μεριά φώτιζαν τον πρόσωπό του διαλύοντας κάθε σκιά. Επαναλαμβάνω: Ο καθρέφτης βρισκόταν πάντ

Την περασμένη Πέμπτη είχα προγραμματισμένο ένα τεστ το οποίο θα καθόριζε το επίπεδο των Σουηδικών μου. Βάση του συνολικού αποτελέσματος (γιατί αποτελείτο από 4 μέρη) θα κριθούν και τα μαθήματα τα οποία θα ξεκινήσω. Την περασμένη Πέμπτη δεν είχα προγραμματισμένη μια υπερκό

*Για πρώτη φορά μετά από 10 χρόνια δεν αλληλογραφώ με κανέναν.Ξεκίνησα με αγνώστους,με ξαδέρφες,με τον καλύτερό μου φίλο και όλες τις φίλες μου που έφυγαν για σπουδές...Και τώρα κάποιοι γύρισαν,κάποιοι χάθηκαν..Είναι και η αλλαγή στις ζωές όλων μας.Ακόμα δεν έχω πιστέψει ότ

Είναι κάτι άνθρωποι ανοιχτά βιβλία. Μιλάς τρεις ώρες μαζί τους και είναι σαν να έχεις διαβάσει όλο το νόημα της ζωής που δεν χωράει σε κανένα βιβλίο. (Μην το ψάξεις και μην το γράψεις, μόλις το διάβασες. Δεν μπορείς να το αναλύσεις. Ούτε να το εξηγήσεις. Στερέψανε οι λιγο

Μόλις είχα ανάψει το ενδέκατο καλύτερο τσιγάρο στον κόσμο (αυτό που έμεινε σβηστό στο πακέτο, περιμένοντας χειρότερες μέρες) όταν χτύπησε το τηλέφωνο.     Μοίρη γεια. Ο Μοίρης δεν μένει πια εδώ, απάντησα.Ούτε καν κινητό είχε ποτέ του.Ούτε ταυτότητα.Πες το σε μένα. Μου είναι

***Σε συνέχεια της κινητοποίησης της 1ης Ιουνίου 2007 γίνεται συλλογή υπογραφών στο e-petition-site Gia tin Ygeia gopetition.com, όπου μπορούν να συμμετάσχουν όλοι. Τελικοί αποδέκτες της συλλογής υπογραφών είναι ο Υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, οι Υπουργοί και

Μισό μέτρο πίσω από την ταμειακή μηχανή , στο μεγαλομπακάλικο. Προηγείται γυναίκα αγνώστου ηλικίας και-παρολίγον-αγνώστου φύλου, μόνον εκ της φούστας συμπέρανα ασφαλώς πως δεν ανήκει στην συνομοταξία μου. Καταγωγή γνωστή (με κάποιον μάλωνε στο κινητό όσο περίμενε μπροστά μο

Ξεθαμμένο κι αυτό απ’ τα συρτάρια του χρόνου Φόρεσε το ψεύτικο χαμόγελό της και κίνησε για την πόλη. Σάββατο βράδυ κι οι σκιές πληθύνανε. Βρήκε τις φίλες, έφαγαν, μίλησαν, πήγαν στους φίλους. Το πρόγραμμα περιελάμβανε ποτό και χορό Μέχρι τελικής πτώσης – όπως πάντα. Τα εί

Διαβάζω, διαβάζω, διαβάζω και ξέρεις ποιον σκέφτομαι? Όχι δεν ξέρεις. Γιατί ήταν ο λόγος που ξεκίνησα το blog. Ήταν ο λόγος που ξεκίνησα να γράφω γιατί δεν μπορούσα να μιλήσω σε κανέναν γι’ αυτόν. Έγραφα για αυτό το άτομο μέχρι τον Φεβρουάριο του 2007. Κάπου εκεί, έμαθα την

Τα χείλη του σκασμένα. Ξερά. Το στόμα του ανοιχτό για ν αναπνέει μ αγωνία. Μπορεί σε λίγο να τον πετάξουν έξω. Μαυριδερούλης για κείνους που τους νοιάζει το χρώμα. Λες και δεν πεινάς και δεν πονάς το ίδιο, ό,τι χρώμα και να σαι. Μου φτάνει-δεν μου φτάνει μέχρι το στήθος. Π

...μένει ακίνητο κοιτώντας τους κύκλους που κολυμπούσαν σαν μικρά ψαράκια. Οι σχηματισμοί τους δημιουργούσαν γαλήνιες εκφράσεις μιας χρωματιστής οντότητας. Wassily Kandinsky "Sketch For Several Circles"

Είναι αλήθεια ότι ο καιρός, τα χρόνια κάνουν τον άνθρωπο να ξεχνά. Αλλά ειδικά όταν ονειρεύεται ένα παιδί η φαντασία του εξάπτεται, γεννά παραμύθια, μεγαλώνει και προπάντων, δεν ξεχνά. Κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να δημιουργήσει ένα μυαλό στις αχανείς εκτάσεις του. Μια πόλη

Σήμερα πήγαμε μια εκδρομή στο θέατρο "Η Μαίρη Πόπινς ταξιδεύει με τους Beatles".Φαντασμαγορικό,πολύχρωμο,με άπειρα κοστούμια και σκηνικά,με πολύ τραγούδι και χορό και με μια Μαριάννα Τόλη που έμοιαζε με 35χρονη. Εμένα  τουλάχιστον με ενθουσίασε σαν παραγωγή,όπως και πολλ

Tuesday, November 4, 2008 Στο βάθος... ζύθος ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΤΙΑ Επτά ιστορίες... δροσιστικές από ισάριθμους συγγραφείς. Επτά διηγήματα με κοινό παρονομαστή την παρέα της μπίρας. Η συλλογή «Ιστορίες στον αφρό» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις «Περί

Το πρωί, μαζεύονταν στην μεγάλη μυλόπετρα τα γερόντια. Κάθονταν γύρω γύρω και κουβέντιαζαν για τον εμφύλιο που είχε μόλις αρχίσει. Το απόγευμα, ήταν η σειρά των γυναικών. Δεν ξέρουμε τι μιλούσαν. «Κάθε βδομάδα με έστελναν στα Χανιά, να φέρω τον Ριζοσπάστη» - «Αν δεν τον βρ

Επιτέλους!! Πόσο μου έλειψε το blog μου! Πήρα το macbook μου με τα πρώτα μου λεφτά(ακόμα παλεύω να το μάθω),μόλις έβαλα και wireless και ελπίζω να μην λείψω ποτέ ξανά για τόσο μεγάλο διάστημα!

Άκουγα το νέο δίσκο του Nelly προχθές. Καθόμουνα στο χαλί και κάτι έκανα, δε θυμάμαι τι, και άκουσα αυτούς τους στίχους «You see we been knowin each other since we were about this high…» και μου θύμισε τον Κ. Είχα καιρό να τον σκεφτώ. Και διερωτούμαι τι θα γινόταν αν τα πρ

«Συστήματα σκίασης». Έτσι γράφει η ταμπέλα. Πλησιάζω να δω τι ακριβώς πουλάει το μαγαζί. Μάλιστα. Για κουρτινάδικο πρόκειται. Ο ιδιοκτήτης είναι άντρας, γύρω στα τριάντα. Αδύνατος, μεγάλα μάτια, αραιά μαλλιά. Αναρωτιέμαι τι δουλειά έκανε ο πατέρας του η ή τι δουλειά κάνει

Το λοιπόν κοπέλια. Η φίλτατη Sike (http://saikkopad.blogspot.com/) (πώς στο καλό βάλλουμε hyperlink;;) έβαλε μου δύσκολα. Είπε μου να κάμω δημόσια εξομολόγηση τζαι να την τσιαττίσω τζιόλας! Τζι επειδή της έχω αδυναμία... here goes: Εσκέφτηκα, εστράτζισα να έβρω εφτά αλήθκ

Και έλεγα ότι σήμερα θα ήταν μια ήσυχη μέρα στη δουλειά κι έτσι θα έκλεβα λίγο χρόνο να αφιερώσω στο μπλογκ μου, μια που μετά τη δουλειά δεν καταδέχομαι να δω οθόνη με ακίνητες εικόνες. Αντιθέτως δεν βρήκα ώρα ούτε για το καθιερωμένο lunch break. Αυτό είναι κυρίως δικό μου