Στο χωριό Πεδουλάς στην Κύπρο In Pedoulas village, Cyprus

σκέψεις και φιλέματα στο μυαλό να κατευνάσεις την ψυχή πριν αυτή προλάβει να σε ξεράσει στην επόμενη ζωή να προλάβεις. να κρύψεις. να καμουφλάρεις μια απέραντη θλίψη, που στις καλύτερες μέρες της μοιάζει με λιβάδι μες τη μαργαρίτα. να μαδήσεις. όχι πέταλα με μελιά γεύση, αλ

Βότσαλα καλογυαλισμένα σα ματάκια. Που πάνω τους ακουμπούν τα πλοκάμια του χρονογράφου. Μαγική ράβδος γεμισμένη με άμμο. Αλάτι. Νερό. Όστρακα θλιμμένα και σάπια. Ρίζες ουράνιες, βέλη του ήλιου και θάλασσα της σελήνης. Σέικερ. Shaker. Κλείδωσε ό,τι σου είναι πολύτιμο. Μέχρι

«Δε θέλει να με βλέπει. Όχι τώρα. Όχι ακόμη. Ίσως και ποτέ. Αν με δει, λέει, αν του μιλήσω, αν προσπαθήσω να δικαιολογηθώ, δε θα αντέξει, δε θα συγκρατήσει τα νεύρα του. θα με σκοτώσει, επί τόπου...» «Φοβάσαι, Αναστασία; Τον φοβάσαι;» «Όχι! Δεν είναι τέτοιος άνθρωπος, δεν

Νιώθει σα μια ύπαρξη σε χωράφια ξένα. Με κλεμμένο νερό και φροντίδες δανεικές επιβιώνει. έτσι ζει. Ο Αντρέας όλο και πιο πολύ φεύγει, όλο και πιο πολύ απομακρύνεται από κείνη, όλο και την αφήνει. Γιατί; Σε τι του έφταιξε; Για τόσα χρόνια δεν ήταν όλα μεταξύ τους καλά καμωμ

Όλα τα έχασε. Όλα! Και τώρα τριγυρνά μοναχός, με σκυμμένο το κεφάλι, μέσα στους δρόμους μιας βρώμικης, οχληρής κι αφιλόξενης πόλης, και σκέφτεται. Όσο του το επιτρέπει το θολωμένο απ’ το πιοτό μυαλό του, σκέφτεται. Σκέφτεται την προηγούμενή του ζωή, τα νιάτα που ξεκίνησαν

Είσαι αχόρταγος. Είσαι άπληστος. Παίρνεις από παντού. Ό,τι περισσότερο και ακριβότερο μπορείς. Δεν καταλαβαίνεις πολλά. Είσαι όμως ευτυχισμένος μέσα στο ναρκισσισμό και το ναρκωτικό του «εγώ» σου. Είσαι αυτάρκης. Είσαι απαθής. Είσαι δειλός. Δεν συμπάσχεις ποτέ. Δεν αφήνεσαι

Απίστευτο! Τρεις ώρες. Τρεις ολόκληρες ώρες. Ναι. Τόσο κράτησε. Αφού νόμιζα ότι στο τέλος απλώς θα ανοίξω το στόμα μου κι αντί για ανάσα θα βγει ένα κατάμαυρο σύννεφο. Νόμιζα ότι απλώς θα εκραγώ. Τρεις ώρες έκλαιγα. Δεν ξέρω αν έχω κλάψει ουδέποτε στη ζωή μου παραπάνω. Ποιο

Από μικρό παιδί θυμόταν τον εαυτό του να είναι παντού και πάντοτε λυπημένο. Η θλίψη ήταν το Α και το Ω στη ζωή του, κι ήταν μια θλίψη παράξενη, αφού έμοιαζε να μην έχει λόγο ύπαρξης, καμία αιτία. Αν δεν ήταν συνεχώς κι αδιαλείπτως τόσο λυπημένος θα μπορούσε να είναι απόλυτ

Μαλλιαρές, παραφουσκωμένες, χρυσαφένιες ψυχές που έχουν κλωσήσει στρέμματα του ουρανού. Πόντο-πόντο, αυτά τα ιδιαίτερα, απογευματιάτικα σύννεφα έχουν ράψει φορέματα αναγεννησιακά, με χρωματικές αντιθέσεις, σκιάσεις και αμέτρητη ασημένια κλωστή. Τους πήρε υδάτινα και σκιερά

Το Όνειρο με έβαλε κάτω κι άρχισε την ανάκριση τρίτου βαθμού και μάλιστα χωρίς προβολέα. Έτσι, στο σκοτάδι, κάτω από το νερό και το σύμπαν, βάλθηκε να μάθει. Μ’αρέσουν οι ερωτήσεις, οπότε έπαιξα. Τι με ρωτάς; 1. Γιατί κλαις; Γιατί είμαι μόνη εκεί ψηλά κι όλα τα άλλα, απλώς

Οι περισσότεροι άνθρωποι είτε κάνουν σχέση για να νιώσουν ασφάλεια –οι γυναίκες το παραδέχονται τουλάχιστον-, είτε αν μη τι άλλο, αποκτούν αυτό το συναίσθημα όταν μπαίνουν σε μια «σοβαρή» σχέση. Ε λοιπόν εγώ δεν το έχω. Ναι, ποτέ μου δεν το είχα ανάγκη, χωρίς να το σνομπάρω

Σωστά τα διάβασα, τα σημάδια στους τοίχους.. Θαρθουν λένε οι καιροί, που τα πουλιά δεν θα πετούνε λεύτερα, οι τοίχοι θα κρατούν τα ποιήματά μας κι οι μυστικές φωνές θα διαφεντέυουν τις ψυχές μας.. Τα δέντρα κούφια κι άδροσα και τα ρυάκια αίμα θα κυλούν και τα ποτάμια,

Θλίψη προκάλεσε η ομάδα του Δοξάτου στους φιλάθλους της που την ακολούθησαν το απόγευμα του Σαββάτου 19 Ιανουαρίου 2008 στο γήπεδο του Ακρίτα της Ν. Κρώμνης, σε μία από τις ευκολότερες έδρες του πρωταθλήματος αφού ο Ακρίτας εδώ και αρκετά χρόνια, δεν φημίζεται για την δυνα

Πάντα φανταζόταν τον εαυτό της σα νεράιδα, Σα μια φιγούρα εξωτική. Και πάντοτε έτσι ντύνονταν, Μορφή βγαλμένη λες από ένα μύθο παλιό, Αλλά καθόλου ξεχασμένο, Ένα μύθο που της έδινε υπόσταση, Που την έκανε αυτό που ήταν. Της άρεσε, της άρεσε πολύ ο εαυτός της τής Λεύκης,

«Πώς μπορείς και μεταμφιέζεις τόσο εύκολα Τη θλίψη σου;» με ρώτησε. «Δε τη μεταμφιέζω,» απάντησα, «Απλά είναι απόλυτα δική μου και δε γουστάρω να τη φανερώνω Πουθενά και σε κανένα...» Αλήθεια είναι! Αυτό ακριβώς έκανα, πάντοτε. Κι αυτό ακριβώς, πάντοτε, μου στοίχιζε. Σε

Γύρω-γύρω από το φως, σαν τη μέλισσα που τρελαίνεται όταν μελώνουν τα ρουθούνια της. Σα δακτύλιος, σα στρόβιλος, σα δίνη. Ναι, μια κάτασπρη δίνη στεφάνωσε για ώρα απόψε τη λάμπα στη λεωφόρο. Mε πήρες από το χέρι και κόλλησες το μούτρο μου στο τζάμι της κουζίνας. Εστίασα πέρ

Με κάνεις να είμαι θλιμμένη. Με κάνεις να είμαι δυστυχισμένη τώρα. Με κάνεις να μη θέλω να σε κοιτάξω. - «Λυπάμαι. Δεν το κάνω επίτηδες». - Το κάνεις όμως! Φύγε. Θέλω να μείνω μόνη. - «Δε θέλω να φύγεις ποτέ. Δε θέλω να χωρίσουμε ποτέ. Εσύ είσαι η γυναίκα μου». - Ναι… : )

Ως πότε; Ως πότε θα συνέχιζε να ζει κάθε φορά την ίδια μέρα; Ως πότε θα συνέχιζε να βιώνει ξανά και ξανά τις ίδιες απογοητεύσεις; Ως πότε θα συνέχιζε να είναι μοναχή, χωρίς έναν άντρα στη ζωή της; Και για πόσο; Για πόσο θα άντεχε εκείνο το μαλακισμένο να της μιλά συνέχεια

Κανείς δεν τη νιώθει, Κανείς δεν την καταλαβαίνει. Είναι σίγουρη... Γι’ αυτό και δε μιλά σε κανένα Για όσα την απασχολούν, Γι’ αυτό και κλείνεται όλο και πιο πολύ Όλο και πιο βαθιά στον εαυτό της, Προσπαθώντας να ξεφύγει από τα Αδιέξοδα της μονόδρομος θλίψης της. Ερωτεύτηκ

Διάλεξες από τα ασβεστωμένα σκαλοπάτια μια παραδοσιακή στάμνα με ρόδακες, και τη γέμισες προσεκτικά μέχρι επάνω. Τη φούσκωσες δάκρυα, αμαρτίες και μεταμέλειες… Αμέλειες. Αφού ροκάνισες το φαγωμένο κομμάτι ξύλου, προσπάθησες να το σπάσεις, να τ’ανοίξεις στα δυο και γρήγορα β

Γλιστράς κάτω από το πάπλωμα. Με κοιτάς και προσπαθείς να με ψυχολογήσεις. Έφυγα πριν χωρίς να πω τίποτα. Παράξενο. Βάζεις τον δείκτη σου πάνω στη μύτη μου και τον σέρνεις γύρω από τις καμπύλες της. Σταματάς απότομα όταν φτάνεις στο λακάκι πάνω από τα χείλη μου. Έχω ανοίξει

Σωπαίνουν οι στιγμές μου, γύρω από ένα σώμα που πάλλεται, που ψάχνοντας αγωνιωδώς της λήθης την μικρή διαύγεια, εκτενώς αναλλώνεται σε εφήμερες απολαύσεις και ένα πνεύμα ανώριμο εθελοτυφλεί ασθμαίνοντας γύρω από αυταπάτες και σιωπές που κρατούν σφαλιστές τις αιχμές ενός

Να κάθεται εκεί, μονάχη μες στην παρέα των έξι και ν’ αναρωτιέται: «Τι γυρεύω εγώ εδώ;» Οι γύρω της σκιές, οι φωνές απόηχοι, η μοναξιά του πλήθους να την πνίγει. Όλοι να μιλάνε, εκείνη να διαβάζει. Όλοι να μιλάνε, εκείνη να ακούει. Ίσως να ζει μέσα στο κεφάλι της, οι άλλοι

Ήταν εκείνο το μαρμάρινο ψυχρό περβάζι που στεκόμουν ώρες και περίμενα μάταια να έρθει το ανέφικτο και τα παιδιά πετροβολούσαν τις σκέψεις μου και στο λιόγερμα τα μάτια πέρνανε κάτι από τη θλίψη του φεγγαριού και τα χέρια απλώναν να πιάσουν τ άστρα να μοιράσουν τριγύρω τ