Τι απαίσια μέρα… Χειμωνιάτικη τελείως. Ούτε καν φθινοπωρινή. Κι εγώ, κλασικά εικονογραφημένα, έξω. Πάνω στη μηχανή. Στα φώτα της Αττικής, του The Mall, της Ηλιούπολης, του Βύρωνα. Πήγα παντού. Πήγα και σήμερα. Ανώμαλη πρέπει να είμαι. Κάπου στην Κηφισίας είδα και την πορεία

Προχτές πέρασα από το Mall. Βόλτα χορταστική, πολύβουη, φωτεινή. Γεμάτη πρόσωπα, βιτρίνες, αντικείμενα, αντικείμενα του… πόθου, ανάγκες, κυλιόμενες σκάλες, αέναη εναλλαγή. Κάποιος ακούραστα τοποθετούσε σλάιντ με κίνηση μπροστά στα μάτια μου. Κάθισα για γρήγορο φαγητό, παρατ

Καλημέρες. Πολλές και ανάλαφρα ζουμερές. Πως κοιμήθηκα; Σκατά. Ξύπνησα τόσες φορές, μες τον ιδρώτα, τον υπνωτισμένο λήθαργο, τη βαρύτητα της ζέστης. Σηκώθηκα στις 03, πήγα κατευθείαν στο ψυγείο κι έκλεψα από τις παγοκυψέλες ένα τετράγωνο παγάκι. Το ακούμπησα πάνω μου και με

Έχω μελαγχολήσει. Στη δύση του ηλίου. Έχω θυμηθεί. Στην αστροφεγγιά. Έχω αποκοιμηθεί ερήμην μου. Στην κάπνα.

Υγρή συννεφιά… Θαμπό φως. Φυλακισμένες ηλιαχτίδες. Και κάπου εκεί πίσω, πίσω από τον καπνό και τις στάλες από ήλιο, όλη η ουσία. Τα μυστικά. Η αντίληψη και συναίσθηση. Η blogosfaira έκλεισε σήμερα (4/7) 8 μήνες. Ευχηθείτε, ευχηθείτε μου!!! Πάρε το κλειδί, το τεράστιο, γεμάτ

Hταν εκεί γύρω στις 8.. απόγευμα .. Ο δρόμος φαρδύς και μεγάλος .. Δέντρα και νέα παιδιά που γελούσαν στόλιζαν τις άκρες του .. Σήκωσα το κεφάλι μου αφήνοντας τις θολές σκέψεις να φύγουν από το μισάνοιχτο παράθυρο του αυτοκινήτου , και είδα έναν κατακόκκινο ήλιο να

(Πηγή εικόνας: tund.deviantart.com ) Εσύ να πετάς σαΐτες μέσα στο οξυγόνο μου. Κι εγώ με τη βεντάλια στο χέρι να καπνίζω τον ήλιο και να χτενίζω τα λέπια των ονείρων της σελήνης. Εσύ να σκιτσάρεις τρύπες στο νερό της λίμνης με τους καρχαρίες για attraction. Κι εγώ να σημειώ

Τέλεια κεντραρισμένος! Ένας θεόρατος, σκοτεινός ήλιος καταμεσής του ταβανιού να ανάβει φωτιές στο μυαλό και την όρεξη. Εκεί, ακριβώς πάνω από τη βουνογραμμή, δίπλα από τα τρία σπίτια που αντικρίζω κάθε πρωί που ξυπνάω. Και τώρα, μισή ώρα μετά, που εγώ ακόμη μετρώ χιλιόμετρα

On 20 Ιούνιος, 2008 at 9:57 π.μ. Μαρία Said: Θα μας στείλεις με τα ποστ σου Αντώνιο… Φιλάκια και καλά μπάνια!

Είναι σίγουρα μια πολύ περίεργη εικόνα που όμως αν το σκεφτούμε λίγο καλύτερα ίσως θα πρέπει να αναρωτηθούμε τι γίνεται στη δική μας περίπτωση. Στο Los Angeles λοιπόν και στον ταμιευτερήρα νερού Silver Lake Reservoir έριξαν σήμερα 400,000 πλαστικές μαύρες μπάλες με σκοπό να

Ξενυχτώ φυλλομετρώντας φωτογραφίες. Άπειρες φωτογραφίες. Στιγμές που δεν κράτησαν. Στιγμές που απλώς πόζαραν στην ίδια τη στιγμή τους. Στιγμές που έκλεψαν την ομορφιά του κόσμου και την ντύθηκαν. Κοιτάζω αμέτρητες φωτογραφίες. Παιδιών, ζώων, λουλουδιών, κτιρίων, παραθύρων,

Βότσαλα καλογυαλισμένα σα ματάκια. Που πάνω τους ακουμπούν τα πλοκάμια του χρονογράφου. Μαγική ράβδος γεμισμένη με άμμο. Αλάτι. Νερό. Όστρακα θλιμμένα και σάπια. Ρίζες ουράνιες, βέλη του ήλιου και θάλασσα της σελήνης. Σέικερ. Shaker. Κλείδωσε ό,τι σου είναι πολύτιμο. Μέχρι

Ο ήλιος είχε τις ντροπαλοσύνες του σήμερα το βραδάκι. Έλεγε «να δύσω, να μη δύσω, να δύσω τώρα ή αργότερα;». Τον είδα να στέκει στα μισά της διαδρομής. Να έχει γίνει πορτοκαλής. Δεν ήξερα τι θα έκανε. Αλήθεια! Θα έπεφτε ή θα ανέβαινε ξανά εκεί πάνω. Στο κέντρο όλων. Κάτι φα

Τρύπα το σαρκίο μου να δεις τι όνειρα κάνω όταν εσύ λείπεις. Τρύπα και το στόμα μου να χύσω το μελάνι που ξοδεύω στις σελίδες των ματιών μου. Φέρε μου λουλούδια. Λευκά, μπλε, πράσινα, πορτοκαλί, πορφυρά, λιλά και θανατηφόρα. Ένα για την κάθε μία μέρα της εβδομάδας. Λευκό γι

Σ ένα υπόγειο ανήλιαγο κοιμάμαι κι όταν ξυπνάω τα παράθυρο κλειστό, πίσω απ το τζάμι οι αχτίδες μου γελάνε και το παράθυρο ανοίγω να λιαστώ. Χρυσομαλλούσες οι αχτίδες με χαϊδεύουν και ένα χαρούμενο χορεύουνε σκοπό, στα πιο ωραία παραμύθια ταξιδεύουν και κάθε μέρα φέρνουν

Με την ευκαιρία να διαφημίσω το άλλο μου το σπίτι όπου από χθες άρχισε να παίρνει σάρκα και (ίσως) οστά μια καινούρια ιστορία...

Έχω μπει σε μια σπηλιά, γεμάτη ιριδίζοντα χρώματα κι αντανακλάσεις του νερού πάνω στα πέτρινα τοιχώματα, και ψάχνω σπιθαμή προς σπιθαμή την επιφάνεια της γης. Ψάχνω για ανοίγματα, για θησαυρούς σκιερούς, για όνειρα, φως, ομορφιά. Ψάχνω την παλάμη που θα μου φυσήξει σκόνη αγ

(Πηγή εικόνας: travelblog.org) Κατά τις 18, τι ώρα ήταν, βγήκα να περπατήσω. Να ξεμουδιάσω. Να αερίσω το κορμί μου και τους εφιάλτες του. Τις νεόδμητες ρωγμές του. Κοίταξα το ταβάνι όπως πάντα και είδα ασπρουλιάρικο, μισοφαγωμένο και με μεγάλα κενά σα τρύπες, το φεγγάρι. «Κ

Είδα πολλά σήμερα. Γέμισε το πράσινό μου μάτι εμπνεύσεις. Παπαρούνες, πετρόχτιστα σπίτια, χωριά γραφικά και όμορφα τακτοποιημένα, τρενάκια, απομεινάρια μνημείων, ραβασάκια αρχαίων, νεκρά μα και ζωντανή φύση, τον ήλιο να αναγεννάται μέσα από αναποφάσιστα σύννεφα. Ξεκίνησα τ

Τα χέρια ενώνουμε όλοι κι γη μια αγκαλιά σε γόνιμο μεις περιβόλι ανθίζουμε χαρά. Ουράνιο τόξο χαράζει μετά απ τη βροχή κι ο ήλιος ξανά αγκαλιάζει την όμορφη ζωή. ρεφρέν Μόνο η αγάπη μπορεί καρδιές να χρωματίζει και στης ζωής την πληγή χαμόγελα ν ανθίζει. Μόνο η αγάπη

Οι πελαγήσιοι τα δειλινά κηδεύουνε τον ήλιο με σεβασμό και βαθιά θλίψη. Και μένουν ολομόναχοι μες την απέραντη θάλασσα. Το γαλάζιο γίνεται μαύρο και η νοσταλγία πόνος. Ομως , πιστό πάντα φτάνει το χάραμα και η ελπίδα φτερουγίζει.

Εξαιρετικά αφιερωμένο σ έναν Άνθρωπο που δεν γνωρίζω, μα γνωρίζω τον αδελφό του. Ίσως η επίγεια ζωή να του στερεί πολλά, μα η αιώνια Βασιλεία του Θεού μας θα τον ανταμείψει, είμαι σίγουρος! Γνώρισα τον αδερφό του και μέσα από τα δικά του μάτια έμαθα πολλά. Και δεν εννοώ π

(Πηγή εικόνας: www.engadget.com) Μ’αρέσει όταν ξεχνιούνται και κοιμούνται τα φώτα. Όταν μ’αφήνουν μόνη με τον εαυτό μου, χωρίς καθρέφτες και λαμπερά περάσματα… - Πόσο μ’αρέσει όταν έχει blackout. - «Εμένα πάλι καθόλου. Χωρίς ρεύμα δε γίνεται τίποτα!» - Γκρινιάρικο στρουμφάκ

… κινήσαμε 7 καβλωμένοι καβαλάρηδες προς την άγρια, αφιλόξενη και χαλικοστρωμένη νότια Εύβοια… Εμ, δηλαδή δε μας φταίει σε τίποτα η διαδρομή ή οι δρόμοι, αλλά το γεγονός ότι στρίψαμε λάθος, με αποτέλεσμα να περάσουμε μέσα από χαλικόδρομους. Και οι μηχανές που είχαμε, πλην

Πήγα σινεμά. Μετά από αρκετό καιρό αποχής, ξαναπήγα σινεμά. Χωρίς τον άντρα. Ναι, αυτό είναι είδηση, διότι αν πηγαίναμε μαζί θα βλέπαμε ή sci-fi ή splatter είτε αποδεδειγμένη μαλακία. Ποιότητα καμία, διότι η ποιότητα είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την κουλτούρα, στο μυαλό του