(Πηγή εικόνας: tund.deviantart.com ) Εσύ να πετάς σαΐτες μέσα στο οξυγόνο μου. Κι εγώ με τη βεντάλια στο χέρι να καπνίζω τον ήλιο και να χτενίζω τα λέπια των ονείρων της σελήνης. Εσύ να σκιτσάρεις τρύπες στο νερό της λίμνης με τους καρχαρίες για attraction. Κι εγώ να σημειώ

… ή του ψυχισμού μου, πιο ορθά. Το Μαλινάκι μου ζήτησε να καταθέσω τα 3 παράδοξα του δαίμονα. Εμού δηλαδή. Κι εγώ τώρα σκέφτομαι: πλάκα μου κάνεις, έτσι; Το πολύ λίγο που με ξέρεις, σου φαίνομαι να μπορώ να κάνω οτιδήποτε άλλο παρά να απολαμβάνω και να… επιδεικνύω την ανωμα

“Ζηλεύω τους ανθρώπους που αγαπάνε”, μου είπε κάποια μέρα. Κι εγώ, μα δε μένει πια καιρός. Ο χρόνος τρέχει… κι εμείς μαζί του τα δόλια ανθρωπάκια! Εκεί που ψάχναμε την αγάπη σ’ ένα βλέμμα σ’ ένα φιλί σ’ ένα χάδι τώρα την αναζητούμε στην οθόνη του υπολογιστή. Εκεί που βρί

Πόσο ειλικρινής είμαι με τον εαυτό μου; Σκεφτόμουν πώς να το διατυπώσω αυτό. Αν έγραφα σε δεύτερο ενικό, θα νόμιζες πως αναφέρομαι σε σένα. Ναι, σε σένα! Όχι μωρέ. Ας πούμε ότι μιλάω για μένα. Έτσι, αόριστα. Πόσο παίζω; Πόσο λέω αυτό που θέλω; Πόσο ξέρω τι θέλω; Πόσο είμαι

Με ρώτησες περί φιλίας. Τι κείμενο να σου δώσω; Θέλησες να μάθεις, αν πιστεύω πως μια γυναίκα κι ένας άντρας μπορούν να κοιταχτούν βαστώντας φιλικά ρόδα. Ναι, το πιστεύω. Επειδή το ΄χω ζήσει, όχι επειδή το φιλοσόφησα. Διότι αν το αντιμετωπίσω θεωρητικά, όχι, δε θα ‘πρεπε να