Ίδωμεν πώς δρέψωνται Τυραννικά οι ελπίδες Από σαρκοβόρα κλαδιά Γιγαντίου θρομβόδεντρου Ίνα μην σαθρίσουσιν Σε πλησμονικό χώμα αποβλήτων Ευλαβικών υστερογράφων

…μετάλαβε το άλλο σώμα το παγιδευμένο σε ασκό Έντομο μαυριδερό, σχισμένο στην κοιλιά Νυμφίος πολύφερνος άτρακτος από κλωστές σημαδεμένες Που μεταγγίζουν αντίλαλο χρόνου παρελθόντος Προπορευόμενου σε εξόδους στις εξαίσιες εξώσεις καραβιών Από λιμένες και μάτια γερμένα πάνω

Με το γλαυκό να σμίξεις μελάνη παράφορη να μ’εξαιρέσεις διά παντός απ’το τυχαίο στην πεδιάδα αυτής της σελίδας, την άφορη με το καλό, το κακό να μετρώ, το σωτήρια μοιραίο Όταν θα συνεχίζεις να στέλνεις τα μαύρα σου σύμβολα στην άκρη του κάμπου μου, στη σχισμή μιας φανέ

χρυσόψαρο λαμπερά μάτια αλλήθωρα στον κίνδυνο πάντα ανοιχτά -κλεισμένοι είναι μέσα τους Όλοι οι άναρθροι φθόγγοι των φόβων- Από μνήμη αξύπνητη Τόσο χρυσά τα λέπια του,αγκάθια Που κάρφωναν τα πεφταστέρια Στη γυάλα φτεράκια από χνούδι Σωριάζονταν θέριεψαν αστροφεγγιά Γλι

Το νύχι μου χαράζει το σαπούνι Το μάρμαρο –βέβαιο είναι- δεν μπορεί Σκληροί είναι του ανάλγητου οι σπιούνοι ανάλογα η ψυχή τους, πιο σκληρή Κλίμακα Μος ο Τάλκης, το Διαμάντι Πρώτος ο ένας, το άλλο ουραγός Μ’από του θέρους το θολό αγνάντι Φαίνεται μόνο χαλαζίας ουρανός Αυ

Άμμος σκυμμένη πάνω στ’άστρα της σπαταλά την έκλειψη μίσους στο βλέμμα πάνθηρα τελευταία θνητή αναπνοή κρυφά ο αμμόλοφος στέργει θεό και φόβο της λέξης ας χορέψει η πλήξη πάνω από σώμα έρημο απόκληρο αίμα σε ακτινοβόλου μυαλού την άμμο θάβεται σπασμένη η χαρά ο Νείλος λε

καθαρόαιμη αυτουργία O πίνακας tango είναι έργο του k.t.kouk Ο Rudolf ήταν το άλογό μου Τον κοίταζα ώρες ολόκληρες να πιπιλίζει Με ευδαιμονία Κυβάκια ζάχαρης που του έβαζα στο στόμα… Και μετά να φιλάει την αγαπημένη του Φεϊρούζ… Χωρίς αμφιβολία παρέπαιαν και οι δύο Πάνω

ο πίνακας, "η πτώση του Ικάρου", ανήκει στον Αλέξανδρο Ανδρουλάκη(Σολωμάντζαρο). τον ευχαριστώ ιδιαίτατα για την ευγενική παραχώρηση. Λύστε με άγρια φτερά αλλιώς από ύψος πιο φτηνό Θα πέσω εγώ στο χώμα λύστε με τώρα που μπορώ Ταπεινή να γράφω τροχιά γύρω απ’ωλένη και καρπ

ήμουν απλώς μια συμπληρωματική θυσία στην παγκόσμια φαυλότητα η σωτηρία μου έμοιαζε με βαρετό έγκλημα που επαναλαμβάνεται από την ερωμένη απολεσθέντων θαυμάτων κυκλοφορεί από εκδ.Κώδικας

Μια εμπλεκόμενη ιλαρή ουσία κάνει τα μάτια ναστραποβολούν! Σκαλίζω τον κήπο της γνησιότητας αμφίβολης ολότητας το κύκλωμα παιδεύω πώς να συλλάβω τον άγριον ρουν της πραγματικότητας λέξεις απλότητας στη φαντασία φυγαδεύω οικεία κι έντρομη είμαι κοινότητα στις μητροπόλεις το

Νωρίς με τη βροχή κατάπινε ύδατα Κουβαλούσε καταχνιά από τον τέταρτο στον πέμπτο Βασάνιζε τις κεραίες του με μάσκαρα Έβρεχε αλάτι η πληγή ήταν ασκέπαστη Όσα εξαργύρωσε ήταν οχιές πιο τρυφερές οι αστραπές Με όσα μάζεψε τάισε δυο ξέμπαρκα χελιδόνια Που έμειναν πίσω Έβρεχε Μι

σε κάτι χαμηλές βαριές σταγόνες αφέθηκα που κάποτε μου κουνούσαν το κόκκινο μαντήλι της αρένας και κάποτε το λευκό πανάκι του αποχαιρετισμού,και κύλισα κι εγώ κι έφευγα,πότε γδαρμένη από τη συνύπαρξη του ηλιακού φωτός και των θαμπών νεφών,πότε συγκινημένη από τις σορούς τό

Για να στρίψει αλλού το μυαλό Διαβατήριο είναι το κεντρί των λέξεων Να δολώσει το θάνατο τον ενδιάμεσο Να πάψει ο τοίχος να είναι ισόβιος Ο εξώστης ναρκοπέδιο Ο Κύκλωπας εξαπατημένος Ο Οιδίποδας πλανόδιος επαίτης της όρασης Μια απαγορευμένη σου σχηματίζω άγκυρα Μην ανησυ

Στο άδειο όνειρο να στίψω όπιο και να λιώσουν οι βωμοί του, όπου οι εραστές εγκαταλείπουν τον παράφορο κυνισμό τους, πάλι ν’αποδράσω στο σκοτάδι, Από τα κοφτερά γρανάζια του, σφαγμένα τα άθλια χαράματα, Στενά κι ανυπόφορα δάση που ούτε τα πέλματα ούτε ο θώρακας αντέχουν, Γ

Δεν θα περιμένω. Είναι καιρός ν’αναβάλλω τις αναμονές. Ίσως πω ναι-θα πω ναι?- Ίσως πω όχι-να πω όχι?- μπορεί και να μη μιλήσω καθόλου. Στη μεγάλη ημίφωτη κοιλιά του κήτους είναι ευρύχωρες οι ψευδαισθήσεις ευζωίας, ευφορίας και ροϊκότητας. Και ο επιθανάτιος ρομαντισμός δια

αυτό το ον που έφτιαξε την αρχική φορά της κίνησης διαθλάται στη συντέλεια των βράχων αυτό το φως που φώτισε την ευκολία στις επικεφαλίδες ξέβρασε πόνο και πικρίες από χείλη που άνοιξαν ασκητών μονάχων -δεν είδες?- η ιδανική τόλμη έχει για ελατήρια θέλγητρα από συνα

Δημήτρη μου αγαπημένε, εγώ σευχαριστώ που είσαι εδώ, είναι σπουδαίο για μένα,το έχω ξαναπεί,ειδικότερα όταν οι στιγμές έχουν μια δυσκολία που δεν μπορείς να ξεπεράσεις χωρίς φίλους κοντά σου. Είμαι λίγο καλύτερα. Το βιβλίο θέλω κι εγώ να πάει καλά.Θα σου το στείλω το συντο

Εφαρμοσμένα στεγανά με επιτυχία καμιά διαρροή Οι παραβάτες συμβαλλόμενοι απονέμουν την ασυλία το αγοραφοβικό της ιδιοστασίας μου Κάποια ψυχή αθάνατη θα έχει μετασαρκώσει Μια προσποίηση της στιγμής Ένας νευρικός χειρισμός των σεληνίων ναυαγισμένων αφών Όσο λιγότερα ψιθ

Ο απάτωρ φαλλός –εοικώς τω κυμβάλω λήθης- εστιάζει επί της καθέτου μοίρας 90 αποτίει στην προέλαση απροστάτευτου αστεροειδούς Κορεσμένα ύδατα ανελκύοντας την τέχνη Ήτις επιτηδεύεται αδημονώντας χρέος ανεξόφλητο -Από μηχανής δέος- Διαθέοντας φέλλινα χιλιόμετρα Όφιδες στι

Είμαι μια ύδρα προσκολλημένη σε βράχο στο βυθό της θάλασσας. Χρώμα δεν έχω. Ούτε μέλη. Κινούμαι. Χορεύω ενάντια στη μοίρα μου. Δεν μετακινούμαι όμως από δω. Ποτέ δε φεύγω. Αναπαράγω τα μαστίγια και τις βλεφαρίδες μου με μονογονιακή εκβλάστηση. Κι όταν αναπτυχθεί το εκβ

Σαν άστρο που σύλλησε στη βραδύτητα των χειρογράφων της αυγής Ο πόθος σου να πέσει στα γόνατά της και να γυρεύει Ευχές κι ευλογίες αθανασίας και νεότητας Το βάρος των οποίων έχει εξαϋλωθεί Και το θέρος περιμένει παρελκύοντας νύχτες που τις αφήνει μέρες στην πόρτα μου

Γυρίζω γύρω από μολύβια και χαρτιά Και κοινωνώ τους πρώτους χτύπους στη σελίδα Αναζητώ απ’ της αφής τους τη φωτιά Αρχή ξεκάθαρη κι όχι βαριά αλυσίδα Μαγικός κόσμος του χαρτιού μου η φωλιά Κι η αγκαλιά σου των ψεμάτων σου η φάτνη Μες στον Νοέμβριο ν’ ανθίζει πασχαλιά Κι α

αφιερωμένο στον Μ.Σ. Είμαι ένα σπαθί που μπαινοβγαίνει στην αλήθεια Έχοντας διανύσει μοίρες-360- θανάτων τραγικών Γόρδιους δεσμούς και κύκλους κόβω από συνήθεια Αυτοβιογραφώντας την πομπή αποπομπών… "οι γκρεμοί έχουν όμορφα χείλια"

Μιλόγκες, να καίω γράμματα και να μη με νοιάζει,να πηδάω ξυπόλητη πάνω από φωτιές,να ζυγιάζομαι σαν θαλασσαετός, σιχαίνομαι τη γεωμετρία,μου αρέσει ο ήχος από τον εσπερινό,οι μεγάλες αγωνίες, να σπάω τα κελύφη των οστράκων όταν δε ζουν,να τα θρυμματίζω,να πατάω γκάζ

Αμφότερες οι άκρες μου όπως σε κύκλο βρέθηκαν Ακουμπούσαν η μία την άλλη Ανθρωποφαγία συρτή και απόκοσμη το εγώ και το εσύ και το μαζί Αν όντως είμαστε δύο άκρες που τείνουν να αγγιχτούν Αεροδρομίου λιμανιού σταθμού τρένου καρδιά νυχτερινή Αρωγός μια υψηλή μορφή κηδε