Απλώνουμε τις σκέψεις μας manitaritoubounou Φρέσκα σχόλιαααα... ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ… στο CERN και Βα(λ)τοπέδ… undantag στο CERN και Βα(λ)τοπέδ… Hera στο CERN και Βα(λ)τοπέδ… manitaritoubounou στο CERN και Βα(λ)τοπέδ… undantag στο CERN και Βα(λ)τοπέδ… τσουκν

Το “Κ” του καλοκαιριού Πάει  καιρός από το τελευταίο μου post. Μια αποχή που δεν ήταν σκόπιμη. Απλά πρόεκυψε. Όπως τόσα άλλα πράγματα προκύπτουν. Η διάθεσή μου σαν ένα ελατήριο που ταλαντώνεται. Οι σπείρες έρχονται και απομακρύνονται. Θυμάμαι το «Κ» της φυσικής για τα ελ

Εξαφανισμένος από την blogοσφαιρα για λόγους πρακτικούς …. Το παλεύω να είμαι παρόν. Όχι όμως ως υποχρέωση αλλά ως επιθυμία. Φόρεσα τα καλοκαιρινά μου και είπα να δείχνω αλλά και να είμαι ευτυχισμένος. Διότι το καλοκαίρι υπάρχουν πολλοί λόγοι και αφορμές ευτυχίες. Μακριά

Με διάθεση ανοιξιάτικη… Κόντρα στο γύρω μου. Σκουπίδια κυριολεκτικά και μεταφορικά. Σκοτάδι κυριολεκτικά και μεταφορικά. Διακοπές ρεύματος και σκέψεων. Απεργίες , κρίσεις στις Διεθνής Αγορές . Ζητήματα που αφορούν το μέλλον μας. Αγώνας διαρκείας. Και μέσα σε όλα αυτά ξεπρο

Με διάθεση ανοιξιάτικη… Κόντρα στο γύρω μου. Σκουπίδια κυριολεκτικά και μεταφορικά. Σκοτάδι κυριολεκτικά και μεταφορικά. Διακοπές ρεύματος και σκέψεων. Απεργίες , κρίσεις στις Διεθνής Αγορές . Ζητήματα που αφορούν το μέλλον μας. Αγώνας διαρκείας. Και μέσα σε όλα αυτά ξεπρο

Μας τέλειωσε και αυτή η Απόκρια (ευτυχώς). Ίσως το έχω γράψει ξανά αλλά η Απόκρια είναι η γιορτή που μισώ. Όχι γιατί είναι συνδεδεμένοι με άσχημα γεγονότα της ζωής μου αλλά πώς να το κάνουμε δεν μου πάει ως γιορτή. Στο σημείο που έχω το σοβαρότερο πρόβλημα είναι η μεταμφί

Στους δρόμους της γιορτής… στη διπλή γιορτή… στην ονομαστική μου εορτή μου …στα γενέθλια της Κυριακής.

… και το ταξίδι στο χρόνο συνεχίζεται… στοv ένα και μοναδικό αδιαίρετο χρόνο… Χρόνος φίλος και εχθρός , συγκεκριμένος και αφηρημένος. Στη σχετικότητα του χρόνου και στη «γιατρειά» του χρόνου. Μέγας κριτής ο χρόνος , μέγα πλάνη ο χρόνος. Πόσες φορές είπες «για πάντα» ? «για

Εδώ και χρόνια πιστεύω ότι κουβαλάμε για πάντα μέσα μας όλους τους ανθρώπους που γνωρίζουμε. Και τους κουβαλάμε είτε συνειδητά είτε υποσυνείδητα. Βέβαια κάποιους τους κουβαλάμε σαν «βαρίδια» αλλά διαφορετικά δεν γίνεται. Δεν υπάρχει (ακόμη) το μαγικό πλήκτρο “delete” της μν

Είναι στιγμές που στο μυαλό μου έρχονται κάτι απορίες ….παιδικές απορίες του στυλ «Μαμά τι είναι ο χρόνος?». «Κι αν κάποτε τελειώσει ο χρόνος τι θα γίνει?» Απορίες που προκύπτουν τις στιγμές που δεν έχω χρόνο για ανθρώπους και πράγματα που αγαπώ. Βέβαια όλα είναι ζήτημα προ

Και οι κατηγορίες που με βαραίνουν είναι αβάσταχτες. Η φίλη μου η Λούλα με κατηγόρησε ότι παίζω με το μυαλό των ανθρώπων.  Κάτι δεν μου άρεσε σ αυτή τη κατηγορία… κι να ο χώρος ευνοούσε  θα της έλεγα ότι δεν παίζω μόνο με το μυαλό αλλά και με τη καρδιά και με τη ψυχή. Δεν π

Αγαπητή Ιστορία , αν κοιτάξεις προσεκτικά τις σημερινές σου σημειώσεις θα διαπιστώσεις ότι σαν σήμερα (20 Σεπτέμβρη) γεννήθηκα. Βέβαια ξέρω ότι με έχεις (ακόμη) γραμμένο με πολύ μικρά γράμματα και σε κάποια υποσημείωσή σου αλλά ελπίζω κάποτε να με γράψεις με χρυσά γράμματα.

Δίπλα μου ένας σωρός από λέξεις… Λέξεις του χθες , του σήμερα , του αύριο. Λέξεις που εκτροχιάστηκαν από βιβλία , από κουβέντες φίλων , από τραγούδια. Λέξεις που κάηκαν , λέξεις που ανθίζουν. Λέω να πάρα μερικές λέξεις από αυτό το σωρό και να χτίσω ένα καινούριο κείμενο , έ

Ανήσυχες μέρες του Αυγούστου… Ήσυχες μέρες του Αυγούστου… Τότε στην άδεια πόλη όπου ένιωθες πιο «αδελφός» με το διπλανό σου. Δεν μπορεί , σκεφτόσουν , για να μένει και ο άλλος τέτοιες μέρες στην πόλη θα έχει το λόγο του. Κάτι σαν συναδελφική αλληλεγγύη. Τα καλοκαίρια πέρασα

Η φίλη Anna-Silia με κάλεσε να γράψω για έναν προορισμό ζωής , για ένα τόπο που για μένα είναι προορισμός ζωής. «Μεγάλος είσαι κόσμε και πώς να σε γνωρίσω» που σημαίνει ότι είναι πολλοί οι προορισμοί ζωής. Θα μπορούσα να γράψω για την Αργεντινή και το ταγκό που κάποτε υποσχ

Η Νίκη είναι ένα 8χρόνο κοριτσάκι που μου έκανε τη μεγάλη τιμή  να με ζωγραφίσει!!! Βέβαια στην πραγματικότητα είμαι πολύ πιο ωραίος από ότι απεικονίζει  η 8χρονη ζωγράφος αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Πάντως είναι υπέροχο να βλέπεις τον κόσμο μέσα από τα παιδικά μάτια…

Το ερώτημα τέθηκε από τον Οδυσσέα Ιωάννου στην εκπομπή του στον Μελωδία FM. Δεν συγκράτησα επακριβώς τα λόγια του αλλά η ουσία του ερωτήματος μου «έκατσε» κάπως παράξενα έως απειλητικά…Το ερώτημα ήταν το εξής: Υποθέτουμε ότι η υλοποίηση ενός ονείρου απαιτεί την πραγμάτωση

Ταξιδεύω…Νοητικά με το βλέμμα στο σκοτάδι της νύχτας και στα φώτα της πόλης. Χωρίς αντίφαση. Στο δρόμο… Της ζωής μου. Εκεί που βρίσκω τα κέρματα. Τα μαζεύω. Ένα προς ένα. Τα βάζω στις τσέπες μου. Και η πορεία , ο δρόμος συνεχίζεται. Η τσέπη μου βαραίνει. Σκορπίζω τα κέρματα

Νύχτα καλοκαιρινή. Στη βεράντα του σπιτιού… Η πόλη , το λιμάνι , το κάστρο. Ηρεμία που σου χαρίζει η εικόνα. Τα φώτα των αυτοκινήτων στους δρόμους… από μακριά σαν πυγολαμπίδες… πυγολαμπίδες και οι σκέψεις… κάθε τόσο πετά κάποια φωτεινή σκέψη… εάν υπήρχε ένα εγκεφαλογράφημα

Η φίλη μου Anna-Silia με προσκάλεσε να συμμετέχω σε μια «blog-πυραμίδα» με τραγούδια που σημάδεψαν τη ζωή μου, τραγούδια με εικόνες της ζωής , τραγούδια με ανθρώπους. Για πολλούς και διάφορους λόγους (που ίσως δεν έχουν σημασία) δεν συμμετέχω σε τέτοιες πυραμίδες αλλά αυτή