Πρότερος έντιμος βίος και κατόπιν σιωπή.. Δεν με χωρά τούτος ο κόσμος Προσεκτικά κρυμμένος πίσω από ερμαφρόδιτα συναισθήματα, μέσα σε χαλκευμένα προσωπεία, κάτω απτις απροσπέλαστες θαμπάδες.. Βγαίνοντας τρομαγμένος, μέσα από ιδρωμένα όνειρα δίπλα στων οριστικών μου επιλ

Ένα ποίημα, η ανάλυση του οποίου, θα μπορούσε να δοθεί και ως άσκηση σε μεταπτυχιακούς φοιτητές της εγκληματολογίας ή της ψυχιατρικής....Πως η αδυναμία εκπλήρωσης της ερωτικής ορμής ,μετατρέπεται σε ανθρωποκτόνο βία. Ομηρος Μπεκές (1886-1970) Από τα ΠΟΙΗΜΑΤΑ (Βιβλίο Α) ΤΟ

Από τραγούδια έν άυλο κομπολόι σ εσέ δεν ήρθα σήμερα να δώσω. Με τα παιγνίδια, εγώ θα σε λιγώσω και με τα ξόρκια, αγάπη μου, ενός γόη. Γυμνοί. Και σαν κισσός θα σκαρφαλώσω για να φάω το κορμί σου που με τρώει. Του λαγκαδιού σου τη δροσάτη χλόη με το χέρι θρασά θα την πυρώ

Γύφτισσες ήρθανε ντυμένες φανταχτερά γιορτής φουστάνια, γύφτισσες ήρθαν και κρεμάνε χοντρά γυαλιστερά γιορντάνια, με κόκκινα φορέματα ήρθαν, με κίτρινα μακριά μαντήλια ώ λάγνα μάτια, ώ κόρφοι, ώ χείλια! Κ’ ήρθαν ανθοστεφανωμένες μ’ όλα τα λούλουδα του Μάη κι’ άνθια κρατών

Οι προπτυχιακές σπουδές τελειώνουν, το πτυχίο πλησιάζει απειλητικά, και η ανάγκη να συλλάβω τι ακριβώς είναι αυτό που με φρικάρει αναζητά διεξόδους. Είναι η επιλογή του σωστού μεταπτυχιακού? Ελλάδας ή εξωτερικού? Ή μήπως, η επιλογή ανάμεσα σε δουλειά, μεταπτυχιακό, στρατό

Είμαι έτοιμος να δικαστώ, Ανοίχτε διάπλατα του θείου δικαστηρίου τις πύλες και των αγίων ενόρκων οι ματιές μη με τρυπάτε αναπολόγητον οργίλες, Κυλίστηκα ένα τίποτα στη γη κάτω από τη δική σας παντοδυναμία με μια ψυχή που εσπαρτάραε για να βγει σέρνοντας την ανθρώπινή μου

(φωνη Μπακογιαννόπουλου στα αυτιά μας) Είναι/ η ωραιότερη ελληνική παραγωγή / των τελευταίων ετών.// Ένα μεγαλειώδες έργο/ μεσα από το οποίο/ αναγεννάται / το πνεύμα του Λευκάδιου Χερν και/ οι δύο λαοί/ ελληνικός και ιαπωνικός/ συναντώνται/ στο χώρο του υποσυνείδητου/ πέρα

Χριστέ , η αποκαθήλωση αργεί να γίνει ακόμα αργεί και δυό χιλιάδες χρόνους πως του Σταυρού Σου αψηφάς τους πόνους κι’ η πλάση απ’ τη χολή Σου πίνει; Αιώνες τώρα το φαρμάκι αφήνει η κάστα που σε σταύρωσε. Και θρόνους κρατεί και θύει σ’ υποχθόνους θεούς και ψεύτη δάκρυα χ

Μάτια σβηστά, σκυφτή και ζαρωμένη, με το σκισμένο στις πλάτες το μαντήλι, την είδα σ’ ερημόκκλησο να μπαίνει και του Χριστού ν’ ανάβει το καντήλι. Και λες που η θεία μορφή την ανασταίνει τ’ αχνόλευκό της, να , σαλεύει , χείλι και προσευχή θερμή , απ’ το στήθος βγαίνει. Σ

Άσε με ρόδο της χαράς, τη δρόσο σου να πιώ απόψε που μου γέλασε έν αστέρι κι ήρθε δειλό και κύλησεν από τον ουρανό μεσ στ ανοιχτό μου χέρι... Πόσον καιρό σε πρόσμενα λαχταριστά να ρθείς καθάριο φως σε μένα να λάμψουν απ το φέγγος σου τα μάτια της ψυχής τα νυσταγμένα...

Βρέχει – και κάν’ η φύσις Ήχους τόσο γλυκούς Το διάβασμα ν’ αφήσης και να σταθής ν’ ακούς Στις σκάλες, στο περβόλι, στο γύρο της φραγής βρέχει γλυκά – και σ’ όλη τη χώρα και τη γης. Βρέχει στα παραμύθια κ’ εκείθε έχουν ερθεί οι μάγοι οι αγαθοί με τ’ άσπρα γένεια πλήθε

Κρατώ πάντα στην καρδιά μου αινίγματα και σχέδια μυστικά λέξεις αμεταχείριστες που λάμπουν στο βυθό της καθημερινής τύρβης ψηφίδες αρχαίες της αθωότητας μιά σκευή ιδεών ευεπίφορη σε λογής ερμηνείες (Λένε για το " λάλον ύδωρ" για κείνους που ακόμα ονειρεύονται Λένε για μι

Τόσο γυμνός που ντρέπομαι τη μνήμη Τόσο τυφλός που βλέπω την αλήθεια Τόσο πιστός που απόμεινα μονάχος Ορέστης Αλεξάκης "Ο ΛΗΞΙΑΡΧΟΣ"

“Χθες βράδυ ήμουν σε μια κινηματογραφική προβολή ενός πολύ πρόσφατου ντοκυμαντερ με τον τίτλο “Gaza - Time is not important”. Είχε γυριστεί από το κέντρο μελέτης και Αντιπληροφόρησης για την Μέση Ανατολή MA.D.I.S.A. και περιείχε και συνεντευξεις του επικεφαλής της Χαμάς, Μα

Το να συζητάμε για το “νομικό καθεστώς των blogs” είναι και εξωφρενικό και βλακώδες και επιπλέον εξοργιστικό, γιατί δείχνει μια κυβέρνηση και ένα κοινοβούλιο που ασχολούνται με οτιδήποτε εκτός από τα προβλήματα του τόπου. Αλλά βέβαια, μετά την περίφημη απαγόρευση των παιγνί

Πίσω πηγαίνετε, στα δάση , στα βουνά, στων παιδικών σας χρόνων τα περβόλια! Εκεί θρηνείστε και μια για πάντα στης μάνας σας την αγκαλιά αποκοιμηθείτε με τη ζωή που ζήσατε αηδιασμένοι ! Αλλά δεν έχω εγώ βουνά, που να με περιμένουν. Η γη μου, το περβόλι μου, άσφαλτος και τη

“Το Κράτος, με τη λυσσαλέα προσπάθειά του να ελέγξει το Διαδίκτυο, και να κρυφακούει σ’ αυτό, αποτελεί το πιο μεγάλο πρόβλημα, και σίγουρα όχι ελπίδα λύσης. Και όταν λέω Κράτος εννοώ σε πρώτο πλάνο και τις ΗΠΑ και την ΕΕ“. Χρήστος Παπαδημητρίου, καθηγητής πληροφορικής, Μπέρ

“Μοιάζει αλαζονικό να πεις πως τα ουαλικά είναι πιο μουσικά από κάθε άλλη γλώσσα, όμως οι ήχοι της ουαλικής ποίησης ήταν πάντα πολύ συνδεδεμένοι με το νόημα. Όταν γεννήθηκε η ουαλική ποίηση, υπήρχε η αντίληψη πως η δύναμη της λέξης ήταν κυρίως προφορική“. Η Μένα είναι ουαλ

Είμαι το κυπαρίσσι Στου γκρεμού την άκρη Με πότιζε μια βρύση Το κρυφό μου δάκρι Στέρεψε το δάκρι Στέρεψε κι η βρύση Ξερό το κυπαρίσσι Στου γκρεμού την άκρη ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΗΣ (1871-1952)

Ο μαύρος κι άχαρος κισσός – τον πόνο του τρυγώ και λέω και μες στα στήθια μου ριζώνει και λέω κι είμαι το χάλασμα το ραγισμένο εγώ που ο μαύρος κι άχαρος κισσός το περιζώνει. Μυριόριζος, μυριόκλωνος – ο πόνος που πονώ, στείρα ζωή βυζαίνει από τον τοίχο και δεν του παίρνε

Το πράσινο αδερφέ μου κυπαρίσσι που στης αυλής εφύτεψες τη μέση το μάτι μου θερμά, τώχει αγαπήσει κι όλη η ψυχή μου απάνω του έχει πέσει. Πέρσυ η λιγνή κορφή του είχε μπορέσει στο μέτωπο απαλά να με φιλήσει ψηλότερη είναι εφέτο, μ’ έχει αφήσει και πάει κορώνα τ’ άστρα να

Του Γενάρη η μυγδαλιά με το λουλουδένιο μπούστο παίζει μες στην αντηλιά και το χιόνι κάνει γούστο. Πιο μικρή της γειτονιάς, σ’ ασπροκόκκινες γιρλάντες την εσάλευε ο χιονιάς τα πουλάκια από τις μπάντες Κι η μαργιόλα η μυγδαλιά παιγνιδιάρα κι όλο νάζι να τους πλέξει τη φω

( ΧΑΡΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ Γ. ΔΡΟΣΙΝΗ) Κάτου από μιαν αμυγδαλιά λευκή πούχε τα χρώματα όλα του Γενάρη θελήσαμε κι οι δύο περαστικοί ένα κλαρί καθένας μας να πάρει Είταν , εκείνη , τόσο ιδανική κι ανατινάχτηκε με τέτοια χάρη για να το σώσει, που με μιας εκεί ασπρίσαν τα μαλ

Της γέρικης ελιάς αναταράζει τη φυλλωσιά και τους ιστούς της λυώνει σε φως , τα ασημοκαμωμένο χιόνι καθώς , ηλιοπερίχυτο , σταλάζει. Τώρα …. της γερατιάς της το μαράζι οι πόθοι , οι ελπίδες της κι οι πόνοι ως τα ασπροφύλλωμα , νυφούλα, απλώνει μια ανάσταση αγροικά κι ανα

Στην κουφάλα σου εφώλιασε μελίσσι γέρικη ελιά , που γέρνεις με τη λίγη πρασινάδα που ακόμα σε τυλίγει σα νάθελε να σε νεκροστολίσει. Και το κάθε πουλάκι στο μεθύσι της αγάπης πιπίζοντας , ανοίγει στο κλαρί σου ερωτιάρικο κυνήγι, στο κλαρί σου που δε θα ξανανθίσει. Ω πόσ