Αν δεν έχεις φύγει ακόμη, μην το καθυστερείς. Όσο πιο μακριά, όσο πιο γοργά! Αν έφυγες, ε, καιρός δεν είναι να το επαναλάβεις; Τι λες; Έχω αφήσει (κι όταν λέω ΕΓΩ εννοώ ο άντρας κι εγώ! ο άντρας κυρίως, έτσι;) πάμπολλα πράγμα γι’αυτό το μήνα. Μια μικρή μετακόμιση, ένα proje

Ημερολόγιο 167 Πώς να μιλήσω για όσα θέλω; Για όλα εκείνα τα βλέμματα που σου κλέβω τις ώρες της αγωνίας μου, για όλες τις ανασαιμιές φωτός που φέρνεις όταν κοντά μου έρχεσαι; Για τα χέρια που να φιλώ δεν αντέχω από φόβο μην τρομάξουν και μακριά μου χαθούν. Μέσα

Ετοιμάζομαι να τραβήξω νέο χαρτί. Οπότε, φρόντισε να την έχεις ανακατέψει δίκαια. Άσε τον αέρα να ορίσει ποιο χαρτί θα ανέβει στα δάχτυλά μου κι αν θα έχει πρόσωπο ή γραμμένη επιθυμία το κέρμα. Φύσα πίσω σου να διώξεις τα ίχνη και τράβα από την αρχή τη χορδή. Ετοιμάζω αλλαγ

Άφησέ με... άσε με να ταξιδέψω αργά το χέρι μου μέσα στο δικό σου να διαβάσω τις λέξεις που θέλεις να γράψεις και τα χάδια που κρατάς ή που αλλού χαρίζεις... άσε με το στόμα μου να σεργιανίσω στο μέτωπο τα μάτια το λαιμό σου κι αργά στο στόμα να σε φιλήσω με βάραθρο να μ

Λέξεις βιαστικές σαν χάδι που παράνομο το λένε εκείνοι που δεν ξέρουν. Να ήσουν εδώ... Στου κρεβατιού μου την καταιγίδα ούτε μια λέξη μόνο της ανάσας σου την ώρα να πίνω να μεθώ του ανώνυμου λυγμού σου το σκοτάδι θέλω απόψε από το στόμα σου να κυλήσει ως το λαιμό τους ώμο

Αν ήταν να επιλέξω τον τόπο της συνάντησης, την άκρη μιας γιορτής θα διάλεγα θαρρώ. Εκεί που τα φώτα χάνουν την οφθαλμαπάτη της λάμψης και το κρασί δεν είναι ποτέ αρκετό. Και μόνο τα λόγια, αλήθειες και ψέματα αγκαλιά, μόνο αυτά και ένα βλέμμα. Ναι, αν έπρεπε να

Αυτό το βράδυ, η φωνή μου με ξεπέρασε. Επέλεξε το δικό της τέμπο για να σου πει όσα εγώ τεχνηέντως αποφεύγω. Γυμνή η φωνή. Γυμνές οι λέξεις. Κι ό,τι κρατώ, μια ελπίδα πως στο φως που θα φέρει του νου τα μυστικά, οι σκέψεις μου δεν θα τρομάξουν και ανεξίτηλε

Σαν κοντά μου έρχεσαι, περπατάς αθόρυβα, σαν να κινείται μόνο η σκιά σου, μόνο η σκέψη σου. Το μόνο που σε προδίδει κάθε φορά, είναι εκείνη η μυρωδιά σου που έρχεται στο πλάι του λαιμού μου, για να με κατοικήσει μέχρι τη δροσιά σου να φέρεις και πάλι στη ζωή μου.

Αν μόνο μια νύχτα μου έμενε για να σε ζήσω θα την ζούσα μέχρι το πρώτο φως της μέρας να με ξυπνήσει από το όνειρο του να βρίσκομαι κοντά σου. Αν μόνο μια νύχτα είχα για να σε μάθω θα την έπινα σαν ακριβό κρασί. Κι όταν θα τελείωνε δεν θα αναζητούσα ποτέ να ξαναζή

Να θυμηθώ να περάσω από τις βιτρίνες σήμερα το απόγευμα. Σκέψη και βιτρίνα. Συναίσθημα και βιτρίνα. Επιθυμία και βιτρίνα. Άλλες με χρώματα άπειρα, αμέτρητα, ατελείωτα. Άλλες με λέξεις, γλώσσες και διαλέκτους με τόσο μεράκι και πείρα καμωμένες, που επιτρέπουν σε όλα τα πλάσμ

Ξενυχτώ φυλλομετρώντας φωτογραφίες. Άπειρες φωτογραφίες. Στιγμές που δεν κράτησαν. Στιγμές που απλώς πόζαραν στην ίδια τη στιγμή τους. Στιγμές που έκλεψαν την ομορφιά του κόσμου και την ντύθηκαν. Κοιτάζω αμέτρητες φωτογραφίες. Παιδιών, ζώων, λουλουδιών, κτιρίων, παραθύρων,

Μια χαρά! Μόλις βγήκες από το ντους, ξάπλωσες. Σε λίγο θα αρχίσεις να ροχαλίζεις… -«Τι θα έπρεπε να είχα κάνει δηλαδή;».

Νιώθω πως γερνάει το μυαλό μου. Η διάθεσή μου να είμαι. Όχι όμως και η επιθυμία μου να έχω! Νιώθω πως δε θέλω πια να είμαι έξω. Εκεί, μέσα στη βιτρίνα. Κι όμως, την ίδια στιγμή είμαι πάντα έτοιμη να καβαλήσω την τραμπάλα και να παίξω με την ανάγλυφη φαντασία του φεγγαριού.

«Δεν κρύβομαι στο σκοτάδι, στο φως κρύβομαι. Για να με βλέπω!» Στο φως κρύβεται, επειδή το φοβάται το σκοτάδι. Φοβάται τις σκέψεις που φέρνει μαζί του, τις ενοχές που στοιχειώνουν το είναι της με την άφιξή του. Όλα λάθος τα έκανε στη ζωή της. Όλα! Ερωτεύτηκε πολύ νέα, παντ

Δεν μπορώ να αιστανθώ τίποτα. Τα χέρια μου κρέμονται στα μπράτσα της πολυθρόνας. Το στομάχι μου, φουσκωμένο, πετιέται τρανό έξω. Το κεφάλι μου κρέμεται σα νεκρό κρανίο. Και πάνω στα βλέφαρά μου νιώθω να έχουν προσγειωθεί δυο σακιά με άμμο. Τα μάτια, λες υπνωτισμένα, δεν κοι

Καθρέφτες παντού. Και το σώμα γυμνό σαν όστρακο που η θάλασσα στην άκρη της το ξέχασε. Γυμνά απογεύματα και βράδια γυμνά. Πρόφαση το κορμί. Εκτυφλωτικές στιγμές οι ώρες της αγάπης. Κυκλοθυμικά χρώματα μου κλέβουν το νου. Απατηλά χέρια, παραθαλάσσια. Τα χέρ

Ακόμα κι όταν οι σκιές θα καλύψουν απόλυτα τις στιγμές μας, η νύχτα όταν θα απλώσει το πελώριο σκούρο φουστάνι της πάνω από τις ζωές μας, εγώ θα σου μιλώ. Με τραγούδια νυχτερινά, με λόγια που στα χέρια σου θα κάθονται και αλμύρα φιλιού στο νου θα σου φέρνουν.

Κλείνω τα μάτια! Η ματιά σου κυρίαρχη στο νου μου. Θυμάμαι, δεν μπορώ να ξεχάσω. Στα μάτια σου όλες μου οι σκέψεις, όλες μου οι λέξεις, όλες μου οι επιθυμίες, αχόρταγα πίνουν από τη ζωή μου και με στερεύουν. Μια βέβυλη ώρα ξέφυγε από το νου και στις λέξεις κύλισε. Ώρα πο

Αν δεν σε ξαναδώ, τα μάτια μου να βουλιάξουν στην επιθυμία σου και θάλασσα πλατειά να γίνουν, τίποτα να μην ξαναγεμίσει το οπτικό μου πεδίο. Τίποτα, τίποτα να μην ξαναδώ, αν είναι τη φιγούρα σου να θολώσω μπροστά στην πολυτέλεια των θεαμάτων του κόσμου μας.

Σαν βεντάλια που ανοίγει και πίσω της το πρόσωπό σου κρύβει. Εκείνο το πρόσωπο που κρυφά γελάει και μυστικά μου κρατά. Σαν μωβ βεντάλια που στον αέρα σκορπά το άρωμα που κοιμάται ήσυχα στο λαιμό σου, το άρωμα που κρατάς στα χέρια σου και απλόχερα το χαρίζεις όπ

Περίεργη ημέρα. Σκασιαρχείο από τη ζωή έκαμα σήμερα. Πήγα να φτιάξω το ξυπνητήρι μου. Όλος ο κόσμος έχει τα καινούρια ξυπνητήρια κι εγώ επιμένω στο παλιό, το κουρδιστό μου. Το Κουρδιστό μου πορτοκάλι. Η βία με την οποία αγαπώ να ξεκινώ τη μέρα μου. Ούτως ή άλλως, το ραδιό

Μάγεψέ με! Στα φώτα που έχουν με τα μάτια μου τρελό χορό, στη μουσική που μπερδεύει τα ακούσματά μου. Έλα λοιπόν! Γίνε ψευδαίσθηση που το αύριο θα αναιρεί! Άλλωστε, τι σημασία θα έχει ένα αύριο χωρίς την οφθαλμαπάτη σου να κλέβει την καρδιά μου;

Στέκομαι μπρος σε μια θάλασσα γυναίκα και την κοιτάζω πότε διαλυμένη και πότε με μια συγκρότηση πρωτόγνωρη. Διάβασα πρωί - πρωί τις λέξεις σου. Δε σε ζητάω. Ή, μάλλον, κάποιας ηδονής προμάντεμα μου φέρνεις στο νου. Δεν έχεις περιθώρια για να μπεις στην καρδιά μου. Κα

Όναρ, αυτή η νυχτιάτικη γυναίκα μόνο πόνο έχει να σου δώσει. όση ηδονή, τόσο πόνο. έτσι μετράει η ίδια τους έρωτες της. και στο λέω εγώ που για αυτόν τον πόνο παρακαλώ την κάθε μέρα και κάθε μέρα μου τον αρνείται. μόνο κάτι γρατσουνιές ψιθυρίζουν κάθε φορά το αιώνιο φευγιό

Κόκκινο σατέν στα αιμάτινα δίχτυα του να σε παγιδέψω. Βελούδο κόκκινο το δέρμα σου να τυλίγει του κόσμου να κρύβεται ό,τι δικό μου θα λέω. Κόκκινο κραγιόν σημάδια - στιγμές στο σώμα να χαράξει. Το φλογερό της καρδιάς σου ποτάμι και εκείνο της ντροπής το τρυφερό μειδίαμ