“Μην τη χτυπάς!” Βδομάδες τώρα, για να μην πω μήνες, αυτή η φράση τριβελίζει διαρκώς στο μυαλό μου. Κάθε φορά που τη σκέφτομαι νιώθω τη σκέψη μου να παραλύει, να δαγκώνομαι μέσα μου, όπως όταν σκεφτόμαστε σε μια ανυποψίαστη στιγμή κάποια τραυματική μας εμπειρία. Στο λεωφορ

Έξι και… Όλη τη νύχτα αλκοόλ, κρασί και μπύρες βαρελίσιες. Πρώτα στου Γάτου, μετά στον Καφεναί, στο Ziggy, στον Barωδό. Κουβέντες, διαπληκτισμοί, χωριατιές και οικειότητες, κι η μουσική μονάχα να σε σώζει… Άλλο ένα Σαββατόβραδο ρημάδι, άλλη μια κωμική επανάληψη των Μοιραίω

…άλλοτε πάλι καθόταν απέναντι από την άδεια καρέκλα και της μιλούσε με τις ώρες. Ήξερε πως δεν θα του απαντούσε. Γι’ αυτό της μιλούσε. Της έλεγε για κάτι ταξίδια που δεν είχε κάνει ακόμα, για έναν έρωτα που τον είχε ζήσει όπως κοιτάμε έναν καθρέφτη, για βασίλεια αρνήσεων,

Έχω ξαναγράψει ότι κάποιες φορές που δεν γράφω εδώ αυτό συμβαίνει όχι επειδή δεν έχω τι να πω, αλλά, αντίθετα,  επειδή έχω πολλά. Έτσι και τώρα… Για παράδειγμα, θα μπορούσα να γράψω για τις εντυπώσεις μου από την τεχνική εκπαίδευση την οποία υπηρετώ εδώ και δύο εβδομάδες κ

Καλώς την… πιστή στο ραντεβού της, άρχισε να με γεμίζει η -γονιδιακή θαρρείς- σεπτεμβριάτικη μελαγχολία. Εξημερωμένη βέβαια, ένα ξεδοντιασμένο αγρίμι που μόνη παρηγοριά στο κλουβί του έμεινε ένα βραχνό γρύλισμα, αλλά και πάλι εδώ. Δεν ξέρω τι την ξυπνά: ο κόσμος που ξανατρ

…Άλλες φορές του άρεσε να φτιάχνει λίστες με απίστευτα πράγματα: μια ζωή με τρεις πόρτες, κάποιον που μπόρεσε να αγαπήσει τη γυναίκα που αυτοκτόνησε για να τον εκδικηθεί (μόνο γι’ αυτό αυτοκτονούν όσοι έχουν ερωτικές απογοητεύσεις), ένα τραγούδι που ήταν ολόκληρο μια λέξη

Στην κουζίνα μου -κουζίνα ενός τριαντάρη εργένη που βαριέται συνήθως να μαγειρεύει- υπάρχουν γύρω στα 37 είδη μπαχαρικών, σαλτσών, αρτυμάτων, καρυκευμάτων και μονάχα δύο-τρία υλικά για την παρασκευή φαγητού: μακαρόνια, ρύζι, πατάτες. Τα ίδια περίπου και στο μυαλό μου. Πρέπ

Τις τελευταίες μέρες φυσάει ένα γλυκό αεράκι εδώ. Το αφήνω να με χαϊδεύει όταν κουτσοπαίζω την κιθάρα μου μπροστά στον υπολογιστή, όταν προσπαθώ να αντιμετωπίσω τους Πέρσες, τους Αζτέκους ή τους Μάγιας στο Civilization, όταν παλεύω στα αφιλόξενα μπουντρούμια του Oblivion.

Τις τελευταίες μέρες φυσάει ένα γλυκό αεράκι εδώ. Το αφήνω να με χαϊδεύει όταν κουτσοπαίζω την κιθάρα μου μπροστά στον υπολογιστή, όταν προσπαθώ να αντιμετωπίσω τους Πέρσες, τους Αζτέκους ή τους Μάγιας στο Civilization, όταν παλεύω στα αφιλόξενα μπουντρούμια του Oblivion.

Η συχνότητα της παραπάνω ερώτησης, νομίζω πως με συντροφεύει από τα παιδικά μου χρόνια. (θυμάμαι ακόμα τις φωνές μιας δασκάλας.. παιδικά τραύματα σου λέει μετά...) Κάποιοι μπορεί να το ερμηνεύουν ως αδυναμία συγκέντρωσης. Πεζοί άνθρωποι!! Μα υπάρχει πιο ωραία αίσθηση α

βρέθηκα λέει να περιπλανιέμαι στους δαιδαλώδεις διαδρόμους ενός γιγάντιου λαβύρινθου... όποιο δρόμο κι αν έπαιρνα έπεφτα σε αδιέξοδα.. στροφή και τοίχος...και η έξοδος-αρχή πουθενά... για κάποια στιγμή πάγωσα, ανίκανη να κάνω βήμα, ακόμη και να σκεφτώ... ο λαβύρινθος όλων τ

ς καλύτερους δίσκους που έφτασαν στα χέρια μας από όλο τον κόσμο. Συνεντεύξεις, δισκοκριτικές, fanzines, διηγήματα, κόμικς και οτιδήποτε μπορεί να ενδιαφέρει έναν μουσικόφιλο. Το εύρος των ακουσμάτων που θα αναφέρεται το περιοδικό είναι μεγάλο και περιλαμβάνει alternative,

μερικές φορές έχουμε την εντύπωση πως ζούμε δύο ζωές ταυτόχρονα... "υπάρχει μια γέφυρα που συνδέει αυτό που κάνω με αυτό που θα μου άρεσε να κάνω" σιγά σιγά τα όνειρα αρχίζουν να κυριαρχούν στη καθημερινή ζωή, μέχρι που αντιλαμβανόμαστε πως είμαστε έτοιμοι

Στα σκοτεινά μονοπάτια ενός μουσικού μυαλού... "...τη νύχτα, όχι πολλή ώρα μετά που πέσαμε για ύπνο, ο Robert σηκώθηκε κι άρχισε να γράφει μια μελωδία που του την είχαν τραγουδήσει οι άγγελοι. Μετά ξάπλωσε και πάλι και άρχισε ναμιλάει, ή μάλλον να παραληρεί όλη τη νύχτα