Πώς να τ’ αντέξεις πάνω σου να ρχονται διαρκώς τα πλήθη και πάλι πίσω να τραβιούνται από παλίρροια άγνωστη σπρωγμένα Κι όποτε κάποιο πρόσωπο πάει να πήξει μι’ ανάσα απ’ το δικό σου να γίνει χρόνος αίφνης να ορμάει πάνω του η ερημιά -ποιανού; δική του ή δική σου; να το σκορπ

Το παρθενικό μου κλιπάκι, κατόπιν υποδείξεων του Κωστή Ψαρράκη, τον οποίο θερμοευχαριστώ. (για να το δείτε κλείστε την μουσική στ αριστερά) Το ποίημα είναι από τα "Δέντρα θαλάσσης ανεπλέκονταν..." Το μουσικό κομμάτι είναι από το άλμπουμ "Επιστροφή" του Στ. Λάντσια

Δεύτερη "προβολή" γι αυτές τις φωτογραφίες που πρωτοανέβασα εδώ πριν 2-3 χρόνια

Στο βορρά της Ταϊλάνδης

Ποτέ μου δεν είχα καταλάβει τι σημαίνει ο Φλεβάρης και εάν Φλεβίσει καλοκαίρι θα μυρίσει… Τι πάει να πει «καλοκαίρι θα μυρίσει»; Μυρίζει το καλοκαίρι; Παλιά νόμιζα ότι εννοούσαν τον ιδρώτα από τους άπλυτους που συναντούσα κάθε μέρα στο λεωφορείο, αλλά νομίζω ότι όλα μπαίνο

Στο μονοπάτι της φύσης μεταξύ Τροόδους και Πλατρών στην Κύπρο

Ψοφάνε οι μέλισσες. Έχουν μικρόβιο. Στην Αμερική καιρό τώρα. Και στην Ελλάδα διάβασα ότι γίνεται κάτι παρόμοιο τα τελευταία 2 χρόνια. Τα μελίσσια ερημώνουν. Το μέλι μειώνεται. Ο Winnie κλαίει. Συν της άλλης νομίζω ότι από το ίδιο μικρόβιο ή κάτι τέτοιο έχουν αρρωστήσει και

Μεγάλοι πια για πίστη μικροί για θάνατο Ταγμένοι από την φλέβα χρυσωρύχοι μιας άλλης ηδονής με θέληση τυφλή κι ωχρή από την ασιτία ματαιοπονούμε αγάλματα ενός μέλλοντος νεκρού από χρόνια και όμως πείσμονες Εκσφενδονίζουμε σπουργίτια στους αιώνες με μήνυμα κρυμμένο στα φτ

όπως λέει και η φίλη από τα Ονειρομαγειρέματα

Στέκεσαι στέρεος Ανάποδα στου χρόνου τη λεωφόρο To χέρι απλώνεις ρόζοι τ’ αστέρια Δείχνεις Τη σαπισμένη ρίζα Βγάζουν δεκάρικα και σου πετούν Κάποιοι φτύνουν στον κόρφο τους Τρέχουν στον θάνατό τους έγκαιρα Τινάζεται η πόλη πάνω σου σαν ρόγχος Τεντώνεις τις κλειδώσεις να εκ

Το Καλοκαίρι με τις φωτιές χάθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες δέντρα, ευτυχώς όμως μερικά επέζησαν και είναι ασφαλισμένα κάπου εκεί στα Μελίσσια…

Παίρνοντας τη σκυτάλη από την "ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ" της Μέριλ, θέλω να παραθέσω κάποια αποσπάσματα από το βιβλίο "Δέντρα θαλάσσης ανεπλέκονταν..."της Αγγέλας Αποστολοπούλου. Το βιβλίο είναι ένα οδοιπορικό με σημείο εκκίνησης την ίδια διαπίστωση. Τα ποιήματα αυτά είναι εναρκτήρια.

Μονόφθαλμοι μα ωστόσο με τόνα μάτι τόσο διεισδυτικό που φτάνει να μας κοιτάξει ο ουρανός για να μας πει την ιστορία του εμείς οι άνθρωποι Πάντοτε προς. Γιατί άλλως πώς? Έχει η άλως την υπεροψία της θεότητος. Δικαίως. Όπως μικρό κυκλάμινο πίνοντας ήλιο στα γκρεμίσματα την

Είμαι το κυπαρίσσι Στου γκρεμού την άκρη Με πότιζε μια βρύση Το κρυφό μου δάκρι Στέρεψε το δάκρι Στέρεψε κι η βρύση Ξερό το κυπαρίσσι Στου γκρεμού την άκρη ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΗΣ (1871-1952)

Ο μαύρος κι άχαρος κισσός – τον πόνο του τρυγώ και λέω και μες στα στήθια μου ριζώνει και λέω κι είμαι το χάλασμα το ραγισμένο εγώ που ο μαύρος κι άχαρος κισσός το περιζώνει. Μυριόριζος, μυριόκλωνος – ο πόνος που πονώ, στείρα ζωή βυζαίνει από τον τοίχο και δεν του παίρνε

Το πράσινο αδερφέ μου κυπαρίσσι που στης αυλής εφύτεψες τη μέση το μάτι μου θερμά, τώχει αγαπήσει κι όλη η ψυχή μου απάνω του έχει πέσει. Πέρσυ η λιγνή κορφή του είχε μπορέσει στο μέτωπο απαλά να με φιλήσει ψηλότερη είναι εφέτο, μ’ έχει αφήσει και πάει κορώνα τ’ άστρα να

Του Γενάρη η μυγδαλιά με το λουλουδένιο μπούστο παίζει μες στην αντηλιά και το χιόνι κάνει γούστο. Πιο μικρή της γειτονιάς, σ’ ασπροκόκκινες γιρλάντες την εσάλευε ο χιονιάς τα πουλάκια από τις μπάντες Κι η μαργιόλα η μυγδαλιά παιγνιδιάρα κι όλο νάζι να τους πλέξει τη φω

( ΧΑΡΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ Γ. ΔΡΟΣΙΝΗ) Κάτου από μιαν αμυγδαλιά λευκή πούχε τα χρώματα όλα του Γενάρη θελήσαμε κι οι δύο περαστικοί ένα κλαρί καθένας μας να πάρει Είταν , εκείνη , τόσο ιδανική κι ανατινάχτηκε με τέτοια χάρη για να το σώσει, που με μιας εκεί ασπρίσαν τα μαλ

Της γέρικης ελιάς αναταράζει τη φυλλωσιά και τους ιστούς της λυώνει σε φως , τα ασημοκαμωμένο χιόνι καθώς , ηλιοπερίχυτο , σταλάζει. Τώρα …. της γερατιάς της το μαράζι οι πόθοι , οι ελπίδες της κι οι πόνοι ως τα ασπροφύλλωμα , νυφούλα, απλώνει μια ανάσταση αγροικά κι ανα

Στην κουφάλα σου εφώλιασε μελίσσι γέρικη ελιά , που γέρνεις με τη λίγη πρασινάδα που ακόμα σε τυλίγει σα νάθελε να σε νεκροστολίσει. Και το κάθε πουλάκι στο μεθύσι της αγάπης πιπίζοντας , ανοίγει στο κλαρί σου ερωτιάρικο κυνήγι, στο κλαρί σου που δε θα ξανανθίσει. Ω πόσ

Στη δημοσιά, στη πέτρα πλάι εκείνη το δέντρο που θωρείς μοναχικό ξεράθηκε από τότε που έχει γίνει στη ρίζα του, μια νύχτα, φονικό. Σαράντα καλοκαίρια που δεν δίνει στον πεζοδρόμον ίσκιο και καρπό. Κι ειν’ ο κορμός του στέρφος που έχει μείνει σα φίδι μαυροκέφαλο κι’ ορθό.

Τίνος χέρι να σ’ έσπειρε, ποια ώρα λατρεμού; Συλλογιέσαι; Κοιμάσαι; Από ποιού χρυσόνειρου τη χώρα δέντρο , κρίνο, όραμα ήρθες: Τι να σαι; Βλέποντάς σε γαλήνεψε η μπόρα, σου μηνάει κ’ η Σελήνη: - Άστρο μου, άσε να συρθώ προς εσέ μυροφόρα η χλωμή σου αδερφή. Με θυμάσαι;

Από τα τέλη του Δεκέμβρη η Θεσσαλονίκη απέκτησε μια νέα δενδροστοιχία στον οδικό άξονα που ενώνει την Θεσσαλονίκη με την περιφερειακή οδό, στο ύψος του Καυτανζογλείου σταδίου. Στην νησίδα αυτού του δρόμου μήκους 1200 μέτρων φυτεύτηκαν 200 ανεπτυγμένα κυπαρίσσια. Ο απώτερο