Κάθε που γράφω μια καινούρια ιστορία Κάθε που διαβάζω μια παλιά Μέσα εκεί σε βρίσκω Στα λόγια και τις σιωπές μου. Ξέρεις, ίσως ποτέ μου να μη σου ’πα Όλα αυτά που θα ’θελα Κι εσύ ίσως ποτέ να μην κατάλαβες Τι έκρυβαν οι σιωπές μου. Ζούσαμε κρυπτικά, μες στις σκιές των λέξεω

Αυτό είναι το πρώτο διήγημα που έχω γράψει. Πρόκειται για μια ιστορία δώδεκα χρόνων, την οποία είχα κάποτε εκδώσει μαζί με δύο άλλα κομμάτια σ ένα βιβλιαράκι στην Κύπρο. Σ αυτή, τη νέα, και ελπίζω βελτιωμένη της εκδοχή, επαναφέρω το αρχικό "τέλος", αφού τα χρόνια πέρασαν

Είσαι αχόρταγος. Είσαι άπληστος. Παίρνεις από παντού. Ό,τι περισσότερο και ακριβότερο μπορείς. Δεν καταλαβαίνεις πολλά. Είσαι όμως ευτυχισμένος μέσα στο ναρκισσισμό και το ναρκωτικό του «εγώ» σου. Είσαι αυτάρκης. Είσαι απαθής. Είσαι δειλός. Δεν συμπάσχεις ποτέ. Δεν αφήνεσαι

Βρίσε όσο θες. Εγώ θα σου πω τούτο, που με κατακεραύνωσε απόψε, λες και χρειαζόμουν μια ακόμη αποκάλυψη στη ζωή μου : ) Ιδού λοιπόν η σανίδα –βρεγμένη μάλιστα- που με χτύπησε: Αν εμείς οι γυναίκες, δεν είχαμε από καταβολής μας, στο DNA και στο υποσυνείδητό μας, την ανάγκη γ