Σα να ‘μαι μέσα σε φέρετρο αιστάνομαι. Έχω γύρω μου τόσα λουλούδια. Με λεπτοκαμωμένο, μακρύ λαιμό, φουντωτά, απαλά φουστάνια, ζωηρούς χρωματισμούς κι αρώματα εξωτικά. Έτσι είναι το μαγαζάκι που μου στήσανε τριγύρω. Τριαντάφυλλα πολλά. Λευκά, ροζ και πορτοκαλί. Φυλλωσιές που

Μαδάω νωχελικά το μυαλό μου και παλαντζάρω μεταξύ του «είμαι εδώ» και του «λείπω»! Προσπαθώ να αγγίξω τα πλήκτρα των δαχτύλων μου κι όμως γλιστρούν τόσο φυσικά, που υπνωτίζομαι και προχωρώ παρακάτω. Και να μιλήσω δε θέλω, να φανταστείς. Να αρθρώσω την ακουστική μου. Προτιμώ

Ετοιμάζομαι να τραβήξω νέο χαρτί. Οπότε, φρόντισε να την έχεις ανακατέψει δίκαια. Άσε τον αέρα να ορίσει ποιο χαρτί θα ανέβει στα δάχτυλά μου κι αν θα έχει πρόσωπο ή γραμμένη επιθυμία το κέρμα. Φύσα πίσω σου να διώξεις τα ίχνη και τράβα από την αρχή τη χορδή. Ετοιμάζω αλλαγ

Σκέφτομαι… πάλι… Όταν η ζωή σου είναι δύσκολη, δυσβάσταχτη, στριφνή, τι ακριβώς συμβαίνει όταν γίνεστε δύο; Γίνεται πιο εύκολη, μένει το ίδιο, γίνεται δυσκολότερη; Τι περιμένουμε όταν κάνουμε σχέση; Να μας διευκολύνουν τη ζωή; Να μας λύσουν τα προβλήματα; Περίμενα να με κάν

Μια και δυο κίνησα για το σούπερ μάρκετ, το μεγάλο. Εκείνο κει στην πλατεία. Βούτηξα ολόκληρη στον πάγκο με τα φρούτα κι άφησα τις σκιές μου να αποφασίσουν ποιο χρώμα έχουν ανάγκη. Έμπηξαν τα ακροδάχτυλά τους στις φράουλες και τα κεράσια. Για να μπορούν να ζωγραφίζουν με τα

Να ντυθώ σκαντζόχοιρος να σε αποκρούσω; Γυάλινες ριπές γύρω από το φόρεμά μου. Κρέμομαι από πολλά μικρά, ομπρελωτά αλεξίπτωτα κι ανάλαφρη αγγίζω με τα δάχτυλα των ποδιών μου τον συμπυκνωμένο αέρα από κάτω. Να σηκώσω δα τη δαντέλα να τσαλαβουτήσω στη λίμνη της ερήμου; Κι αν

Ανεβαίνεις πατώντας σταθερά μέσα στις μπότες σου, στη σκηνή, και σηκώνεις νωχελικά την ηλεκτρική κιθάρα από το stand. Ανοίγεις τον ενισχυτή, ψαχουλεύεις τριγύρω με το μάτι και κάνεις μια μικρή κυκλική κίνηση με τα δάχτυλα και τα νύχια σου… Αγγίζεις την πένα με την αφιέρωση,

Καλή αρχή. Καλή μέρα. Καλή προσπάθεια. Μη με αγγίξεις ακόμη. Με κρατάω για μένα. Τα χείλη μου τα προορίζω για το όνειρο. Τα μαλλιά μου για το νερό. Το σώμα μου για τον αέρα. Τα χέρια μου για τα κεριά. Τα δάχτυλά μου για το εγώ. Εσένα θα σου δώσω το μάτι μου. Μετά. Μετά την

Παρατηρώ τη γάτα μου που έχει λιώσει. Σπρώχνει με το πρόσωπό της τα δάχτυλά μου που πληκτρολογούν κι απαιτεί χάδι. Την έχει πιάσει το ναζιάρικό της κι οφείλω να της δώσω σημασία και να ασχοληθώ μαζί της, μέχρι να κατέβει. Χαμογελά με περίσσια ικανοποίηση την ώρα που της τρί

“Κι οι λέξεις φλέβες είναι μέσα τους αίμα τρέχει όταν σμίγουν οι λέξεις το δέρμα του χαρτιού ανάβει κόκκινο όπως την ώρα του έρωτα το δέρμα του άντρα και της γυναίκας” Αυτό το απόσπασμα από ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, το βρήκα σερφάροντας στο blog της Μαρίας Παναγιωτάκη και τ