Προχτές πέρασα από το Mall. Βόλτα χορταστική, πολύβουη, φωτεινή. Γεμάτη πρόσωπα, βιτρίνες, αντικείμενα, αντικείμενα του… πόθου, ανάγκες, κυλιόμενες σκάλες, αέναη εναλλαγή. Κάποιος ακούραστα τοποθετούσε σλάιντ με κίνηση μπροστά στα μάτια μου. Κάθισα για γρήγορο φαγητό, παρατ

“Deception” κυρίες και κύριοι. Αυτό το έργο πήγα να δω με γυναικοπαρέα. Τρομάρα μου. Εμ, ήθελα κάτι σχετικά light και φυσικά για τη φάση, σε θερινό κινηματογράφο. Και κάπως έτσι βρεθήκαμε, κατόπιν δικής μου προτροπής νομίζω, στην Αίγλη του Ζαππείου για το «Deception», με Γι

Αν γρατζουνήσεις με τον δείκτη το αριστερό σου μάτι, θα βγάλεις αίμα. Ίσως πάλι, ξεπηδήσει μέσα από την όρασή σου μελάνι μαύρο. Πληγή που θα σε στοιχειώνει για μια ζωή. Μονάχα τόσο. Γιατί μετά, όλες οι ατέλειές σου θα επουλωθούν ως δια μαγείας και το σώμα σου θα γεννήσει νέ

Δεν μπορώ να αιστανθώ τίποτα. Τα χέρια μου κρέμονται στα μπράτσα της πολυθρόνας. Το στομάχι μου, φουσκωμένο, πετιέται τρανό έξω. Το κεφάλι μου κρέμεται σα νεκρό κρανίο. Και πάνω στα βλέφαρά μου νιώθω να έχουν προσγειωθεί δυο σακιά με άμμο. Τα μάτια, λες υπνωτισμένα, δεν κοι

Δεν μπορώ ή δε θέλω ίσως να συνειδητοποιήσω πόσο φθαρτό είναι το σώμα μου. Ή καμιά φορά πόσο ανούσιο είναι το να τσακώνομαι, το να φωνάζω, το να μπαίνω σε πλεκτάνες και παιχνιδάκια. Πέθαναν άνθρωποι γύρω μου. Πόνεσαν ψυχές καθαρές. Κι άλλες έχασαν τα δεκανίκια τους και μείν

με προσκάλεσε να… γράψω! Τι άλλο;! Ευφάνταστο ή πρακτικό, το θέμα το άφησε πάνω μου. Εκείνο που πρέπει να κάνω όμως σε τούτο το εμπνευσμένο blogo+παίχνιδο είναι, να γράψω σε ένα κομμάτι χαρτί -όλοι θυμόμαστε τι είναι αυτό, έτσι;-, κάτι, να το σκανάρω -εγώ ως γνωστή ανώμαλη

Άσπρο-μαύρο. Σπάνια υπάρχουν χρώματα ενδιάμεσα. Όχι πως παντού γύρω μου δε βλέπω απίθανα φωτεινά και τέλεια μιξαρισμένα χρώματα. Όχι. Τα βλέπω! Αλλά στη μεταξύ μας απόσταση, υπάρχει ένα τεράστιο κενό αέρος, κενό. Τίποτα και πολλά πράγματα μαζί.  Από το άσπρο ως το μαύρο, πό

Αυτοκαταστροφή… Καταστρέφουμε τη ζωή, τη φύση, τον πλανήτη μας. Και ούτε που το έχουμε πάρει πρέφα. Άλλωστε δεν θα την πληρώσουμε εμείς, έτσι δεν είναι; Απλώς όσο θα ζήσουμε εμείς, κάποιοι θα πνιγούνε, κάποιοι θα καούνε ζωντανοί, κάποιοι θα θαφτούνε κάτω από ερείπια. Πολύ μ

Απίστευτο! Τρεις ώρες. Τρεις ολόκληρες ώρες. Ναι. Τόσο κράτησε. Αφού νόμιζα ότι στο τέλος απλώς θα ανοίξω το στόμα μου κι αντί για ανάσα θα βγει ένα κατάμαυρο σύννεφο. Νόμιζα ότι απλώς θα εκραγώ. Τρεις ώρες έκλαιγα. Δεν ξέρω αν έχω κλάψει ουδέποτε στη ζωή μου παραπάνω. Ποιο

(Πηγή εικόνας:  www.blueyze.us) σταγόνες ή δάκρυα; Είμαι ξαπλωμένη στο πάτωμα και προσπαθώ να θυμηθώ. Γιατί τσακωθήκαμε, τι μου λείπει, τι ξεστόμισες πάλι. Και κοίτα που δε θυμάμαι! Εκπληκτικό. Μέχρι πριν δυο ώρες ήμουνα όμοια ο Βεζούζιος, χωρίς τις πιτσίλες. Και τώρα… Το τ

Είδα πολλά σήμερα. Γέμισε το πράσινό μου μάτι εμπνεύσεις. Παπαρούνες, πετρόχτιστα σπίτια, χωριά γραφικά και όμορφα τακτοποιημένα, τρενάκια, απομεινάρια μνημείων, ραβασάκια αρχαίων, νεκρά μα και ζωντανή φύση, τον ήλιο να αναγεννάται μέσα από αναποφάσιστα σύννεφα. Ξεκίνησα τ

For old time’S sake… demon April 12th, 2008 Κάποτε, θυμάμαι, δάκρυζα καμιά φορά μετά τον έρωτα. Μεγάλη η ένταση. Μεγάλη η ανακούφιση. Και η ενοχή, ότι αυτός που είναι ξαπλωμένος δίπλα μου δεν είναι παρά εραστής μου. Τώρα, έχω αποκτήσει σύντροφο. Και το σώμα που ξαπλώνει δ

Κυκλοθυμία… Με την ίδια ευκολία που βγάζεις χαμόγελο, με την ίδια φοράς κεραυνούς κόκκινους, διαπεραστικούς. Με την ίδια ευκολία που εκπνέεις άρωμα, φως και ζέστα, με την ίδια γεννάς νερό και ξεσηκώνεις τον Άδη. Τον φέρνεις από τον Κάτω Κόσμο, πάνω από τα κεφάλια μας και μα

Πόσο διαρκεί μια κηδεία; demon March 20th, 2008 6 λεπτά. 11 λεπτά. 21 λεπτά. 24 λεπτά. 26 λεπτά. Πέρασε μια ολάκερη ώρα κι εγώ ακόμη καθισμένη εδώ είμαι. Πάνω στον καναπέ. Πάνω από φέρετρα. Πάνω από παρελθόντα κι αναμνήσεις τόσο βαθιές κι ανατριχιαστικές, όσο οι βελόνες π

Παλεύεις στα τυφλά demon March 10th, 2008 Ποτέ μου δε συμπάθησα τους ανθρώπους που δεν ξέρουν να εκφράζονται. Ποτέ μου δεν άντεξα τους ανθρώπους που δε σου λένε πώς αιστάνονται. Αιστανόμουν μια αφόρητη καταπίεση όταν ο άλλος δεν έδειχνε τι έχει μέσα του. Ή όταν φοβόταν να

Τους τελευταίους δύο μήνες δεν έχουμε σχέση. Απλώς κοιμόμαστε μαζί τα βράδια, ξυπνάμε δίπλα-δίπλα τυχαία, τρώμε που και που μαζί και ξεκαβλώνουμε επίσης παρέα. Δεν μπορώ άλλο. Όχι, μπορώ! Είμαι ανθεκτικό πλάσμα. ΔΕ ΘΕΛΩ!!! Πάρε μια απόφαση και θα τη σεβαστώ. Θες να χωρίσουμ

Το ομορφότερο μέρος του κόσμου είναι… μακάρι να ‘ξερα. Αλλά η Μαλίνα απαιτεί να μάθει και μ’έχει καλέσει στο παιχνίδι αυτό μέρες τώρα. Ε, στο τέλος θα φάμε ξύλο… Δεν ξέρω ρε συ Μαλινάκι… έχω να ταξιδέψω χρόνια στο εξωτερικό, αν κι έχω πάει σε πολλά μέρη. Αγάπησα τη Γερμανία

Διάλεξες από τα ασβεστωμένα σκαλοπάτια μια παραδοσιακή στάμνα με ρόδακες, και τη γέμισες προσεκτικά μέχρι επάνω. Τη φούσκωσες δάκρυα, αμαρτίες και μεταμέλειες… Αμέλειες. Αφού ροκάνισες το φαγωμένο κομμάτι ξύλου, προσπάθησες να το σπάσεις, να τ’ανοίξεις στα δυο και γρήγορα β

Αχ αυτές οι Κυριακές. Λες και ξέρουν τι επίδραση έχουν πάνω μου, τα τελευταία χρόνια αυτής της ζωής κάνουν την εμφάνισή τους κάθε εβδομάδα. Δεν μπορούν κι αυτές να έρχονται πιο αραιά και που ώστε να τις εκτιμώ λιγουλάκι παραπάνω; Και σήμερα… Κυριακή. Δεν έχει ζεστάδα όμως τ

(Πηγή εικόνας: www.digitalworld.ru) Δάκρυα χρωματίζουν την επιδερμίδα μου. Γλυκερό νερό αποχρωματίζει τη διάθεσή μου. Σκέφτομαι… ξανά. Αν ποτέ μου δεν είχα σκουπίσει κανένα δάκρυ, το πρόσωπό μου θα είχε άλλη γεύση; ~ Ό,τι τρώμε και πίνουμε μας δίνει χρώματα, οσμές. Ό,τι εκβ

Όλοι οι άλλοι είδαν ότι ήμουν θλιμμένη, εκτός από σένα… και μένα! Το είχα ξεχάσει ότι ήμουν. Κι εσύ… δεν το είδες ποτέ. Πες μου, η αγάπη αρκεί τελικά; Γιατί κάτι μου λέει πως δεν; Αν σ’αγαπώ και μ’αγαπάς όταν τελειώσουν τα χρήματα θα τραβά στην ανηφόρα; Κι όταν θίξω τον εγω

και ακολουθειστε τις οδηγιες εγγραφης στο blog!

Είναι μέρες, που ο Ουρανός δεν είναι γαλανός, σύννεφα σκούρα και θαμπά τον γέμισαν. Ήπιαν την ζωντάνια του και ρούφηξαν την χαρά του, πήγαν και κρεμάστηκαν από πάνω του λες και μπορούν να τον γκρεμίσουν, να τον φέρουν πιο κάτω και να βρωμίσει από την ασχήμια του εδάφους. Το

Πόσα τραγούδια ακούς και ξεσπάς μαζί τους; Μετά από πολλές φορές που πάτησα το  replay το μοιράζομαι μαζί σας. Έτσι χωρίς λόγο. Απλά επειδή λέει σε μένα κάτι.

Της λογικής μου οι φραγμοί με κράτησαν για λίγο, μα όταν πέρασε ο χρόνος ένιωσα την ανάγκη να σε δω. Τα μάτια σου με μαγέψανε, ταξιδεύει η σκέψη και έρχομαι σε σένα. Αφήνεται η αφή να σε νιώσει το δέρμα... και χάνομαι. Σε βλέπω αντίκρυ μου και χαμογελώ, θέλω να σε βάλω κάτ