«Πίστεψε σε παρακαλώ πως έρχονται επιτέλους για εμάς τα καλύτερα… Γιατί μ’αγαπάς και σ’αγαπώ. Και καμιά φορά ΑΥΤΟ είναι αρκετό». Έχω φορτώσει στο Μιντιακό Πίθηκο το «The king for a thousand years», the king for a million dreams των Helloween κι αφήνω να μου βγει κάθε πρίμα

Ναι, ναι, αυτό ακριβώς. Νομίζω πως θα εκραγώ. Λόγω θερμοκρασίας. Σιγά μην ανάψω κλιματιστικό. Δεν τα αντέχω. Και σίγουρα δεν αντέχω ούτε καν στην ιδέα, πως θα πρέπει να κλείσω όλα τα παράθυρα, για να δουλέψει αυτός ο διάολος. Οπότε… κάθομαι κι ανασαίνω τον λίβα που έρχεται

… ή του ψυχισμού μου, πιο ορθά. Το Μαλινάκι μου ζήτησε να καταθέσω τα 3 παράδοξα του δαίμονα. Εμού δηλαδή. Κι εγώ τώρα σκέφτομαι: πλάκα μου κάνεις, έτσι; Το πολύ λίγο που με ξέρεις, σου φαίνομαι να μπορώ να κάνω οτιδήποτε άλλο παρά να απολαμβάνω και να… επιδεικνύω την ανωμα

Ο Lockheart μου πάσαρε ένα σεντόνι… μούρλια. Σαράντα ολόκληρες ερωτήσεις ό,τι πρέπει. Τι είπα για το προηγούμενο παιχνίδι; Ότι ήταν ανάκριση. Τι είναι 19 χαστούκια μπροστά σε 40. Ε?! Λες και το ‘ξερα. Εμμένω όμως: εμένα οι ερωτήσεις μ’αρέσουν. Τρελαίνομαι για την ακρίβεια.

(Πηγή εικόνας: www.change-management.com ) Πάρε, βγάλε, αφαίρεσε. Μη μου δίνεις άλλο. Όχι άλλο, να χαρείς. Σταμάτα το για λίγο. Τράβα το πόδι σου από το πεντάλ, κράτα το χέρι σου μακριά από το πρόσωπό μου, κλείσε το στόμα σου λίγο και γείρε το κεφάλι να δεις. Γείρε το ψηλά,

Tο είχα πει τότε που οργανώσαμε εκείνο το περίεργο, νυχτερινό chat. Το ερωτικό, στο χώρο των comments, με θύματα fellow bloggers. Ε, ήρθε ο καιρός να το κάνω. Και μια και το κράτησα το σπίρτο, το πετάω παρακάτω! Ή πιο σωστά, μια που μου το ανάψανε το σπίρτο, λέω να το ανάψω

Αιφνιδιάζομαι δύσκολα είναι η αλήθεια. Όμως αν ήμαστε ικανοί να αγαπήσουμε σε στιγμές, ε, τότε εγώ αγάπησα την πριγκιπέσσα χτες. Όταν έγραψε τούτο το κομμάτι για μένα. Όχι μόνο επειδή γυναίκα γράφει για γυναίκα, απροειδοποίητα μάλιστα, αλλά κι επειδή εκτιμά αξίες, που έχουμ

Ναι, μπορούμε να προκαλέσουμε πράγματα γύρω μας. Υπάρχουν άνθρωποι που είναι γεννημένοι μάγοι, κι άλλοι που είναι μάντεις. Άνθρωποι που είναι ξωτικά, κι άλλοι που υπάρχουν ως νεράιδες, σε αυτή τη διάσταση. Υπάρχουν και οι δαίμονες, αλλά και οι Θάνατοι. Από νωρίς πίστεψα πως

Καμιά φορά έρχεται χωρίς να το περιμένω. Ετσι. Από μόνο του. Πρέπει να το γράψω και να το μοιραστώ έστω κι αν πρόκειται για ένα ανεξήγητο, μπλεγμένο προχειρογράφημα. Εκ των προτέρων ζητώ την κατανόησή σας. Δεν είμαι ούτε και θα γίνω ποτέ συγγραφέας. Κοιμήθηκα απόψε και ον