Ήθελα να ξαναγράψω αυτό το παραμύθι-ιστορία προτού το ανεβάσω εδώ, αλλά τις τελευταίες μέρες το μυαλό δε λειτουργεί, έτσι σας το παραδίδω όπως ακριβώς το αποτύπωσα την πρώτη φορά: Και ξαφνικά η πλατεία του χωριού απόκτησε ζωή. Ένας παράξενος γέρος έφτασε κει μια μέρα κι έ

Σκοτάδι! Δίπλα μου, γύρω μου, μέσα μου, βαθύ σκοτάδι, φαινομενικά αδιαπέραστο. Προσπαθώ να θυμηθώ πώς ήμουνα προτού σε γνωρίσω, αλλά οι εικόνες ξεγλιστρούν απ’ το μέσα μου βλέμμα, μού βγάζουν τη γλώσσα σαρκαστικά κι εξαφανίζονται. Ούτε καν την όψη μου δεν μπορώ να δω. Και τ

Να δραπετεύεις κάθε τόσο, Απ’ τους άλλους και απ’ τον εαυτό σου, Αυτό πρέπει αμετάκλητα να κάνεις. Η μοναξιά, όταν είναι ηθελημένη, Δε σε πνίγει Σε κάνει με τον τρόπο της λεύτερο Σού επιτρέπει να πλησιάσεις την ουσία σου. Μην κλείνεσαι σε κλουβιά που Σου επέβαλαν αντιλήψε

Επέστρεψαν δριμύτερες οι αϋπνίες, κι επειδή πολύ με χαλάνε -μια και δε μου επιτρέπουν να γράψω- αποφάσισα να επισπεύσω το μέλλον μου. Έτσι, από αύριο κιόλας, βάζω μπρος με τα σχέδια για τη μετακόμισή μου στο χωριό. Θα ήθελα να κλείσω το σημείωμα εδώ, αλλά είναι κρίμα να μη

Μονόχνοτος είσαι, καλέ μου, μονόχνοτος. Μονόχνοτη κι εγώ. Τουλάχιστον όμως εγώ έχω ένα άλλοθι. Είμαι μικρή. Έχω τα μισά σου χρόνια. Εσένα, όμως, η δικαιολογία σου ποια είναι; Στ’ αλήθεια θέλω να την ακούσω. Όχι για να δικαιώσω εσένα, αλλά εμένα. Εμένα και την τότε επιμονή μ

Επιστροφή στο χθες μου. Απόσπασμα από μια νουβέλα που έγραψα δέκα χρόνια πριν με τίτλο Το Λάθος Πάθος: Ίσως ποτέ να μην κατάλαβες, το πόσο πόνεσα για σένα, όταν το σώμα σου ήταν ακόμη εδώ. Τώρα, έχω απομείνει μοναχός με την ψυχή σου, και οι αναμνήσεις μου, σαν το νερό τρ

Σε ήξερα από πάντα, μα σε γνώρισα πολύ νωρίς, σε έμαθα πολύ αργά – έτσι νιώθω τώρα, κι ας μη βγαίνει νόημα από τα λόγια μου. Τουλάχιστον όχι ακόμη. Θα σου εξηγήσω τι θέλω να πω. Απ’ την πρώτη στιγμή που μιλήσαμε, απ’ το πρώτο λεπτό που οι πορείες μας συνέκλιναν, ένιωσα ότι

Η αλήθεια, ωστόσο, είναι ότι το ήξερα. Το ήξερα ότι τον πρώτο έρωτα της ζωής μου θα τον γνώριζα μπροστά ή πίσω από μια οθόνη υπολογιστή, μέσα από λόγια γραμμένα από πρόσωπα απροσδιόριστα. Τη φωνή του, ήμουνα σίγουρη, θ’ άκουγα για πρώτη φορά σε μια συσκευή τηλεφώνου. Την ε

Η ιστορία μας ήταν διαφορετική... Μα, τι λέω τώρα; Διαφορετικές δεν είναι όλες οι ιστορίες; Αλλά να, Η ιστορία μας ήταν η δική μας... Η ιστορία μιας μεγάλης ψευδαίσθησης Και πολλών μικρών διαψεύσεων. Η ιστορία ενός μεγάλου πάθους Και των παρενεργειών του. Ω, δεν ξέρω τι λ

Τρελός; Όχι! Όχι δεν ήτανε τρελός, κάθε άλλο, αληθινός ήταν. Τόσο αληθινός που φάνταζε ψεύτικος. Ψεύτικος σαν τη συνείδησή μας. Τη συνείδησή μας που μοναχά εκείνος ξυπνούσε. Την κακία μας που κοίμιζε. Την καλοσύνη μας που έβαζε πάντα δίχως να προσπαθεί σ’ επιφυλακή. Ο δαίμο

Ένα απόσπασμα, το πρώτο μάλλον κεφάλαιο, από το μυθιστόρημά μου "Δεύτερη Ζωή", το οποίο θα κυκλοφορήσει εκτός απροόπτου από την Εμπειρία τον Οκτώβρη, σας δίνω σήμερα. Κάποιοι λιγοστοί άτυχοι είχαν την ευκαιρία να το διαβάσουν στο μπλογκ με τα διηγήματά μου προτού το διαγρ

Μέρες παράξενες, παράξενες πολύ, είναι αυτές που τώρα ζω. Όχι, δε θα πω ότι είμαι συγχυσμένος, όχι απόλυτα, ή πώς δεν ξέρω τι μου γίνεται. Η αλήθεια είναι ότι ξέρω πολύ καλά τι μου γίνεται, κι αυτό ακριβώς είναι που με ανησυχεί, αφού για μένα αποτελεί μια πρωτόγνωρη εμπειρί

Πάνω σ αυτό το κείμενο δούλευα, ή μάλλον ξαναδούλευα, αυτή τη βδομάδα. Πάει καιρός να γράψω κάτι καινούριο, αλλά μάλλον θ αρχίσω να το κάνω σύντομα. Μέχρι τότε απολαύστε ένα απόσπασμα από την εκδοχή 3 του "Σ Αγαπώ Απελπισμένα", που δυστυχώς σηκώνει ακόμη πολλή δουλειά. «.

Κάθε που γράφω μια καινούρια ιστορία Κάθε που διαβάζω μια παλιά Μέσα εκεί σε βρίσκω Στα λόγια και τις σιωπές μου. Ξέρεις, ίσως ποτέ μου να μη σου ’πα Όλα αυτά που θα ’θελα Κι εσύ ίσως ποτέ να μην κατάλαβες Τι έκρυβαν οι σιωπές μου. Ζούσαμε κρυπτικά, μες στις σκιές των λέξεω

Πήρε να πέφτει το σκοτάδι κι οι σκιές των δέντρων άρχισαν να τρεμοπαίζουν κάτω απ’ το ολόγιομο φεγγάρι που πεισματικά χαρίζει φως σε μια άψυχη πόλη. Οι ήχοι απ’ τα τροχοφόρα δε λένε να σωπάσουν ούτε στιγμή ενώ μακρινές μουσικές φτάνουν ως εδώ προτού τις παρασύρει παρά πέρα

Με το που ανοίγεις τη «Νύχτα του συγγραφέα», το καινούριο βιβλίο του Αμος Οζ, το πρώτο του πεζό μετά το αυτοβιογραφικό του μυθιστόρημα «Ιστορία αγάπης και σκότους» που θεωρείται και το αριστούργημά του, δέχεσαι έναν καταιγισμό από ερωτήσεις. Δεν είναι, όμως, ερωτήσεις πο

«Ποιος είσαι;» με ρώτησε. «Αυτός που λέει το τραγούδι...» «Και τι κάνεις εδώ;» «Δεν ξέρω. Ίσως ένα διάλειμμα στη μάχη μου με τους ανεμόμυλους, ίσως και να προσπαθώ ν’ αλλάξω ζωή.» «Δε σ’ αρέσει η ζωή σου;» «Κάποτε μ’ άρεσε. Τώρα πια δεν ξέρω...» «Γιατί αυτό;» «Νιώθω κουρασμ

«Ποτέ σου μη με πάρεις για δεδομένο!» Αυτό μονάχα της είπε σαν προειδοποίηση Σαν προτροπή Εκείνος κάποιο βράδυ, μα δεν τον άκουσε, Συνέχισε να κάνει τα δικά της. Να τον αγαπά αφ’ υψηλού, Να θεωρεί ότι τον είχε για πάντα αιχμαλωτίσει Στης ομορφιάς της το μαγικό πέπλο. Κι ό

Το πιο κάτω σύντομο διήγημα το έγραψα μόλις μισή ώρα πριν και είναι ήδη ένα από τα λίγα αγαπημένα μου. Θέλει δουλειά ακόμη, αλλά κι έτσι "φτωχό" μου αρέσει... Παράξενος άνθρωπος έγινε ο Χαραλάμπης τώρα που γέρασε. Ή, μάλλον παράξενος πάντα ήτανε, αλλά να, τώρα κάπου το

Μου ’πε να τη σκοτώσω και τόκανα. Αρνήθηκα, δίστασα, προσπάθησα να την κάνω να αλλάξει γνώμη, αλλά τελικά τόκανα. Δεν μπορούσα να της αρνηθώ την ύστατη αυτή παραγγελιά. “Τα χέρια που μου έδωσαν ζωή, θέλω και να μου την πάρουν”, μου είπε. Όχι, δεν ήταν ταραγμένη, η ψυχή της

Εκείνος ο ξένος έμοιαζε να μη μοιάζει, να είναι διαφορετικός πολύ απ’ τους άλλους, κάπου πιο απόμακρος, γι’ αυτό και πιο αληθινός. Δεν άρχισε τα γλυκόλογα και τα καλοπιάσματα απ’ την πρώτη στιγμή που την είδε. Άργησε ασυγχώρητα να το κάνει, εδώ που τα λέμε, κι αυτό την ξένι

Με ρώτησε κάποια φορά, καθώς καθόμασταν στη βεράντα της -μια νύχτα ολοφέγγαρη και φωτεινή- και πίναμε καλό κόκκινο κρασί, αν υπήρξε ποτέ στη ζωή μου άλλη γυναίκα που να με κατάλαβε, που να με διάβασε τόσο καλά όσο η ίδια. Ναι, της αποκρίθηκα και πήρα να της διηγούμαι την ακ

Τη γνώρισα πριν από πολλά χρόνια, πριν μια ολόκληρη ζωή μου φαίνεται, κι απ’ την πρώτη στιγμή κατάλαβα ότι αυτή θα ήταν η Μία, η μοναδική για μένα, αυτή που θα με γέμιζε, που θα έδινε γεύση και χρώμα στον κόσμο μου, που θα με συμπλήρωνε. Η Κ. ήταν από τότε κοντά μου, σχεδόν

Τ’ όνομά της είναι Τσίντα και μόλις έχει κλείσει τα δεκάξι της χρόνια. Παράτησε -ή, μάλλον αναγκάστηκε να παρατήσει, όπως συνήθως γίνετ’ εδώ- το σχολείο δυο χρόνια πριν για να έρθει στην άγνωστη μικρή πόλη να δουλέψει, για να στηρίξει οικονομικά την πολυμελή οικογένειά της.

Πόσο παράξενη είναι η ζωή! Και πόσο παράξενοι είμαστε στ’ αλήθεια όλοι εμείς, οι άνθρωποι, που νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα, ενώ στην ουσία ελάχιστα είναι εκείνα που δε μας διαφεύγουν – τακτικοί μαθητές της άγνοιας. Πίστευε ότι είχε βάλει πια μια τάξη στη μέχρι τότε ασυνά