Στο τραίνο πάντα επιλέγω να κάθομαι σε μονή θέση δίπλα σε παράθυρο, να κοιτάζω έξω, να ξεχνιέμαι ή να κοιμάμαι. Πάντα, εκτός από αυτή τη φορά που η μοίρα με έφερε απέναντί της ακριβώς και μου δώσει ένα ακόμη μάθημα. Το ταξίδι μου αυτό, επαναλαμβάνεται πλέον τόσο συχνά, που

Άντε πάλι. Ετοιμάζομαι να ταξιδέψω σε λίγες ώρες. Αυτή την φορά το ταξίδι δεν είναι το χειρότερο που με περιμένει, αλλά ο σκοπός του, δηλαδή η μετακόμιση. Μόνο που το σκέφτομαι φρικάρω! Έχουν περάσει χρόνια από την τελευταία φορά, ξεσυνήθισα. Θα πάρω βαθιά ανάσα και μέχρι τ

Εκείνο που μας ένωσε εκείνο που μας χώρισε κι αυτό που δεν προχώρησε δεν ήμασταν εμείς Σεπτέμβριο το λέγανε το κύμα που μας γνώρισε τι κρίμα που δεν ένοιωσε κανένανε κανείς Χωριστά θα μας βρει ο καινούριος χειμώνας με πουλόβερ καινούρια και παλτό περσινά μια κουρτίνα μ

Στη χαρά κι αν περπατάς, εκείνο πιάστηκε στη άκρη στο παπούτσι. Κουβάρι που το μάζεψες και τόκρυψες για να συλλαβίσεις ξανά τη γαλήνη σου. Μα η χαρά δεν κρατά πολύ, δεν τόξερες; Ποιος είσαι εσύ που θα τη φυλακίσεις παραπάνω από μια στιγμή; Ένοχος ακόμα που το σκέφτηκες. Σε

Το blogging είναι ένας τρόπος για να «μιλήσεις». Να επικοινωνήσεις. Πολλοί βγάζουν λεφτά μέσα από αυτό, διαφημίζουν την δουλειά τους, κάνουν φίλους, γκόμενους, καλύπτουν τα οποιαδήποτε κενά τους, βγαίνουν από την αφάνεια, αποκτούν μια κάποια αναγνωρισιμότητα… Μπορεί να είνα

Είμαι στο σχολείο, κάνουμε Πληροφορική και παίζω με το μπλογκ μου. Και δίπλα μου είναι ένας καμένος. 1) Όσοι κάνουν κατάληψη είναι τεμπέληδες. 2) Πεινάω αρκετά, θέλω να πάω σπίτι. 3) Δε μου αρέσει ο πολύς ήλιος νομίζω. 4) To Word 2007 είναι απίστευτα τέλειο, μπορώ να γράφω

Επειδή δε μου έρχεται κάτι συγκεκριμένο να γράψω και το καημένο το blog αραχνιάζει, θα γράψω ότι να ναι! Για πείτε μου! Για πόσο νομίζετε πως αυτός ο κόσμος θα είναι όμορφος;;; Εγώ νομίζω πως θα συνεχίσει να είναι πανέμορφος όσο υπάρχουν μικρά αγοράκια με πράσινες μπλούζε

Εδώ και οχτώ μέρες βρίσκομαι στο σπίτι μου… Ακόμη θεωρώ «σπίτι μου» αυτό το νοικιασμένο σπίτι. Το σπίτι που εδώ και μήνες δεν επισκέπτομαι παρά μόνο σε σπάνιες, ειδικές περιπτώσεις. Και το χάρηκα αυτές τις μέρες, όσο ακριβώς δεν το είχα χαρεί τα τελευταία 5 χρόνια. Ξυπνάω ό

Είμαι πολύ πολύ πολύ χαρούμενη! Έγινα 17! Ολόκληρα, ε; : ) Όχι, πείτε μου, δεν ακούγεται πολύ όμορφα το 17? Και το 16 είναι εύηχο, αλλά είναι αρκετά πιο μικρό, πώς να το κάνουμε; Πόσο χρόνων είσαι; 17. Ε... Έχεις άλλο αέρα! Σα να παίρνεις μπόι ένα πράγμα! : ) Χθες το βρ

Ζωγράφισα στον υπολογιστή ένα σχεδιάγραμμα των μαθητών των ελληνικών σχολείων, μέχρι την δευτέρα λυκείου : ) Είναι κάπως έτσι: Να σας τους γνωρίσω, λοιπόν: Πάνω αριστερά: Τα φυτά. Χαρακτηρίζονται από εκπληκτική επιμέλεια, κάνουν πάντοτε τα μαθήματά τους, είναι συνεπείς και

Φεύγω την Δευτέρα για πάνω. Πάω να δω τι θα γίνει με το σπίτι μου και να περάσω λίγες μέρες με την οικογένεια μου. Μέσα στην βδομάδα, αν είμαι τυχερή, θα έχω ξεμπλέξει με το θέμα που εκκρεμεί - σχετικά με την ασφάλεια μου - και με ψιλό-αγχώνει. Τους φίλους, τους ελάχιστους,

Σκέφτομαι πολύ σοβαρά μόλις απαλλαγώ τελειωτικά από τα έξτρα κιλά των διακοπών να κόψω το τσιγάρο. Στην οικογένεια έχουμε κακό ιστορικό, καρδιόπαθειες και καρκίνο των πνευμόνων. Τι άλλο θέλει κανείς για να θορυβηθεί; Είμαι καπνίστρια ήδη 14 χρόνια, με μικρά διαστήματα ανά

Η ζωή τρέχει, πώς να στο πω, περνάει ρε παιδί μου, φεύγει κι εγώ το ξέρω κι εσύ και όλοι μας. Το τι μένει είναι άλλη κουβέντα, όχι της παρούσης. Παίρνουμε σαν δεδομένο την σταθερή ταχύτητα του χρόνου μέσα στην σχετικότητα του, το έχουμε δεχτεί, μια χαρά η σχέση μας μαζί του

Το να επαληθεύεσαι σπάνια είναι καλό, ειδικά όταν γίνεσαι μάντης κακών. Διότι κάτι τέτοιο δεν προϋποθέτει μόνο καλή γνώση του αντικείμενου, μαντικές ικανότητες, σοφία και εμπειρία, αλλά και μία κάποια ηλικία. Ε, λοιπόν δεν μου αρέσει, αυτό που συνειδητοποιώ δεν μου αρέσει.

Το κολάζ το έφτιαξα με χαρτιά περιοδικών και το χαρίζω στο παιδί από την Αυστραλία που πέθανε στη Μύκονο και στην οικογενειά του. Τελικά ο κόσμος είναι απίστευτα άδικος, τόσο άδικος που δε το χωρά το μυαλό σου. Δε θέλω να πεθάνω στα 20 μου. Αλλά αν πεθάνω, θα θελα και οι

1. Μ’ αρέσει να κοιμάμαι και να χουζουρεύω. 2. Δυστυχώς, το πρωινό ξύπνημα για το σχολείο μου τρώει χρόνια. 3. Αλλά δεν εκπλήσσομαι, γιατί γενικά το σχολείο μου τρώει χρόνια. 4. Και ακόμα πιο γενικά (και ευγενικά) το ελληνικό σχολείο είναι πανάθλιο και χάνουμε τον καιρό μα

To δάσος - Μέρος γ (δε χρειάζεται να έχετε διαβάσει το πρώτο και το δεύτερο μέρος) Λίγα μέτρα παραδίπλα, ψηλά και ανάμεσα στα ξέφωτα των δέντρων, δινόταν μια παράσταση. Κάτασπρες λεπτεπίλεπτες μαριονέτες κρέμονταν από τον ουρανό με κλωστές διάφανες. Χορεύανε περίεργα.

αμ όχι θα σας άφηνα.... 11. Μισώ τις κότες, τα αυγά και τα κοτέτσια θανάσιμα. Δε τρώω κοτόπουλο και τα μόνα αυγά που τρώω είναι κρυμένα καλά στα κέικ και στις πίτες που φτιάχνει η γιαγιά μου. Αυτή η παραξενιά έχει τις ρίζες της κάπου αρχές της δεκαετίας του ΄90, όταν στα κ

Tο παραλήρημα συνεχίζεται... 6. Ο μπαμπάς μόλις είχε αγοράσει καινούριο βίντεο και της μικρής Ζωρζ της άρεζε πάρα πολύ η πορτούλα που είχε και το γεγονός ότι έβαζες κάτι μέσα και μετά πατούσες το κουμπί και ξαναέβγαινε... Είχα παρατηρήσει άπειρες φορές πως το είχε κάνει ο

Προχθές, καθώς έμπαινα στη θάλασσα (λέω έμπαινα γιατί πολλές φορές πιάνει ώρα η υπόθεση, εκτός κι αν με βρέξουν) δίπλα μου πλατσούριζαν δυο κοριτσάκια. Για την ηλικία τους θα σας γελάσω, πάντως νομίζω πως ήτανε γύρω στα 5 με 6. -Τι κάνεις εσύ και σου λένε ευχαριστώ; είχε

Εκεί που μάζευα τα πράγματά μου και τα έβαζα μέσα σε κουτιά σήμερα το πρωί, θυμήθηκα πόσο ωραία και ανέμελα ήταν τότε που ήμουν μικρή και δεν ήξερα τι θα πει "ενοίκιο", "μετακόμιση", "λεφτά"...γενικά οι μπελάδες που έχω αυτό το καιρό... Έκατσα στη καρέκλα του γραφείου μου,

Στη συναυλία των Linkin Park δεν τράβηξα σχεδόν τίποτα. Βασικά το κινητό μου δεν είναι ικανό για κάτι τέτοιο, ενώ η φωτογραφική μου μηχανή ήταν στην τσάντα, την οποία είχα αφήσει κάτω για να μη με κουράζει. Αυτή η φωτό είναι από το τέλος, τη στιγμή που αραιώνει ο κόσμος,

Τα μάτια μου κλείνουν και χασμουριέμαι όλην ώρα. Ήταν μια κουραστική μέρα, από το πρωί στο πόδι, αλλά όμορφη, μ αρέσει να είμαι πολυάσχολη, γιατί είμαι λιγότερο τεμπέλα έτσι! Τώρα η βαλίτσα είναι σχεδόν έτοιμη. Λέω σχεδόν, γιατί θα ξυπνήσω μια ώρα πιο νωρίς το πρωί για τα

Ο Χορός (δεν πειράζει αν δεν έχετε διαβάσει την αρχή) .....Ένα απότομο σπλατς σταμάτησε το μονόλογό μου, ένιωθα να βουλιάζω. Τα λεπτά μου πόδια βυθίζονταν σ’ ένα πυκτό κρύο υγρό, δεκάδες σταγονίδια λάσπης πετάγονταν να με λερώσουν. Κοίταξα το φόρεμά μου. Δεν ήταν λευκό πι

Λοιπόν, αυτή είναι μια ανάρτηση παρένθεση-έκληση-κραυγή όπως θέλετε πείτε την. Θα προσπαθήσω να είμαι ήρεμη, ευγενική και να μη βρίσω. Τα έχω πάρει άγρια με το i-pod μου και τα i-tunes. Είναι πανάθλια και τα δύο. Εννοώ, το i-pod θα ήταν τέλειο, αν δεν ήταν τα i-tunes που