Έκανα την καθημερινή μου κίνηση ελέγχου του ηλεκτρονικού μου ταχυδρομείου. Είδα κάποια από τα μηνύματα να έχουν σημανθεί ως «Μη απεγνωσμένα». Έμεινα με το στόμα ανοιχτό· δε μπορούσα να το πιστέψω, δεν ήθελα να το πιστέψω! Τόσο πολύ λοιπόν είχαν εξελιχθεί τα προγράμματα, ώσ

Ανεβαίνω αργά-αργά τη λεωφόρο, φτάνω στο πιο δύστροπο φανάρι· πρέπει να ελιχθώ ανάμεσα στα τροχοφόρα, ο Γρηγόρης λουφάρει απελπιστικά, εμφανίζεται μόνο για πέντε δευτερόλεπτα και μετά φεύγει. Τα κατάφερα, είμαι στο απέναντι πεζοδρόμιο. Στ’ αριστερά, πίσω από τον υπαίθριο χ

Όλο το χειμώνα έβλεπα παντού χαλια. Σάμπως κι έφταιγαν οι συννεφιές, τα κρύα, τα κλειστά παράθυρα, κι όλοι έδειχναν τα χαλια τους. Κάθε σπίτι ήταν γεμάτο χαλια. Μικρά, μεγάλα, συνηθισμένα, παράξενα, τα χαλια ήταν εκεί. Να όμως που έφτιαξε ο καιρός, πιο φωτεινός τώρα ο ήλιο

Είμαι ο Κοντορεβυθούλης. Τριγυρνώ στο δάσος, με τις τσέπες μου γεμάτες ψίχουλα. Τα ρίχνω πίσω μου για να βρω το δρόμο να γυρίσω. Αμ δε! Όσο προχωρώ εξαφανίζονται κι η επιστροφή δυσκολεύει. Χρόνια τώρα τα καταφέρνω και βγαίνω από το δάσος, κι ας μη μπορώ να διακρίνω αν επισ

Κλειδώνω. Μανταλώνω. Κλειδαριές. Απλές. Ασφαλείας. Πόρτες. Απλές. Ενισχυμένες. Θωρακισμένες. Σύρτες. Δαγκάνες. Ματάκι. Θυροτηλέφωνο. Θυροβιντεόφωνο. Κάμερες. Συναγερμός. Σεκιούριτι. Ποτέ δεν ήρθε μέχρι τώρα. Είχα τύχη. Ποτέ δε θα έρθει στο μέλλον. Έχω ασφάλεια. Ίσως να μην

Υπάρχει αυτός που με τον τρόπο του σε βοηθά, σε ωθεί να βελτιωθείς σε αυτά που θέλεις. Υπάρχει εκείνος που θα καγχάσει, θα ειρωνευτεί πιστεύοντας πως δε βρίσκεσαι στο επίπεδό του. Δε με νοιάζει αν υπάρχουν μεταξύ τους συσχετισμοί και ποιες είναι οι κατατάξεις. Ακόμα χειρότ

-Μα είναι τόσο λίγο, δε θα σου μείνει τίποτα!, είπες και κοίταξες πρώτα το πιάτο μου και μετά εμένα. Η αλήθεια είναι πως είχες δίκιο, δεν ήταν πολύ, αλλά αν δεν ήθελα να σου προσφέρω, απλούστατα δεν θα σου είχα κάνει αυτή την πρόταση. Εξάλλου ποτέ δεν μπορώ να σιγουρευτώ α