EMILE VERHAEREN (1844-1896) LES ALOUETTES Lazur est scintillant De grands nuages blancs Qui vont, viennent et passent ; Comme des balles dans lespace Le tablier mouvant des blés Projette Jusques au ciel les alouettes. Elles fusent et jaillissent si haut Vers la lumièr

STÉPHANE MALLARMÉ DON DU POÈME Je tapporte lenfant dune nuit dIdumée ! Noire, à laile saignante et pâle, déplumée, Par le verre brûlé daromates et dor, Par les carreaux glacés, hélas ! mornes encor, Laurore se jeta sur la lampe angélique. Palmes ! et quand elle a montré

GUILLAUME APOLLINAIRE LES COLCHIQUES Le pré est vénéneux mais joli en automne Les vaches y paissant Lentement sempoisonnent Le colchique couleur de cerne et de lilas Y fleurit tes yeux sont comme cette fleur-là Violâtres comme leur cerne et comme cet automne Et ma vie p

Η ανάρτηση αφιερώνεται στη Δανάη. PAUL ELUARD ΑΥΡΑ ΧΟΡΩΝ Αύρα χορών Σε δρόμο ατέλειωτον Τα βήματα των φύλλων ταχύτατα Τα σύννεφα να κρύβουν τη σκιά του. Με στόμα στη φωτιά της ερμίνας Με δόντια ωραία οι φλόγες Του κατακλυσμού χαϊδεύουνε χρώματα Τα μάτια σου να τρίβου

PAUL ELUARD ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΓΙΑ Ν’ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΗΣΩ ΤΟΥΣ ΠΟΘΟΥΣ ΜΟΥ Αγάπη μου για ν’ αναπαραστήσω τους πόθους μου Έπιασα κι έβαλα τα χείλη σου στον ουρανό που μίλαγες Απαράλλαχτα έτσι σαν άστρο Τα φιλιά σου μέσα στην ολοζώντανη νύχτα Και τον ολκό των μπράτσων σου ολόγυρά μου Σαν

MARCELINE DESBORDES-VALMORE (1786-1859) LA FLEURE D’EAU Fleur naine et bleue, et triste, où se cache un emblème, Où labsence a souvent respiré le mot : Jaime ! Où laile dune fée a laissé ses couleurs, Toi, quon devrait nommer le colibri des fleurs, Traduis-moi : porte

LOUIS ARAGON J ARRIVE OÙ JE SUIS ÉTRANGER Rien comme être nest passager Cest un peu fondre comme le givre Et pour le vent être léger Jarrive où je suis étranger Un jour tu passes la frontière Doù viens-tu mais où vas-tu donc Demain quimporte et quimporte hier Le coeur

JEAN MORÉAS (1856-1910) [ΠΟΤΕ ΜΗΝ ΠΕΙΣ...] Ποτέ μην πεις: είναι η ζωή χαρά και γιορτασμός. Έτσι μιλάει μια άσοφη ψυχή και τιποτένια. Μ’ ακόμα πιότερο μην πεις: ατέλειωτος καϋμός, γιατί θέ νά ’σαι ο άτολμος που δε βαστά την έννοια. Γέλα, καθώς την άνοιξη παλεύουν τα κλα

JACQUES PRÉVERT Η ΣΑΥΡΑ Η σαύρα της αγάπης πάλι τό ’σκασε αφήνοντας στα δάχτυλά μου την ουρά της όμως αυτήν κι εγώ ήθελα να κρατήσω. Μετάφραση: Τάσος Κόρφης

ARTUR RIMBAUD (1854-1891) LE DORMEUR DU VAL C’est un trou de verdure où chante une rivière Accrochant follement aux herbes des haillons D’argent ; où le soleil, de la montagne fière, Luit : c’est un petit val qui mousse de rayons. Un soldat jeune, bouche ouverte, tête

ALFRED DE MUSSET MARIE Ainsi, quand la fleur printanière Dans les bois va sépanouir, Au premier souffle du zéphyr Elle sourit avec mystère ; Et sa tige fraîche et légère, Sentant son calice souvrir, Jusque dans le sein de la terre Frémit de joie et de désir. Ainsi, qu

Στα Μονοπάτια τουρανού να περπατάς της ομορφιάς τα μυστικά για να μαθαίνεις στη σιωπής την αγκαλιά, μοναχικό φεγγάρι, διαβάτης είσαι στη ζωή και μαθητής στη γνώση χαμόγελο ο ήλιο σου κι ο πόνος σου βροχή.

Στα Μονοπάτια τουρανού να περπατάς της ομορφιάς τα μυστικά για να μαθαίνεις στη σιωπής την αγκαλιά, μοναχικό φεγγάρι, διαβάτης είσαι στη ζωή και μαθητής στη γνώση χαμόγελο ο ήλιο σου κι ο πόνος σου βροχή.

FEDERICO GARCÍA LORCA ΝΤΕΜΠΥΣΣΥ Ο ίσκιος μου αμίλητος τραβάει· μέσ’ απ’ τη νεροσυρμή πηγαίνει. Για χάρη του δικού μου του ίσκιου χάσαν δια παντός τ’ αστέρια οι βάτραχοι. Ο ίσκιος ανατανακλά στο κορμί μου επάνω τόσα και τόσα – τόσα πράγματα ήρεμα. Τεράστιος περπατά

YVES BONNEFOY (1923) ΟΙ ΛΑΜΠΕΣ Η Ιζόλδη κατοικεί μες στην υπόγεια μισοσκότεινη αίθουσα. Το φόρεμά της έχει χρώμα ίδιο με των νεκρών την προσμονή, είναι το πιο σβησμένο θαλασσί τούτου του κόσμο, φθαρμένο, αποκαλύπτοντας την ώχρα των γυμνών βράχων. Η Ιζόλδη είναι μονάχη,

GUILLAUME APOLLINAIRE ISPAHAN Pour tes roses Jaurais fait Un voyage plus long encore Ton soleil nest pas celui Qui luit Partout ailleurs Et tes musiques qui saccordent avec laube Sont désormais pour moi La mesure de lart Daprès leur souvenir Je jugerai Mes vers les art

LECONTE DE LISLE (1818-1894) LES ROSES D’ISPAHAN Les roses d’Ispahan dans leur gaîne de mousse, Les jasmins de Mossoul, les fleurs de l’oranger Ont un parfum moins frais, ont une odeur moins douce, O blanche Leïlah ! que ton souffle léger. Ta lèvre est de corail, et t

ΙΣΚΙΟΣ ROBERT DESNOS (1900-1945) [LE DERNIER POÈME] Jai tellement rêvé de toi Jai tellement marché, tellement parlé, Tellement aimé ton ombre, Quil ne me reste plus rien de toi, Il me reste dêtre lombre parmi les ombres, Dêtre cent fois plus ombre que lombre, Dêtre l

JACQUES PRÉVERT (1900-1977) ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΥΝΟΙΚΙΑ Έβαλα το πιλήκιό μου στο κλουβί και βγήκα με το πουλί στο κεφάλι Λοιπόν; Δε χαιρετάνε πια; ρώτησε ο διοικητής Όχι δε χαιρετάνε πια απάντησε το πουλί Α, καλά συγχωρήστε με νόμιζα πως χαιρετάνε είπε ο διοικητής Συγχωρεμένος κά

PHILIPPE SOUPAULT (1897-1990) ΑΥΡΙΟ ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ Νας μάθω πρέπει να γελώ με τον μουντό καιρό τη μπόρα. Γιατί να κλαίω αλήθεια σήμερα που απαλοχρυσαφολάμπει ο ήλιος; Των φίλων αύριο ξημερώνει η γιορτή των βατραχιών και των ορνέων μανιταριών τε και σαλιάγκων. Μη λησμονού

YVES BONNEFOY (1923) LA MAISON NATALE I Je m’éveillai, c’était la maison natale, L’écume s’abattait sur le rocher, Pas un oiseau, le vent seul à ouvrir et fermer la vague, L’odeur de l’horizon de toutes parts, Cendre, comme si les collines cachaient un feu Qui ailleur

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η FRANÇOISE HARDY MON AMIE LA ROSE On est bien peu de choses. Et mon amie la rose me la dit ce matin. A laurore je suis née, baptisée de rosée. Je me suis épanouie. Heureuse et amoureuse. Au rayon du soleil. Je me suis fermée la nuit. Me suis reveillée viei

ANDRÉ BRETON CLÉ DE SOL à Pierre Reverdy On peut suivre sur le rideau L’amour s’en va Toujours est-il Un piano à queue Tout se perd Au secours L’arme de précision Des fleurs Dans la tête sont pour éclore Coup de théâtre La porte cède La porte c’est de la musique

STÉPHANE MALLARMÉ ΑΥΡΑ ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ Θλίψη είναι η σάρκα, αλίμονο, και τα βιβλία εγώ τα διάβασα όλα. Ω φύγε, φύγε πέρα! Νιώθω τη μέθη των πτηνών του αιθέρα σαν εκκρεμούν ανάμεσα σ αφρούς και σ ουρανό! Τίποτα πια! ούτε του κήπου του παλιού η μορφή που στων ματιών το κάτοπτρ

PAUL VALÉRY ΤΟ ΠΑΡΑΘΑΛΑΣΙΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ Μή, φίλα ψυχά, βίον ἀθάνατον σπεῦδε, τὰν δ ἔμπρακτον ἄντλει μαχανάν. Pindare, Pythiques, III. Η στέγη αυτή η ατάραχη όπου οδεύουν περιστέρια, από τα πεύκα ανάμεσα κι από τους τάφους πάλλει· η Μεσημβρία συνθέτει εκεί με τα πυρά, δ