Σκόρπια τελείως αιστάνομαι. Σα να βυθίστηκα κι εγώ, όπως τα τριαντάφυλλά μου, μέσα στο στόμιο του μπουκαλιού. Κι άξαφνα, εμφανίστηκε ένα χέρι και με τράβηξε απότομα από την ονειρική κατάδυση. Βγήκα, τινάχτηκα καλά-καλά και πήρα τηλέφωνο τη μητέρα μου. Έπρεπε να την ενημερώσ

Δεν έχω να δώσω. Ένα μήνα πριν τις καλύτερες γιορτές του κόσμου, τα Χριστούγεννα και κυρίως την Πρωτοχρονιά, θέλω να σημειώσω μπροστά μου αγαπημένους ανθρώπους και τι δώρα θα μπορούσα να τους κάνω. Τι χρειάζονται, τι μου αρέσει, τι φαντάζομαι ότι θα ήθελαν, τι ξέρω ότι επιθ

Πάνω που ήθελα να επιδοτηθώ και εγώ για την άγονη γραμμή “Πειραιάς- Βυθός του Μπικίνι”, μας κόψανε το Μπομπ Βουλγαράκη. Θα μείνει θαμμένος στη γόνιμη, παιδική μας φαντασία. Όπως ο Δρακουμέλ- Μητσοτάκης, η Κάντι- Κάντι Πετραλία, ο Τζι-άι-Τζοχατζόπουλος και τόσοι άλλοι λατρε

Και παραπέρα. Αλλά τις διακοπές μας μια φορά, τις φτάσαμε. Τις πετάξαμε στην αιώρα, καβαλήσαμε κι εμείς το θαλασσινό το δίχτυ και ψαρέψαμε κύματα και βυθούς, ηλιοβασιλέματα στο πουθενά και λευκά βράχια, λαξεμένα από νερό και ουρανό. Λίγο φύγαμε. Ελάχιστα, για την ακρίβεια.

Βυθίστηκα στα σεντόνια των αναμνήσεων σήμερα. Ξάπλωσα για ελάχιστα λεπτά το μεσημέρι στο δωμάτιο. Άνοιξα τα πάντα διάπλατα και προσκάλεσα τον αέρα να χορέψει και να φωτίσει τα πάντα. Και ταξίδεψα πάνω στις τσαλάκες του υφάσματος, σα να ‘ταν ένα κομμάτι σκληρό φύλλο κι εγώ,

Δέσε την κιμωλία σφιχτά ανάμεσα στα δάχτυλά σου και ξεκίνα να μαγνητίζεις στον μπλε βυθό αλογάκια της θάλασσας με τη βοήθεια από ζωντανό αγκίστρι. Όταν θα ‘ρθουν οι Απόκριες εσύ σε ποια στέγη του κόσμου θα πετάς, ντυμένος όνειρο; Κι όταν η Πρωτοχρονιά αποφασίσει ξανά να αλλ

Η ψυχή σου να διανύσει χιλιόμετρα. Το μάτι σου να καταγράψει συναίσθημα κι ομορφιά. Τα δάχτυλά σου να πιάσουν χρυσά πέπλα. Τα μαλλιά σου να χαϊδέψουν αστερίες του αέρα. Το σώμα σου να σπρώξει πόρτες, βυθούς και κουφάλες δέντρων. Και τα χείλη σου να μυρίσουν ό,τι η φύση γενν

(Πηγή εικόνας: travelblog.org) Κατά τις 18, τι ώρα ήταν, βγήκα να περπατήσω. Να ξεμουδιάσω. Να αερίσω το κορμί μου και τους εφιάλτες του. Τις νεόδμητες ρωγμές του. Κοίταξα το ταβάνι όπως πάντα και είδα ασπρουλιάρικο, μισοφαγωμένο και με μεγάλα κενά σα τρύπες, το φεγγάρι. «Κ

Διάλεξες από τα ασβεστωμένα σκαλοπάτια μια παραδοσιακή στάμνα με ρόδακες, και τη γέμισες προσεκτικά μέχρι επάνω. Τη φούσκωσες δάκρυα, αμαρτίες και μεταμέλειες… Αμέλειες. Αφού ροκάνισες το φαγωμένο κομμάτι ξύλου, προσπάθησες να το σπάσεις, να τ’ανοίξεις στα δυο και γρήγορα β

Κι αν δηλαδή εγώ δε θέλω να υπάρχω; Αν θέλω απλώς να γλιστρήσω πάνω στις ράγες της ζωής μου, χωρίς να επιμυκήνω τη γραμμή, να χτίσω νέα ανταπόκριση; Τι κι αν θέλω απλώς να απολαύσω το τώρα που μου δόθηκε, χωρίς να το κάνω ταμπέλα, επίχρυση,  χειροποίητη και φασαριόζικη; Για

Παραμύθια αστρικά, παραμύθια θαλασσινά για βυθούς και ουρανούς, με φύκια, κασέλες και πάμπολλους αστερίες… Παραμύθια της ημέρας και του φεγγαρόφωτου… Παραμύθια του ματιού και των χειλιών… Παραμύθια πολύχρωμα και αρνητικά. Του άσπρου και του μαύρου. Ραβδιά που χύνουν σκόνη

Παρακολούθησα την Κυριακή την ταινία ντοκυμαντέρ του BBC με τον ελληνικό τίτλο "Πλανήτης ΓΗ". Είναι μια καταπληκτική ταινία με μοναδικές λήψεις από τα πιο απίθανα σημεία του Πλανήτη. Χρειάστηκαν περισσότερες από 2.000 ώρες λήψεων σε περισσότερες από 200 περιοχές για περίπο