αυτη η αναρτηση με εχει παιδεψει οσο καμια μα καμια άλλη ακομη και το αφιερωμα στον Σεφερη (μη με ρωτησεις γιατι τον Σεφερη αγαπησα) το εγραψα μεσα σε δυο ωρες αντιγραφοντας απο τα βιβλια μου και πληκτρολογωντας (άλλη μια ιδιορρυθμια.. σχεδον ποτε copy paste) τουτο δ

μη γελαστεις τα πολλα "εγω" διαβαζοντας εδω πως εγωϊσμο αποδεικνυουν εναν ανθρωπο σιωπηλο μοναχικο κλειστο απλως καταδεικνυουν α.λ. 7*8*08 χανιά

αν τυχει στιχακια κι ιστοριες σκαρωνοντας ο υπνος να με παρει τα ονειρα εχουν χαμογελο κι εγω γλυκο κεφαλι α.λ. 22*8*08

ενα νυχτικο κιτρινο απο υφασμα απλο βαμβακερο, ντεγκραντε κατω απο το στηθος, στολισμενο μ ενα σιριτι ομοιοχρωμο και λουλουδακια πανινα πανω στο ντεκολτε και το τελειωμα των μανικιων μια δυο αλλαξιες εσωρουχα αμεταχειριστα και δυο καθαρες πετσετες τα ειχε φυλαξει ολα στη

ηθελε, λεει, να την λεν Σιμωνα κι ετσι οπως ριμα θακανε το ονομα με μια μωβ του αγρου την ανεμωνα πως θα κερδιζε νομιζε ταχα, τον χειμωνα... ηθελε λεει να την λεν Σιμωνα πως ετσι θ αγαπιοτανε ηλπιζε μοιραια κι εις τους αιωνας θαμενε για παντα νεα κι αν την ελε

καποια απο τα πολυ αγαπημενα μου σκουλαρικια το ζευγαρακι που υποδεχτηκε την εισοδο μου στο Πανεπιστημιο απο τα γονικα χερια και το ενα απο τα δυο "καλαθακια" αγορασμενο σα δωρο στο ξεκινημα της σχεσης το 1979 καπου στη Τσιμισκη, Θεσσαλονικη η συλλογη σε παρα

ποναει η πλατη μου συμβαινει συχνα με την ιδια συχνοτητα ειμαι αναγκασμενη, οταν κανω δουλειες του σπιτιου, να ξαπλωνω για να την ξεκουραζω κι η μεση μου ποναει βρισκομαι πια σε μια ηλικια που, οταν μετα απο διακοπες γυρνας στη δουλεια και βρισκεις ολα και κυριως ολους στη

Τι δουλειά έχω εγώ, να απαντήσω στις 29 παράξενες, περίεργες και αρκούντως κουτσομπολίστικες ερωτήσεις του! Αλλωστε καθώς θα ξέρετε, ο Μαρσέλ Προυστ, "Αναζητώντας τον Χαμένο χρόνο", καθησμένος  σενα πεζούλι  "Στον Κήπο των ανθισμένων κοριτσιών"  και ενώ ετοίμαζε τις "Ημέρ

..εδω ομως, γιατι τα mails δεν τα πολυσυνηθιζω, εκτος σπανιων περιπτωσεων τελειωναμε το Δημοτικο κι η Σοφια αποφασισε να γινει κομμωτρια παρα να συνεχισει στο Γυμνασιο η πρωτη της πελατισσα, μετα τρια χρονια, ημουν εγω, η φιλη και συμμαθητρια της εκοψε τα σχετικα μακρυα

αδελφια δεν ειχα, εξ αιματος_ εκανα ομως δυο, εξ αγχιστιας_ τα βιβλια και τη μουσικη τα δυο τους κι εγω, αποτελουμε, νομιζω, την αδιαιρετη τριαδα χρονια τωρα, στα δυσκολα και στα ευκολα μεγαλωμενη αναμεσα στη βιβλιοθηκη του πατερα και τα περιοδικα της μανας, νομιζω οτι απ