Από τις λίγες φορές που ανέβηκα στη μηχανή, μαζί σου, και δεν ήμουν εκεί. Πίσω από το κράνος έδινα τη δική μου μαλακισμένη μάχη. Με τα μάτια, την ψυχή, την αύρα μου που κράτησε στη μνήμη της τα χτεσινά. Δεν ήθελα να είμαι εκεί. Δε με ένοιαζε το γύρω μας. Ήθελα απλώς να σταμ

Χμμμμ… Δεν είμαι και στα καλύτερά μου. Η διάθεσή μου παραφωνεί. Όχι, εγώ δεν έχω εορτοφοβία. Τρελαίνομαι για τα Χριστούγεννα. Λατρεύω την Πρωτοχρονιά και το χτεσινό σου, ήταν από τις εκπληκτικότερες εκπλήξεις που θα μπορούσα να είχα ζητήσει… Μπήκα σπίτι, μετά τη δουλειά, κα

Σα να ‘μαι μέσα σε φέρετρο αιστάνομαι. Έχω γύρω μου τόσα λουλούδια. Με λεπτοκαμωμένο, μακρύ λαιμό, φουντωτά, απαλά φουστάνια, ζωηρούς χρωματισμούς κι αρώματα εξωτικά. Έτσι είναι το μαγαζάκι που μου στήσανε τριγύρω. Τριαντάφυλλα πολλά. Λευκά, ροζ και πορτοκαλί. Φυλλωσιές που

Τι να σε χρεώσω ψυχή που δεν κρύβεσαι, που δε χωράς και που δε με χωράς; Τι να χρεώσω στις ανάσες που ανεβαίνουν και κατεβαίνουν τα σκαλιά, ακούραστα ως τώρα; Μέσα-έξω πόνος. Μέσα-έξω ύπαρξη. Μέσα-έξω νότες. Μέσα-έξω αύρα, βλέπω, θέλω, αισθήσεις, ταξίδια σε ό,τι δεν μπορώ (

(Πηγή εικόνας: www.sfflamenco.com) Σπρώξε! Λίγο ακόμα. Λιγουλάκι ακόμη, έλα. Πιο κοντά. Να χορέψουμε. Φλαμένκο. Πορφυρό και πυρωμένο. Πάνω σε σεντόνια ιδρώτα με στιλετιές από κατάμαυρα τακούνια. Ψηλά και περήφανα. Από κείνα κει που κολακεύουν το πόδι ολόκληρο. Το μπρος και

Αν γρατζουνήσεις με τον δείκτη το αριστερό σου μάτι, θα βγάλεις αίμα. Ίσως πάλι, ξεπηδήσει μέσα από την όρασή σου μελάνι μαύρο. Πληγή που θα σε στοιχειώνει για μια ζωή. Μονάχα τόσο. Γιατί μετά, όλες οι ατέλειές σου θα επουλωθούν ως δια μαγείας και το σώμα σου θα γεννήσει νέ

Μέρες τώρα σκεφτόμουν να φτιάξω ένα blogoπαίχνιδο για μια κηδεία. Τη δική μου. Ναι, να πω πώς θα ήθελα να πεθάνω. Και μετά να ρωτήσω εσένα. Έχω γράψει κομμάτι επ’αυτού παλιότερα (όποιος δε βαριέται τόσο διαβάζει: http://www.blogosfaira.com/archives/184). Τότε που δε με διάβ

Το ‘χα μεγάλη ανάγκη κι ο τρόπος που ΄γινε ήταν σχεδόν μυστικιστικός, σημαδιακός, ενεργειακός. Αποφάσισα να καληνυχτίσω τα μάτια μου νωρίς, χτες. Ξέρω πως κάθε φορά που σε αγκαλιάζω με αυτό τον τρόπο και κλείνω τα μάτια, αφήνω στους ώμους, στο δέρμα, στα οστά σου ρινίσματα

… σα να χορεύουμε τανγκό ή βαλς. Βάζεις τη χούφτα σου στην αρχή δειλά και μετά με δύναμη μέσα στην παλάμη μου. Ανοίγεις διάπλατα τα δάχτυλά σου και ψηλαφείς τα δικά μου. Μου χαϊδεύεις τις άκρες, τα άκρα, την αύρα μου. Κι όπως γέρνεις το κεφάλι στο σβέρκο μου κι ανασαίνεις μ

Ανεβαίνεις πατώντας σταθερά μέσα στις μπότες σου, στη σκηνή, και σηκώνεις νωχελικά την ηλεκτρική κιθάρα από το stand. Ανοίγεις τον ενισχυτή, ψαχουλεύεις τριγύρω με το μάτι και κάνεις μια μικρή κυκλική κίνηση με τα δάχτυλα και τα νύχια σου… Αγγίζεις την πένα με την αφιέρωση,

Ναι, μπορούμε να προκαλέσουμε πράγματα γύρω μας. Υπάρχουν άνθρωποι που είναι γεννημένοι μάγοι, κι άλλοι που είναι μάντεις. Άνθρωποι που είναι ξωτικά, κι άλλοι που υπάρχουν ως νεράιδες, σε αυτή τη διάσταση. Υπάρχουν και οι δαίμονες, αλλά και οι Θάνατοι. Από νωρίς πίστεψα πως

Το βλέμμα σου στάθηκε μπροστά μου και με ρώτησες: “Τελικά θα μείνουμε μαζί; Θα συγκατοικήσουμε ή θα το αφήσουμε μέχρι να μας ξαναχτυπήσει την πόρτα από μόνο του;”. Μακάρι να ‘ξερα. Άγχος, πίεση. Γιατί όταν συμβαίνει κάτι τόσο όμορφο, πάντα κάποιος τοίχος να είναι έτοιμος να

Πόσοι άγγελοι χρειάζονται για να σηκώσουν τη δική σου την ψυχή; Έχεις “δει” περπατώντας μόνος ξημερώματα σε κάποιο σκοτεινό και ανήμερο δρόμο, πως τα γύρω σου ζωντανεύουν; Κι αντί να φοβάσαι, εσύ αισθάνεσαι να σε αγκαλιάζει το πλακόστρωτο κι ο αέρας, οι λαμπτήρες και τα λιγ

Σου ‘χει τύχει ποτέ να νιώσεις από το πουθενά, πως ο απέναντι αιστάνεται πολύ εχθρικά για σένα; Πως στο καλά καθούμενα σκέφτεται τόσο μαύρα, που η σκέψη του και μόνο είναι λες και μεταμορφώνεται σε μια τεράστια λεπίδα που κατευθύνεται με ταχύτητα καταπάνω σου; Σου ‘χει συμβ