Είναι όντως η νύχτα η μεγάλη αδελφή των ψυχών μια και μονάχα μες στο σιωπηλό σκοτάδι μπορώ να εκφράσω τις σκέψεις μου. Η νύχτα το σκοτάδι με αφήνουν να παραδεχτώ τα λάθη μου με ωθούν να απολογηθώ για τις πληγές που άνοιξα με οδηγούν με γαλήνια ανησυχία στο δρόμο της αυτογ

Το φεγγάρι άρχισε να σηκώνεται, όπως κάθε βράδυ, σε τροχιά παράλληλη με την άκρη του γιγάντιου βράχου, ο οποίος έτεμνε κάθετα τον ορίζοντα. Πάνω του, ένα σκοτεινό ψηλό δάσος έκρυβε τη θάλασσα από τη θέα της παράξενης παρέας. Καθώς όλοι κοιτούσαν προς το φεγγάρι, αριστερά τ

Συνήθως εκεί πηγαίνουμε για να σαβουριάσουμε, με αλκοόλ κυρίως, μια και το κρασί του είναι πειραγμένο και με έναν αλλόκοτο τρόπο… εθιστικό! Μέχρι να ξυπνήσεις την επόμενη μέρα!!! Ε λοιπόν, εκεί μας μάζεψες. Ένας-ένας σου ήρθαμε με δωράκια, αγκαλιές και την ευχή μας, την οπο

Το Όνειρο με έβαλε κάτω κι άρχισε την ανάκριση τρίτου βαθμού και μάλιστα χωρίς προβολέα. Έτσι, στο σκοτάδι, κάτω από το νερό και το σύμπαν, βάλθηκε να μάθει. Μ’αρέσουν οι ερωτήσεις, οπότε έπαιξα. Τι με ρωτάς; 1. Γιατί κλαις; Γιατί είμαι μόνη εκεί ψηλά κι όλα τα άλλα, απλώς

Με ρώτησες περί φιλίας. Τι κείμενο να σου δώσω; Θέλησες να μάθεις, αν πιστεύω πως μια γυναίκα κι ένας άντρας μπορούν να κοιταχτούν βαστώντας φιλικά ρόδα. Ναι, το πιστεύω. Επειδή το ΄χω ζήσει, όχι επειδή το φιλοσόφησα. Διότι αν το αντιμετωπίσω θεωρητικά, όχι, δε θα ‘πρεπε να

Έχω βάλει το soundtrack από τον “Έμπορο της Βενετίας”, γραμμένο από την Jocelyn Pook, κι αφήνω τους πόρους μου να ανοίξουν διάπλατα και να ρουφήξουν, να εισπνεύσουν μουσική. Να καθαρίσουν από καυσαέριο, ηχορύπανση, στεναγμούς και ασχήμια. Το ψιλόβροχο που μέχρι πριν λίγη ώρ

Κάτι ξεκίνησε τελείως θεόστραβα. Στην αρχή είπα, έτσι, για να διατηρήσω το θετικό μου πνεύμα -γκούχου-γκούχου-, πως φταίει η μέρα. Μετά η μέρα έγινε η εβδομάδα, μετά το δεκαήμερο, ε, το δεκαπενθήμερο. Αλλά έχω πειστεί, πως ούτε ο μήνας δε με φτάνει! Μα τι να πω δηλαδή, ότι

(Πάλι 7 μου βγήκανε τα points. Μήπως να αρχίσω να ανησυχώ; Πόσες ζωές έχει η γάτα είπαμε; Άσχετο)

(Πηγή photo: www.abm-enterprises.net) Η σχέση μου με τις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς ήταν ανέκαθεν ιδιαίτερη. Από παιδάκι τρέχαμε με τη μητέρα μου στο δάσος της Φιλοθέης να μαζέψουμε κλαδιά. Παίρναμε ασημένιο σπρέι, βγαίναμε στον κήπο και ψεκάζαμε τα κλαρ

Για τις γειτονικές περιπέτειες της ιστορικής θεώρησης, γράφει ο Τάκης Καμπύλης σε ένα εξαιρετικό σημείωμα: