Δεν ξέρω τόνομά σου, ούτε να το μάθω θέλω.. Μη μου μιλάς για σένα μήτε για τον τόπο σου, μόνο έλα πάλι απόψε... Την αρμονία του κορμιού σου, να γευτώ θέλω και τους πύρινούς σου κάλυκες, ηδονικά να αγκαλιάσω και να καώ γοερά μέσα τους... Της ακόρεστης δίψας μου -καταμε

Είναι αρκετά επιθετικό, τρομακτικό, ναι, αν σκεφτείς με τι απίστευτη ευκολία μπορείς να αγαπάς βαθιά κάποιον και την επόμενη στιγμή να τον μισείς. Το ‘χεις νιώσει ποτέ σου; Σκέψου… Με αγαπάς. ΤΩΡΑ. Με λατρεύεις. Μου δίνεις και μου παίρνεις. Ζεις μαζί μου. Μου κάνεις και με

Κύκλος όμορφος. Αρμονικός. Με καμπύλες και μπόλικο νερό να σκεπάζουν, να γεμίζουν, να καθρεφτίζουν. Να ρουφάνε οποιαδήποτε παραφωνία του γήινου κόσμου. Να στέλνουν πίσω οποιοδήποτε ζηλόφθονο βλέμμα φτάσει μέχρι την επιφάνεια. Καμπύλες και νερό που κρατούν και μεταμορφώνουν

Μαζευόντανε οι γέροι και λέγανε ιστορίες για τα παληά. Αυτή είναι ιστορική αφήγηση. Δεν έχουμε μεις τέτοιο πράμα, μεις έχουμε ιστοριογραφία, πούναι έγκυρη και έγκαιρη. Και πάντοτες η εθνολογική προσέγγιση πρέπει να ξεπερνά την έκταση και ένταση του ευρωπαϊκού επεκτατισμού,

Απογευματινό τανγκό. Τα λόγια περιττεύουν. Αρμονία, ομορφιά, ερωτισμός, μια ολόκληρη ιστορία όπως την αφηγείται η γλώσσα του σώματος.