Να δραπετεύεις κάθε τόσο, Απ’ τους άλλους και απ’ τον εαυτό σου, Αυτό πρέπει αμετάκλητα να κάνεις. Η μοναξιά, όταν είναι ηθελημένη, Δε σε πνίγει Σε κάνει με τον τρόπο της λεύτερο Σού επιτρέπει να πλησιάσεις την ουσία σου. Μην κλείνεσαι σε κλουβιά που Σου επέβαλαν αντιλήψε

Επέστρεψαν δριμύτερες οι αϋπνίες, κι επειδή πολύ με χαλάνε -μια και δε μου επιτρέπουν να γράψω- αποφάσισα να επισπεύσω το μέλλον μου. Έτσι, από αύριο κιόλας, βάζω μπρος με τα σχέδια για τη μετακόμισή μου στο χωριό. Θα ήθελα να κλείσω το σημείωμα εδώ, αλλά είναι κρίμα να μη

Η ιστορία μας ήταν διαφορετική... Μα, τι λέω τώρα; Διαφορετικές δεν είναι όλες οι ιστορίες; Αλλά να, Η ιστορία μας ήταν η δική μας... Η ιστορία μιας μεγάλης ψευδαίσθησης Και πολλών μικρών διαψεύσεων. Η ιστορία ενός μεγάλου πάθους Και των παρενεργειών του. Ω, δεν ξέρω τι λ

Αντί απαντήσεων στα σχόλια της προηγούμενης ανάρτησης: Πάνε λίγες μέρες που τον εγκατέλειψε -εγκατάλειψη, λέξη σκληρή, μα αναγκαία- Και είναι ήδη στα πάνω της. Κι εκείνος στα πάνω του θα ’ναι, Είναι σίγουρη γι’ αυτό. Ήταν σίγουρη απ’ τη στιγμή που αποφάσισε να φύγει, Αφο

Για μια ακόμη φορά έφτασ’ η ώρα να φύγει. Αλλά να, δεν ξέρει πως να του το πει. Μοιράστηκαν πολλά οι δυο τους, Όμορφα λόγια, απέραντες σιωπές, Τσακωμούς αμίλητους και κρυφές μαχαιριές. Το τέλος, ωστόσο, όλο και πιο πολύ πλησιάζει, Το νιώθει σαν ανάσα στ’ αυτί της, Σα φωτι

Σε συνάντησα τυχαία στο δρόμο μετά Από πέντε τόσα χρόνια. Χάρηκα που σε είδα αφού μαζί σου Μοιράστηκα μερικές από τις πιο όμορφες στιγμές. «Θυμάσαι;» με ρωτούσες, «Θυμάσαι;» Όλα τα θυμόμουνα, Πώς να τα ξεχάσω άλλωστε; Θυμάμαι την έκπληξη στο πρόσωπό σου όταν κάποια φορά Ή

«Και το μέλι και το δηλητήριο, και τα δυο απ’ τη φύση είναι φτιαγμένα.» «Ν’ αλλάζεις συνέχεια, να γίνεσαι σύννεφο και κύμα. Σαν το φεγγάρι να γιομίζεις και να τρεμοσβήνεις.» «Ο χρόνος από μόνο σου δεν έχει σημασία. Αν τον σπαταλάμε ή τον γεμίζουμε, αυτό είναι που μετρά.»

Κάθε που γράφω μια καινούρια ιστορία Κάθε που διαβάζω μια παλιά Μέσα εκεί σε βρίσκω Στα λόγια και τις σιωπές μου. Ξέρεις, ίσως ποτέ μου να μη σου ’πα Όλα αυτά που θα ’θελα Κι εσύ ίσως ποτέ να μην κατάλαβες Τι έκρυβαν οι σιωπές μου. Ζούσαμε κρυπτικά, μες στις σκιές των λέξεω

Πήρε να πέφτει το σκοτάδι κι οι σκιές των δέντρων άρχισαν να τρεμοπαίζουν κάτω απ’ το ολόγιομο φεγγάρι που πεισματικά χαρίζει φως σε μια άψυχη πόλη. Οι ήχοι απ’ τα τροχοφόρα δε λένε να σωπάσουν ούτε στιγμή ενώ μακρινές μουσικές φτάνουν ως εδώ προτού τις παρασύρει παρά πέρα

Κάθεται στο κρεβάτι και κοιτά έξω απ το παράθυρο τη βροχή να πέφτει, το μέσα της να καταβρέχεται, να πλημμυρίζει. "Πώς φτάσαμε ως εδώ;" αναρωτιέται. "Πώς φτάσαμε ως εδώ;" βροντοφωνάζει. Αλλά, οι τοίχοι, η μοναξιά της, η βροχή, δεν της δίνουν καμία απάντηση. Ξεφυσάει! Τον κ

Είδα μια φωτογραφία παλιά που βγάλαμε μαζί Και θυμήθηκα. Θυμήθηκα μια νύχτα αθόρυβη σε κήπο ανοιξιάτικο Και μας Να καθόμαστε αγκαλιά σ’ ένα παγκάκι ξύλινο Στο πέρασμα του χρόνου φθαρμένο. Θυμήθηκα του κορμιού σου το ρίγος Των ματιών σου τη φλόγα που φώναζε Ναι, Το Όχι το

Είδα χθες το βράδυ σε μια παλιά φωτογραφία, Το ραγισμένο σου πρόσωπο και Σκέφτηκα να σου γράψω ένα γράμμα, Αλλά δεν τα κατάφερα. Οι λέξεις σχηματίζονταν στο νου, Έπαιρναν μορφή και μετασχηματίζονταν Σε ομίχλη που διαλυόταν στο πέρασμα Του αόρατου αισθησιοπλάνου αέρα. Τι

Πάντα φανταζόταν τον εαυτό της σα νεράιδα, Σα μια φιγούρα εξωτική. Και πάντοτε έτσι ντύνονταν, Μορφή βγαλμένη λες από ένα μύθο παλιό, Αλλά καθόλου ξεχασμένο, Ένα μύθο που της έδινε υπόσταση, Που την έκανε αυτό που ήταν. Της άρεσε, της άρεσε πολύ ο εαυτός της τής Λεύκης,

«Πώς μπορείς και μεταμφιέζεις τόσο εύκολα Τη θλίψη σου;» με ρώτησε. «Δε τη μεταμφιέζω,» απάντησα, «Απλά είναι απόλυτα δική μου και δε γουστάρω να τη φανερώνω Πουθενά και σε κανένα...» Αλήθεια είναι! Αυτό ακριβώς έκανα, πάντοτε. Κι αυτό ακριβώς, πάντοτε, μου στοίχιζε. Σε

Τι να κάνει; Στ’ αλήθεια δεν ξέρει! Πρώτη φορά της συμβαίνει αυτό, Να είναι, δηλαδή, τόσο διχασμένη. Ένα δίλημμα της καίει τα σωθικά, Της κλέβει τα βράδια τον ύπνο, Την κάνει να ρωτά τον εαυτό της για τα τι, Τα πως και τα γιατί, Κι ας γνωρίζει πολύ καλά ότι απάντηση δε θ

“Ζηλεύω τους ανθρώπους που αγαπάνε”, μου είπε κάποια μέρα. Κι εγώ, μα δε μένει πια καιρός. Ο χρόνος τρέχει… κι εμείς μαζί του τα δόλια ανθρωπάκια! Εκεί που ψάχναμε την αγάπη σ’ ένα βλέμμα σ’ ένα φιλί σ’ ένα χάδι τώρα την αναζητούμε στην οθόνη του υπολογιστή. Εκεί που βρί

Είναι κάποιες φορές που νιώθεις άδειος, Απόλυτα άδειος. Είναι κάποιες φορές που όλα στο βλέμμα σου μοιάζουν μάταια, Και θες να τα παρατήσεις και να φύγεις. Είναι κάποιες φορές που πέφτεις με πάταγο, Και δεν μπορείς να σηκωθείς ξανά. Είναι κάποιες φορές που όλα τα πιστεύω

Η Νεράιδα του Πρωινού Αυτή η νεράιδα τρελαίνεται να εμφανίζεται ξαφνικά σε νοικοκυρές και νοικοκύρηδες την ήρεμη στιγμή, που η υπόλοιπη οικογένεια φεύγει για τη δουλειά και το σχολείο. Τότε τους ψιθυρίζει στο αυτί: «Μην κάνεις τις δουλειές σου, μη σε νοιάζει. Ξέχνα τα π

Μια παλιά αποβάθρα μέσα στου ήλιου την ανατολή, ένα χιονισμένο βουνό που σμίγει με το γαλανό τ’ ουρανού, ένα μονοπάτι που σε οδηγεί στη φύση των ονείρων σου, ένα λιμανάκι που ανοίγει την αγκαλιά του για να αράξεις μέσα τους φόβους σου, ένας γλάρος που επαναστάτησε κατά τ

Την είδα να περπατά προς το μέρος μου και πίσω της μια φωτιά να καιει. Φαίνονταν το μέρος να ’ναι ερημικό σαν την ψυχή της χρόνια τώρα. Ντυμένη σε διάφανα λευκά και το πρόσωπο να κοκκινίζει απ’ τις φλόγες έμοιαζε να ’χει μόλις επιστρέψει απ’ την αντίπερα όχθη της ζωής. Σ

Ο ήλιος κατεβαίνει κάπου αλλού καθώς οι πολυκατοικίες μάς κρύβουν άλλο ένα ηλιοβασίλεμα. Τι κι αν η μέρα φτάνει στο τέλος της; η μέρα τώρα αρχίζει. Σε λίγο ο ουρανός θα σκοτεινιάσει θα φανούν τ’ αστέρια κι η ζωή θα κρυφτεί πίσω από ψεύτικα χαμόγελα σε κάποια καφετ

Πήραμε να γράφουμε την ιστορία μας στην άμμο μια και θέλαμε να είμαστε σίγουροι ότι κάποια στιγμή θα σβηνόταν. Εξάλλου, ήταν μια ιστορία προσωπική μια ιστορία που θα λέγαμε όχι για να ειπωθεί αλλά για να μας προσφέρει τη μοναδική παρηγοριά της λήθης. Αλλά ακόμη κι αν κάπ

Είδα στα μάτια σου τη λάμψη εκείνη που όλοι αποκαλούσαν του θανάτου και που μόνο εγώ ο δόλιος τόλμησα να αποκαλέσω του ονείρου. Κι εκείνη τη νυχτιά μιλήσαμε δίχως ν’ ανταλλάξουμε μια λέξη αφού όλα είχαν μέσα από τα βλέμματά μας ειπωθεί. Σε κοίταζα με αληθινή προσήλωση και

Γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε μαθαίνοντας

Σε είδα να δακρύζεις και μάντεψα, μάντεψα εκείνο που δεν ήθελα να πιστέψω. Τα σημάδια ήταν φανερά τα διέκρινα την τελευταία φορά που σε κράτησα στην αγκαλιά μου. Τότε σε ρώτησα αν κάτι σου ταλάνιζε ψυχή και μυαλό κι εσύ μου είπες “όχι”. Αλλά το “όχι” ως συνήθως ή