Ήθελα να σου γράψω ένα γράμμα -όπως έκανα παλιά- και να σ’ ευχαριστήσω δημόσια για όλα τα χαστούκια που μου έδωσες και για τα άλλα που στο μέλλον θα ευχόμουν να μου δώσεις. Ήθελα να σου γράψω ένα γράμμα για να σου πω -γραπτή παραδοχή- ότι τώρα πια κάθομαι και οδυνηρά θρην

«Ποιος είσαι;» με ρώτησε. «Αυτός που λέει το τραγούδι...» «Και τι κάνεις εδώ;» «Δεν ξέρω. Ίσως ένα διάλειμμα στη μάχη μου με τους ανεμόμυλους, ίσως και να προσπαθώ ν’ αλλάξω ζωή.» «Δε σ’ αρέσει η ζωή σου;» «Κάποτε μ’ άρεσε. Τώρα πια δεν ξέρω...» «Γιατί αυτό;» «Νιώθω κουρασμ

«Ποτέ σου μη με πάρεις για δεδομένο!» Αυτό μονάχα της είπε σαν προειδοποίηση Σαν προτροπή Εκείνος κάποιο βράδυ, μα δεν τον άκουσε, Συνέχισε να κάνει τα δικά της. Να τον αγαπά αφ’ υψηλού, Να θεωρεί ότι τον είχε για πάντα αιχμαλωτίσει Στης ομορφιάς της το μαγικό πέπλο. Κι ό

«Μου αρέσει το μαύρο πολύ,» μου είπε. «Αλλά όχι επειδή μιλά για την ψυχή μου ή στην ψυχή μου, ή κουραφέξαλα,» βιάστηκε να προσθέσει. «Απλά όταν φορώ μαύρα νιώθω ωραία, νιώθω πιο πολύ ο εαυτός μου...» «Μην είσαι κι εσύ χήρα, όπως η Πολυδούρη;» τόλμησα να τη ρωτήσω. «Χήρα στ

Τη γνώρισα πριν από πολλά χρόνια, πριν από μια ζωή, και από την αρχή ήξερα πως αυτή ήταν η Μία, η μοναδική. Και δεν έκανα λάθος. Η Κ. είναι κοντά μου από τότε. Με συντροφεύει, πηγαίνει παντού μαζί μου, με ενθαρρύνει, με παρηγορεί. Χωρίς αυτήν οι μέρες μου θα ήταν αλλιώτικες

Στεκόταν στην παλιά αποβάθρα και κοιτούσε προς του ήλιου την ανατολή. Το πρωινό αγιάζι της χάιδευε το πρόσωπο τα κύματα που έσπαζαν μελωδικά κάτω από τα πόδια της τής ξυπνούσαν τις αισθήσεις. Στη ζωή της όλη ίσως να μην αγάπησε τίποτ’ άλλο περισσότερο απ’ τη θάλασσα, “μάνα