Θυμώνας, ο [θimónas]: Νοητή εποχή του έτους. Παρεμβάλλεται δια της λεκτικής βίας μεταξύ καλοκαιριού και φθινοπώρου, εικάζεται πως προσπαθεί να αντικαταστήσει το φθινόπωρο και το χειμώνα. Συνήθως χρησιμοποιείται στα πολυπληθή αστικά κέντρα κατά τη λήξη του καλοκαιριού (ειδι

Πάνε σαράντα τρία χρόνια που έχω πάρει αυτή την απόφαση. Είναι πολύ σπουδαία απόφαση βλέπεις, είναι μια απόφαση που θα αλλάξει τη ζωή μου. Εδώ και σαράντα τρία χρόνια, η απόφαση αυτή πραγματοποιείται αύριο. Φαντάζομαι πως καταλαβαίνεις. Η πραγματοποίηση μιας τέτοιας απόφασ

Αναπλήρωση χαμένων ωρών - στο σχολείο ίσως και να μπορεί να γίνει, πάντοτε όμως ίσως. Στη ζωή αντιθέτως δεν υπάρχει καν αυτό το ίσως· απλά παίρνεις μια κολλητική ταινία, παίρνεις το κομμένο φιλμ της πραγματικότητάς σου, τεντώνεις όσο μπορείς το τότε, τεντώνεις όσο μπορείς

Χαμογελώντας και με βλέμμα γεμάτο υποσχέσεις, μαζεύω γύρω μου ασφυκτικές προθεσμίες· όλο και περισσότερες. Ύστερα τις αγνοώ επιδεικτικά, παρακολουθώντας τις να εξαγριώνονται. Το τέλος αναμενόμενο: με κατασπαράζουν, μήπως και βάλω μυαλό. Μάταια.

Μια καλημέρα (που) αρκεί για να λάμψει ο ήλιος.

Έτσι που λες Κοκκινοσκουφίτσα μου… Όταν ο λύκος είναι μέσα σου, δεν είναι δυνατόν να μπει ανάμεσά σας η γιαγιά μήπως σε προφυλάξει. Μόνη σου θα πρέπει να τον αποφεύγεις, μόνη σου να τον ξεγελάς, μόνη σου να τον σκοτώσεις· αν μπορέσεις. Κάνε λοιπόν τις βόλτες σου άφοβα. Ο λ

[Εκεί] Όταν πηγαίναμε επισκέψεις, πάντοτε με έντυναν με τα καλά μου. Δεν ξέρω πώς τύχαινε όμως, κάθε φορά γινόταν η ίδια αντιστοίχιση ανάμεσα στα ρούχα και στο σπίτι στο οποίο θα πηγαίναμε - ίσως να μην τύχαινε βέβαια, ίσως να είχε διαπιστωθεί ότι στο α σπίτι άρεσαν τα β ρ

Οι στόχοι σου κι οι στόχοι μου: δυο σύνολα που τέμνονται. Όσο μεγαλύτερη η τομή τους, τόσο ευκολότερη η συνεργασία. Τα κέρδη σου και τα κέρδη μου: δυο συγκοινωνούντα δοχεία, με τις εκατέρωθεν ανεπαίσθητες πιέσεις να μεταβάλλουν τα ύψη τους. Το πρόβλημα όμως είναι η εκτίμησ

Με το βράχο έχουμε μεγαλώσει παρέα. Τον θυμάμαι από τότε που νομίζω πως με θυμάμαι. Χαίρομαι σαν περνάω από εκείνο το σημείο και βλέπω πως είναι ακόμα εκεί, νιώθω σα να βλέπω ένα φίλο που μου λέει πως όλα πάνε καλά και θα πάνε ακόμα καλύτερα. Ο βράχος είναι μια σταθερά της

Είναι κάποιες μέρες που δεν μου αρκεί η συμπαράσταση μέσω της σκέψης, ούτε θέλω να τις εκμεταλλευτώ για ξεκούραση. Κοιτάζοντας τη φωτογραφία της ημέρας, θέλω να ξέρω ότι ήμουν μια μαύρη κουκκίδα παρουσίας και όχι μια άσπρη κουκκίδα απουσίας. Άμεσο κέρδος, η συνάντηση με άλ

Έχω ξεμείνει από δύναμη, σκέφτομαι, κάποιες φορές αδιαφορώ πλήρως γι’ αυτό, λάθος, πρέπει να ανακτήσω τον εαυτό μου. Κρατώ τις σκέψεις κλεισμένες στο μπουφάν και περπατάω. Ένας τύπος έρχεται ζαλισμένος προς το μέρος μου, τσιγάρο στο χέρι, άπειρο στα μάτια, μήπως έχεις αναπ

Δεν ήταν η ύπαρξή σου η αιτία. Γνωριζόμαστε καλά ώστε μπορούμε να συνυπάρχουμε όταν χρειάζεται. Πρώτη φορά ένιωσα όμως πως θα έσπαγες το σώμα μου και θα έβγαινες έξω για να τραυματίσεις ψεύτικα χαμόγελα, αντιπαθή φιλιά και κρύες χειραψίες. Φοβήθηκα, δεν ήταν από τα βράδια

Είδα έναν άνδρα να πέφ- Ψέματα· είδα έναν άνδρα πεσμένο. Ακίνητο. Κοίταξα ψηλά στη σκαλωσιά. Δεν υπήρχε σκαλωσιά. Είδα έναν άνδρα πεσμένο. Όμως δεν πρόλαβα- Πεσμένο. Δε γνωρίζω. Δεν πράττω. Ούτε μια ευχή. Του φόβου. Ακίνητο. Την κράτησα για πάρτη μου. Έφυγα. Ίσως κάποτε θα

Αποχαιρετισμός στο γράμμα Μόλις κόλλησα το γραμματόσημο. Ο φάκελος στα χέρια μου, κλεισμένος καλά και με τη διεύθυνση γραμμένη σωστά. Πλησιάζω το ταχυδρομικό κουτί. Απέχω λίγα μόλις εκατοστά από τη στιγμή που θα αποχωριστώ το γράμμα. Προσπαθώ να υπολογίσω πότε θα παραδοθ

Ψιλή άμμος παντού, κάθε κόκκος και μια λεπτομέρεια από όσα ήθελες να ξεχάσεις. Έχεις ήδη ξαπλώσει· είναι το μόνο που επιτρέπεται να κάνεις. Δεν μπορείς να παίξεις, να τρέξεις, να περπατήσεις, να μιλήσεις. Στην παραλύα μένεις σε ακινησία και χωρίς φωνή. Μπροστά σου βλέπεις

Τηλεφωνική συνομιλία. Εσύ κι εγώ. Έτσι τουλάχιστον φαίνεται. Πάντοτε όμως είμαστε τρεις. Εσύ κι εγώ· και στη μέση η συσκευή. Μην το γελάς. Μου παίρνει τις λέξεις και τις αλλάζει. Μου μασουλάει τους φθόγγους και τους φτύνει προς το μέρος σου αγνώριστους. Διαστρέφει τη χροιά

Σκυτάλη τα όνειρα. Δρομείς οι γονείς μας, οι γονείς τους, τα παιδιά μας, εμείς. Όλοι στον ίδιο διάδρομο. Ασταμάτητοι γύροι στο στίβο. Ένα συνεχές τρέξιμο. Ένα αγχωτικό τρέξιμο. Μια περίεργη σκυταλοδρομία, που δεν υπάρχει μόνο μία σκυτάλη, αλλά περισσότερες· που άλλοι έχουν

Επιστρέφοντας, βρέθηκα στην κορυφή της μεγάλης κατηφόρας. Για μια στιγμή δεν κοίταξα τα βήματά μου, αλλά ευθεία μπροστά. Απολύτως ευθεία. Το έδαφος δεν υπήρχε στο οπτικό μου πεδίο. Μόνο οι τελευταίοι όροφοι των απέναντι μακρινών πολυκατοικιών, και στο βάθος η θάλασσα θαμπή

Υπάρχει αυτός που με τον τρόπο του σε βοηθά, σε ωθεί να βελτιωθείς σε αυτά που θέλεις. Υπάρχει εκείνος που θα καγχάσει, θα ειρωνευτεί πιστεύοντας πως δε βρίσκεσαι στο επίπεδό του. Δε με νοιάζει αν υπάρχουν μεταξύ τους συσχετισμοί και ποιες είναι οι κατατάξεις. Ακόμα χειρότ

-Μα είναι τόσο λίγο, δε θα σου μείνει τίποτα!, είπες και κοίταξες πρώτα το πιάτο μου και μετά εμένα. Η αλήθεια είναι πως είχες δίκιο, δεν ήταν πολύ, αλλά αν δεν ήθελα να σου προσφέρω, απλούστατα δεν θα σου είχα κάνει αυτή την πρόταση. Εξάλλου ποτέ δεν μπορώ να σιγουρευτώ α