Νόμιζα πως με τον καιρό, η σχέση μαλακώνει. Ότι λειαίνουμε τις άκρες μας, ως άνθρωποι. Πως, ακόμη κι αν δεν καταλαβαίνει ο ένας τον άλλο, θα είμαστε πάντα στην επόμενη σελίδα. Σου ‘χει τύχει ποτέ σε σχέση-ΣΧΕΣΗ, να δεις το τέλος; Τα πάντα, ακόμη κι αυτό, το τέλος; Και τι ση

Με ξύπνησες σήμερα μ’ένα παραμύθι που μου ‘φτιαξες!!! Σε λάτρεψα. Κι εσένα και την ιστορία, και τους ήρωες που δημιούργησες με τα λαμπιόνια από τα φαναράκια μας, αλλά και το τέλος. Με σένα κι εμένα μέσα! Τώρα, κάθομαι και παίζω ένα παιχνιδάκι με χαρτιά στο computer και που

«Είμαστε σ’ένα καινούργιο σπίτι με ένα κουδούνι, δυο ονόματα επάνω του με μια καρδούλα, δυο γάτες, δυο γραφεία και μια κοινή ζωή. Όλα θα τα έχουμε, αρκεί να είμαστε και οι δυο σε μια σελίδα!»… Αυτό μου είπες σήμερα και με έστειλες, πάλι! Έχε γεια Ηλιούπολη. Άντε στα κομμάτι

Ετοιμάζομαι να δω το Moto GP που γίνεται στην Ιντιανάπολη, Αμέρικα Big so fuckin’ big city! Και μετρώ 2 μερούλες ακόμη μέχρι να έρθει πρωί-πρωί ο μεταφορέας με το ωραίο του το φορτηγό, να πάρει τις κούτες, τις σακούλες, εμένα, τον άντρα και τις γάτες μας και να μας πάει στο

Ετοιμάζομαι για δεύτερη –και μισή μη σου πω- μεγάλη μετακόμιση. Αυτή τη φορά σημαίνουσα όσο και η μισή, που έγινε όταν επέστρεψα από Σαντορίνη, στο σπίτι του άντρα. Σπίτι είχα. Αμέ! Εξάρχεια. FOREVER. Η μισή μετακόμιση έγινε λοιπόν όταν επέστρεψα από το νησί του τυχοδιωκτισ

Δεν έχω ξανανιώσει έτσι. Σ’ευχαριστώ, αληθινά. Πραγματικά. Δεν έχω αιστανθεί ποτέ ξανά έτσι. -«Πως είναι το έτσι;». … το ΑΠΟΛΥΤΟ?! Να μπαίνω ολόκληρη μέσα σου, να σε ρουφάω, να σε εξαφανίζω, να σε γεμίζω πρωτόγονους χυμούς και στάχτες, κραυγές και δάκρυα. Να χύνω και να νιώ

Κοίτα αυτά τα καλογυαλισμένα κουμπάκια πώς σε κοιτάνε… Σκέτη γλύκα, τρυφερότητα, θαυμασμός, ανάγκη, μέλλον, παρουσία. Σου ψιθυρίζουν ότι σε αγαπούν. Πως να πεις εσύ μετά ότι αιστάνεσαι απογοήτευση; Απογοήτευση από αυτό… ; Πηγή εικόνας: anonymoustostrangers.deviantart.com

Οι νεκροί ίσως μόνο δεν έχουν ανάγκη το χάδι, πάσης μορφής και φύσεως (και οι νεκροί και το χάδι) Την καλησπέρα μου

Σκεφτόμουν… τι απογίνονται οι συνήθειες, οι απολαύσεις, οι επιλογές, το παρελθόν όταν γίνεσαι ζευγάρι; Ναι, βάζεις προτεραιότητες. Όπως βάζεις και ισορροπίες. Και υποχωρήσεις. Αλλά μέχρι που αλλάζεις, για τη σχέση, για τον άλλο; Στεναχωρέθηκα πολύ σήμερα. Έγινε ένα μπλέξιμο

Τα σώματά μας τράβηξαν τη θερμότητα κι άφησαν τον αέρα να αναπνεύσει ξανά. Η μέρα γέμισε δροσιά και η νύχτα ψύχρα, σχεδόν. Κοιμάμαι πλέον με σεντόνι. Καλύπτω τα μέση μου μονάχα, γιατί έτσι που είμαι δίπλα στην ορθάνοιχτη μπαλκονόπορτα, δε θέλω να ξυπνήσω το πρωί άρρωστη. Ού

Help… I need a vet, or my pills or… my cat back! Από τότε που γεννήθηκα είχα πάντοτε γάτα. Είχε η μητέρα μου πριν με γεννήσει, από παιδί έφερνα στο σπίτι και πάντα τις λάτρευα, δενόμουν μαζί τους, τις εκπαίδευα, νοιαζόμουν. Και πάντα, πλην μίας φοράς, κεραμιδόγατες. Πανέξυπ

(Πηγή εικόνας: giverny-impression.com) Δεν έχω κέφι σήμερα. Η ψυχή μου μεταμορφώθηκε σε κοιμισμένο νούφαρο και ξάπλωσε πάνω σε φυσαλίδες γυάλινες. Ταξίδεψε τόσο μακριά από μένα. Ετοιμαζόμαστε με τον άντρα για την τελευταία, μεγάλη μας μετακόμιση. Αυτής της σεζόν, τουλάχιστο

La Habana, julio 2008 Αβάνα, ιούλιος 2008

Συνήθως εκεί πηγαίνουμε για να σαβουριάσουμε, με αλκοόλ κυρίως, μια και το κρασί του είναι πειραγμένο και με έναν αλλόκοτο τρόπο… εθιστικό! Μέχρι να ξυπνήσεις την επόμενη μέρα!!! Ε λοιπόν, εκεί μας μάζεψες. Ένας-ένας σου ήρθαμε με δωράκια, αγκαλιές και την ευχή μας, την οπο

Μαδάω νωχελικά το μυαλό μου και παλαντζάρω μεταξύ του «είμαι εδώ» και του «λείπω»! Προσπαθώ να αγγίξω τα πλήκτρα των δαχτύλων μου κι όμως γλιστρούν τόσο φυσικά, που υπνωτίζομαι και προχωρώ παρακάτω. Και να μιλήσω δε θέλω, να φανταστείς. Να αρθρώσω την ακουστική μου. Προτιμώ

Και παραπέρα. Αλλά τις διακοπές μας μια φορά, τις φτάσαμε. Τις πετάξαμε στην αιώρα, καβαλήσαμε κι εμείς το θαλασσινό το δίχτυ και ψαρέψαμε κύματα και βυθούς, ηλιοβασιλέματα στο πουθενά και λευκά βράχια, λαξεμένα από νερό και ουρανό. Λίγο φύγαμε. Ελάχιστα, για την ακρίβεια.

«Πίστεψε σε παρακαλώ πως έρχονται επιτέλους για εμάς τα καλύτερα… Γιατί μ’αγαπάς και σ’αγαπώ. Και καμιά φορά ΑΥΤΟ είναι αρκετό». Έχω φορτώσει στο Μιντιακό Πίθηκο το «The king for a thousand years», the king for a million dreams των Helloween κι αφήνω να μου βγει κάθε πρίμα

Κάναμε ντους μαζί. Δεν ήταν προγραμματισμένο και σίγουρα δεν ήταν και το καλύτερό σου. Τόσο καιρό το λέμε. Μα σπίτι σου, το δωμάτιο του μπάνιου είναι τόσο μικρό και η μπανιέρα τόσο στενή που, ίσα που χωρά ένας άνθρωπος εκεί μέσα. Ο θεός του έρωτα τρύπωσε σήμερα μες τον πόλε

Δυο μέρες τώρα ακούω ακατάπαυστα Iron Maiden. Ως επί το πλείστον τελευταίες δουλειές. Έτσι, για να συμπληρώσω τη μουσική έξαρση που άναψε με τη συναυλία του Σαββάτου. Και τώρα, γυρίζω ολόκληρη τη ροδέλα της έντασης δεξιά, για να ηχήσει το «Thin line between love and hate»…

(Πηγή εικόνας: gracemagazine.wordpress.com) Σήμερα πέρασα μέσα από την πόλη μου. Είδα αίματα πάνω στα χέρια ενός νεαρού που έσκασε με το TDM του πάνω σε ένα πορτοκαλί αυτοκίνητο. Μια γκόμενα που της ήρθε να περάσει κάθετα το δρόμο, χωρίς αύριο. Γυναίκες στο τιμόνι… Σκισμένο

Αν δεν έχεις φύγει ακόμη, μην το καθυστερείς. Όσο πιο μακριά, όσο πιο γοργά! Αν έφυγες, ε, καιρός δεν είναι να το επαναλάβεις; Τι λες; Έχω αφήσει (κι όταν λέω ΕΓΩ εννοώ ο άντρας κι εγώ! ο άντρας κυρίως, έτσι;) πάμπολλα πράγμα γι’αυτό το μήνα. Μια μικρή μετακόμιση, ένα proje

«Σ’αγαπώ»… της ψιθύρισε τόσο βαθιά στο αυτί, ώστε όλα της τα όργανα άρχισαν να κουνιούνται πέρα-δώθε, σα κλαριά, για να συνειδητοποιήσουν τις λέξεις. -«Θέλω να χωρίσουμε» σκέφτηκε εκείνη. Το είπε άραγε; Ποιος ξέρει; * Τόσο εξωπραγματικό είναι το ότι είμαστε μαζί. Σε κοιτάζω