Έπεσε πολλή δουλειά στο σπίτι σήμερα και μια και δεν είχα χρόνο να γράψω είπα να φωτογραφήσω: Τις κάρτες στον τοίχο από το Λάος και την Ταϊλάνδη... Τα μπιχλιπίδια και μια νυχτερινή λήψη από το Πάκσε... Ένα φιλτραρισμένο ήλιο και πλάνα από τις Πρέσπες και την Κούβα... Τ

1 Τω καιρώ εκείνω, εδίδασκεν αυτοίς ο Κύριος, λέγων: 2 Άνθρωπός τις άστεγος, πένης και κουρελής, απελπισμένος και πεινασμένος, εκείτο εις περιοχήν έρημον, ύποπτον, σκοτεινήν και λίαν κρύαν, ας είπομεν εις τού Ρέντη, πέριξ του εμπορικού κέντρου, άγρια ξημερώματα χειμώνα 3

. Ακούτε: Vangelis, "Conquest of Paradise" (1492 soundtrack) Μια μέρα φάνηκαν στον μονίμως φουρτουνιασμένο ορίζοντα τρία αλλόκοτα καράβια. Αφύσικα μακρουλά, με ακανόνιστα σχήματα, και με τεράστια κόκκινα πανιά, δεν έμοιαζαν με τίποτα απ όσα είχαν δει ως τώρα εκείνοι οι θ

Γράφει η Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά Απούσα εν παρουσία, κάπως έτσι νιώθω, νάτο πάλι εκείνο το παράξενο συναίσθημα, ούτε εδώ, ούτε εκεί. Ίσως φταίει ο χρόνος, αυτός ο καταλύτης που εξισώνει όλους κι όλα. Πόσες αλλαγές επιφέρει..., πυκνώσαν αυτοί που άλλαξαν κατοικία κι εί

Ένα ακόμη μοντέρνο (σαν) παραμύθι: «Παππού, τι κάνεις εδώ;» Μόλις άνοιξε την πόρτα, κι είδε μπροστά του τον παππού του τα ’χασε. Βλέπετε, ο γέροντας ζούσε σε μια μικρή επαρχιακή πόλη πολύ μακριά, και εξ όσων ήξερε ο Μιχάλης, δεν είχε πατήσει ποτέ το πόδι του στην Αθήνα. Κ

Χαμός στην πόλη! Ούτε 1 θέση για παρκάρισμα ειδικά το απόγευμα με την "Διεθνή" Έκθεση. Κάθε χρόνο περιμένω με ανυπομονησία τις μέρες αυτές σαν δικαιολογία για να βαδίζω περισσότερο μέσα από το πράσινο του πανεπιστημίου. Πως πέρασαν 26 χρόνια έτσι? Σαν χθές ήταν που ξυπνούσ

Ένα πρωί, χαράματα, οι γεωτρήσεις άρχισαν να βγάζουν ένα πηχτό κόκκινο υγρό. Πρώτες το πρόσεξαν οι νοικοκυρές που έφτιαχναν πρωινό καφέ, κι οι εργαζόμενοι που πλένονταν αγουροξυπνημένοι για να πάνε στη δουλειά τους. Μετά ένας ένας όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι, νέοι γέροι και

Έμεινα πιστός σε αυτό που ήμουν πιο νέος. Διψάω ακόμα για έρωτα, θέλω να τον χορταίνω. Όμως μεγαλώνω περιπλανώμενος με αυτό που έμαθα όταν έφυγες εσύ, πως η αγάπη σ’ αφήνει πάντοτε φριχτά πεινασμένο. Σε σκέφτομαι μια νύχτα στο φως του φεγγαριού και τ’ αστέρια μοιάζουν να κλ

Σκοτάδι! Δίπλα μου, γύρω μου, μέσα μου, βαθύ σκοτάδι, φαινομενικά αδιαπέραστο. Προσπαθώ να θυμηθώ πώς ήμουνα προτού σε γνωρίσω, αλλά οι εικόνες ξεγλιστρούν απ’ το μέσα μου βλέμμα, μού βγάζουν τη γλώσσα σαρκαστικά κι εξαφανίζονται. Ούτε καν την όψη μου δεν μπορώ να δω. Και τ

Τέλος εποχής? Μακάρι να ήταν μόνο ένα. Πλησιάζει Σεπτέμβρης του 2008 και τελειώνω το πανεπιστήμιο. Ήταν Σεπτέμβρης του 2002 και τελείωνα το σχολείο. Τέλος εποχής ήταν - και την Πένυ δεν την ξαναείδα ποτέ από τότε. Κι ας μου το ζήτησε, έξι φορές. Ψάχνω και πάλι τα παλιά μου

Πλάνα αφηρημένα. Εσύ, να κάθεσαι στο γραφείο σου και να προσπαθείς να γράψεις κάτι σ’ ένα τετράδιο. Εσύ, μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή. Εσύ, να συνομιλείς με κάποιον στο τηλέφωνο και να του πουλάς πνεύμα. Εσύ, να προσπαθείς μάταια να μαγειρέψεις και το γέλιο μου από

Η αλήθεια, ωστόσο, είναι ότι το ήξερα. Το ήξερα ότι τον πρώτο έρωτα της ζωής μου θα τον γνώριζα μπροστά ή πίσω από μια οθόνη υπολογιστή, μέσα από λόγια γραμμένα από πρόσωπα απροσδιόριστα. Τη φωνή του, ήμουνα σίγουρη, θ’ άκουγα για πρώτη φορά σε μια συσκευή τηλεφώνου. Την ε

Η ιστορία μας ήταν διαφορετική... Μα, τι λέω τώρα; Διαφορετικές δεν είναι όλες οι ιστορίες; Αλλά να, Η ιστορία μας ήταν η δική μας... Η ιστορία μιας μεγάλης ψευδαίσθησης Και πολλών μικρών διαψεύσεων. Η ιστορία ενός μεγάλου πάθους Και των παρενεργειών του. Ω, δεν ξέρω τι λ

Επανήλθα από το 2ο μέρος των διακοπών μου (όπως αντιλαμβάνεστε θα ακολουθήσει και 3ο μέρος, για το οποίο θα υπάρξει σχετική ανάρτηση και φωτογραφίες). Σάββατο, 19 Ιουλίου στην πυρακτωμένη Λευκωσία, λίγο πριν τη συνάντηση συμμαθητών μου για τα 35χρονα από την αποφοίτησή μ

Δεν θα ισχυριστώ ότι είναι πρωτότυπη η σκέψη, όμως οι διαφημίσεις λειτουργούν ως καθρέφτης των εκάστοτε (επίκαιρων) θέλω της κοινωνίας. Με άλλα λόγια, εντοπίζουν τις επιθυμίες / προσδοκίες του (κατάλληλου τμήματος του) καταναλωτικού κοινού και “επενδύουν” σε αυτές. Αν λοιπ

Γράφει η Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά Αποφράδα Ημέρα «Η νύχτα Αυγουστιάτικη και το φεγγάρι ολόγιομο...». Έτσι αρχίζει το διήγημα «Η Παραμυθένια Πολιτεία», στο βιβλίο μου «Ο Κραταιός Νόστος» [σελίδα 67, εκδόσεις Πανεπιστημίου RMIT Μελβούρνης, 2000]. Είναι η δική μου κατάθεσ

Μέρες τώρα σκέφτομαι να κάνω ένα ποστ. Οι λόγοι είναι πολλοί, μα πρώτος και χειρότερος? Το τελευταίο ποστ ήταν μούφα, και πολύ κάθισε στην πρώτη θέση - it was either this, or striking out the other one. Βρίσκομαι και πάλι πίσω στο παιδικό μου λίκνο, τον καλοκαιρινό κοιτών

Τώρα που έχουν περάσει 9 μήνες και μπορώ να πω ότι έχω κερδίσει τον φόβο μου, καιρός να ρίξω μερικές λέξεις εδώ στο ηλεκτρονικό χαρτί. Κυρίως για να πω με όση δύναμη έχω στη ψυχή μου, ένα τεράστιο ευχαριστώ στον γιατρό από τη Φλώρινα Γιώργο Κορωναίο. Πως έχουν τα πράγματα,

Όταν οι εικονιζόμενοι στην φωτογραφία έχουν πάει για τα μπάνια του λαού, που έλεγε και ο μακαρίτης ο Ανδρέας, δεν είναι λογικό ότι και ο Αθεόφοβος πρέπει να πάει; Έτσι εντός των ημερών ο αθεόφοβος μετά σωβρακοφανέλων, μαγιού, του αυτοκινήτου του, του φουσκωτού του, του ψα

Στην Ελλάδα οι λογοκρινόμενες εφημερίδες της 20-7-1974 δεν γράφουν τίποτα για την εισβολή όταν στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου την ίδια μέρα η ειδησεογραφία είναι πλήρης ! Επρεπε να περάσει μια μέρα για να γράψουν τις ειδήσεις και οι ελληνικές εφημερίδες . Ήταν πρωί της

Posted in Αναμνήσεις & κλαψολογίες at 7:35 pm by litikjersti -… Δεν μ’αρέσει καθόλου αυτός ο αέρας, είπε η Δανάη περπατώντας σκεπτική πάνω στα πλακόστρωτα. Φυσούσε τρελά, λες και έχει ξεσηκωθεί ένας στρόβιλος από τα έγκατα της γης. Είχε μια μάλλον μυθιστορηματική μελοδραμα

Πήρε να πέφτει το σκοτάδι κι οι σκιές των δέντρων άρχισαν να τρεμοπαίζουν κάτω απ’ το ολόγιομο φεγγάρι που πεισματικά χαρίζει φως σε μια άψυχη πόλη. Οι ήχοι απ’ τα τροχοφόρα δε λένε να σωπάσουν ούτε στιγμή ενώ μακρινές μουσικές φτάνουν ως εδώ προτού τις παρασύρει παρά πέρα

Γράφει η Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά Νάμαστε πάλι εδώ, Καλό σας μήνα και καλή αντοχή στις ζέστες. Εμείς εδώ έχουμε βαρύ Χειμώνα, κρύο και ανέμους, όχι όμως και από βροχή που τόσο χρειαζόμαστε. Συνέχεια του προηγούμενου κειμένου μου και... μελαγχολικών μου στίχων, έκφραση

Θα ήμουνα πολύ μικρός, πριν να πάω σχολείο γύρω στα 4 με 5, όταν ήρθε να μείνει μαζί μας ένα νέο κορίτσι, για να αναλάβει τις δουλειές του σπιτιού και για να με προσέχει, μιας και οι γονείς μου δούλευαν και οι δύο. Ήταν ένα πρόσχαρο και ζωντανό πλάσμα που το αγαπήσαμε αμέσ

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς παίζατε με playmobil, πάντως εμένα μαζί με τους G. I. Joe και, λίγο λιγότερο, τα lego, ήταν τα παιχνίδια μου όταν ήμουν μικρός. Είχα διαφορες κατηγορίες. Ινδιάνους, Αστροναύτες, Ιππότες και δε συμμαζεύεται. Καλά, το οτι αυτά είναι λίγο ασύνδετα μετα