Βυθίστηκα στα σεντόνια των αναμνήσεων σήμερα. Ξάπλωσα για ελάχιστα λεπτά το μεσημέρι στο δωμάτιο. Άνοιξα τα πάντα διάπλατα και προσκάλεσα τον αέρα να χορέψει και να φωτίσει τα πάντα. Και ταξίδεψα πάνω στις τσαλάκες του υφάσματος, σα να ‘ταν ένα κομμάτι σκληρό φύλλο κι εγώ,

Φιγούρες μεστές. Μυώδεις, γραμμωμένες, με πολύ σφιχτά, συγκεκριμένα κορμιά. Ένα βάρος, ένας τόνος, ίδια ψηλάφηση, ίδιο γλυπτό. Πατάνε μαλακά στον τάπητα και το ένα δάχτυλο ακολουθεί συνειρμικά το επόμενο. Μέχρι που πατάνε και τα πέντε το χαλάκι. Το σώμα ανοίγει, τα μέλη παί