Και παραπέρα. Αλλά τις διακοπές μας μια φορά, τις φτάσαμε. Τις πετάξαμε στην αιώρα, καβαλήσαμε κι εμείς το θαλασσινό το δίχτυ και ψαρέψαμε κύματα και βυθούς, ηλιοβασιλέματα στο πουθενά και λευκά βράχια, λαξεμένα από νερό και ουρανό. Λίγο φύγαμε. Ελάχιστα, για την ακρίβεια.

Τι απαίσια μέρα… Χειμωνιάτικη τελείως. Ούτε καν φθινοπωρινή. Κι εγώ, κλασικά εικονογραφημένα, έξω. Πάνω στη μηχανή. Στα φώτα της Αττικής, του The Mall, της Ηλιούπολης, του Βύρωνα. Πήγα παντού. Πήγα και σήμερα. Ανώμαλη πρέπει να είμαι. Κάπου στην Κηφισίας είδα και την πορεία

Μέρες τώρα σκέφτομαι να κάνω ένα ποστ. Οι λόγοι είναι πολλοί, μα πρώτος και χειρότερος? Το τελευταίο ποστ ήταν μούφα, και πολύ κάθισε στην πρώτη θέση - it was either this, or striking out the other one. Βρίσκομαι και πάλι πίσω στο παιδικό μου λίκνο, τον καλοκαιρινό κοιτών

Αν δεν έχεις φύγει ακόμη, μην το καθυστερείς. Όσο πιο μακριά, όσο πιο γοργά! Αν έφυγες, ε, καιρός δεν είναι να το επαναλάβεις; Τι λες; Έχω αφήσει (κι όταν λέω ΕΓΩ εννοώ ο άντρας κι εγώ! ο άντρας κυρίως, έτσι;) πάμπολλα πράγμα γι’αυτό το μήνα. Μια μικρή μετακόμιση, ένα proje

Εσύ που κάθεσαι πάνω από το πνεύμα μου κάθε που έχει κεραυνούς και υφαίνεις νύχτες μανιασμένες, νύχτες επιθετικές, γκαζωμένες, φουρτουνιασμένες. Μπλε και πράσινο τα αγαπημένα μου χρώματα. Πράσινο το μάτι μου και μπλε ο αέρας που περνά μέσα από τον ουρανό για να πει το παραμ

Ετοιμάζομαι να τραβήξω νέο χαρτί. Οπότε, φρόντισε να την έχεις ανακατέψει δίκαια. Άσε τον αέρα να ορίσει ποιο χαρτί θα ανέβει στα δάχτυλά μου κι αν θα έχει πρόσωπο ή γραμμένη επιθυμία το κέρμα. Φύσα πίσω σου να διώξεις τα ίχνη και τράβα από την αρχή τη χορδή. Ετοιμάζω αλλαγ

Βυθίστηκα στα σεντόνια των αναμνήσεων σήμερα. Ξάπλωσα για ελάχιστα λεπτά το μεσημέρι στο δωμάτιο. Άνοιξα τα πάντα διάπλατα και προσκάλεσα τον αέρα να χορέψει και να φωτίσει τα πάντα. Και ταξίδεψα πάνω στις τσαλάκες του υφάσματος, σα να ‘ταν ένα κομμάτι σκληρό φύλλο κι εγώ,

Η ψυχή σου να διανύσει χιλιόμετρα. Το μάτι σου να καταγράψει συναίσθημα κι ομορφιά. Τα δάχτυλά σου να πιάσουν χρυσά πέπλα. Τα μαλλιά σου να χαϊδέψουν αστερίες του αέρα. Το σώμα σου να σπρώξει πόρτες, βυθούς και κουφάλες δέντρων. Και τα χείλη σου να μυρίσουν ό,τι η φύση γενν

Τι όμορφη που είναι η Κυριακή. Τι ακέραιη μέρα. Σα να συνωμοτούν όλα τα στοιχειά της φύσης. Τα έγκατα της γης ροχαλίζουν ήρεμα, ο αέρας παίρνει ρεπό, η βροχή συσκέπτεται με τον εαυτό της και το κρύο κάνει recharge. Σήμερα, παραφώνησε βέβαια λιγάκι η κοιλιά της μητέρας. Σα ν

(Πηγή εικόνας: www.sfflamenco.com) Σπρώξε! Λίγο ακόμα. Λιγουλάκι ακόμη, έλα. Πιο κοντά. Να χορέψουμε. Φλαμένκο. Πορφυρό και πυρωμένο. Πάνω σε σεντόνια ιδρώτα με στιλετιές από κατάμαυρα τακούνια. Ψηλά και περήφανα. Από κείνα κει που κολακεύουν το πόδι ολόκληρο. Το μπρος και

Αν γρατζουνήσεις με τον δείκτη το αριστερό σου μάτι, θα βγάλεις αίμα. Ίσως πάλι, ξεπηδήσει μέσα από την όρασή σου μελάνι μαύρο. Πληγή που θα σε στοιχειώνει για μια ζωή. Μονάχα τόσο. Γιατί μετά, όλες οι ατέλειές σου θα επουλωθούν ως δια μαγείας και το σώμα σου θα γεννήσει νέ

Να ντυθώ σκαντζόχοιρος να σε αποκρούσω; Γυάλινες ριπές γύρω από το φόρεμά μου. Κρέμομαι από πολλά μικρά, ομπρελωτά αλεξίπτωτα κι ανάλαφρη αγγίζω με τα δάχτυλα των ποδιών μου τον συμπυκνωμένο αέρα από κάτω. Να σηκώσω δα τη δαντέλα να τσαλαβουτήσω στη λίμνη της ερήμου; Κι αν

Έχω μπει σε μια σπηλιά, γεμάτη ιριδίζοντα χρώματα κι αντανακλάσεις του νερού πάνω στα πέτρινα τοιχώματα, και ψάχνω σπιθαμή προς σπιθαμή την επιφάνεια της γης. Ψάχνω για ανοίγματα, για θησαυρούς σκιερούς, για όνειρα, φως, ομορφιά. Ψάχνω την παλάμη που θα μου φυσήξει σκόνη αγ

Αυτό είναι… “Iron Man” με Robert Downey Junior. Θεός. Ο απόλυτος άντρας για τα δικά μου γούστα. Πραγματικά, δε θα άλλαζα τίποτα πάνω του. Από τα εμφανή στοιχεία, τουλάχιστον! Όσο για το παρελθόν του, είναι παρελθόν. Bad boy! Η ταινία; Ένα 7,1 θα της το ‘βαζα. Μη ρωτήσεις γι

(Πηγή εικόνας: www.f1point4.com) Κατέβαινα χτες Παλαιό Φάληρο. Κι όπως ήμουν πάνω στη μηχανή σκεφτόμουν, άδειαζα, ξανάβαζα στο δοχείο των σκέψεών μου προσάναμμα, το έκαιγα και πάλι… Κοιτούσα όποτε μπορούσα ψηλά, πάνω. Προς τα παράθυρα. Κι έμενα σε εκείνα που είχαν τραβηγμέν

Μέρες τώρα σκεφτόμουν να φτιάξω ένα blogoπαίχνιδο για μια κηδεία. Τη δική μου. Ναι, να πω πώς θα ήθελα να πεθάνω. Και μετά να ρωτήσω εσένα. Έχω γράψει κομμάτι επ’αυτού παλιότερα (όποιος δε βαριέται τόσο διαβάζει: http://www.blogosfaira.com/archives/184). Τότε που δε με διάβ

Μαλλιαρές, παραφουσκωμένες, χρυσαφένιες ψυχές που έχουν κλωσήσει στρέμματα του ουρανού. Πόντο-πόντο, αυτά τα ιδιαίτερα, απογευματιάτικα σύννεφα έχουν ράψει φορέματα αναγεννησιακά, με χρωματικές αντιθέσεις, σκιάσεις και αμέτρητη ασημένια κλωστή. Τους πήρε υδάτινα και σκιερά

Ο Lockheart μου πάσαρε ένα σεντόνι… μούρλια. Σαράντα ολόκληρες ερωτήσεις ό,τι πρέπει. Τι είπα για το προηγούμενο παιχνίδι; Ότι ήταν ανάκριση. Τι είναι 19 χαστούκια μπροστά σε 40. Ε?! Λες και το ‘ξερα. Εμμένω όμως: εμένα οι ερωτήσεις μ’αρέσουν. Τρελαίνομαι για την ακρίβεια.

Νιώθω το κρύο. Δεν ξέρω αν ακόμη βρέχει. Κοιτάζω έξω, είναι όμως πολύ θολή η όραση και η διάθεσή μου αυτή τη στιγμή για να διακρίνω τις ράγες που σχηματίζουν συνήθως οι στάλες. Βλέπω απλώς στον ορίζοντα γυαλιστερά σύννεφα να μπουσουλάνε πίσω και κάτω από σκούρα γκρι. Που ίπ

Έχω περίεργη διάθεση σήμερα. Ξύπνησα βαριά, σαν αλυσίδα βαρυποινίτη. Άφησα το μεσημέρι να μου χτυπήσει την πόρτα. Να μου σηκώσει τα βλέφαρα. Να μου τεντώσει το σώμα. Ευτυχώς που είχες εσύ την καλύτερη των διαθέσεων, να παλαντζάρει λιγάκι το πράγμα. Με υποδέχτηκες με χίλια φ

Έχεις σκάσει ένα από τα πιο πονηρά σου βλέμματα… αυτό της άνοιξης. Σε κείνη την εκδρομή της Κυριακής με τις μηχανές, την Καθαρά Δευτέρα αλλά και κάθε μέρα που βγαίνουμε και περπατάμε, βλέπω τη φύση ξυπνητή, με πανέμορφες λυγερόκορμες αμυγδαλιές να σχηματίζουν ροζ δάση μπροσ

Από πολύχρωμα ρυζόχαρτα, ξύλο, σύρμα και σπάγκο είναι φτιαγμένος. Ευτελή υλικά. Καθημερινά. Που όμως του δίνουν πνοή, φτερούγες, ύπαρξη. Τον ανεβάζουν με μια απότομη κίνηση ψηλά. Τον τραντάζουν και τον στέλνουν στα ουράνια. Κι αν είναι ικανός ο χειριστής του θα τον κρατήσε

Έχω απλώσει μπροστά στη γυμνή μου αγκαλιά τα κοσμήματα που φόρεσα σήμερα. Μια ασημένια αλυσίδα με ένα ανάγλυφο πουλί και δυο αστερίσκους από αμέθυστο. Τον πολύ μικρό κρίκο που φοράω σχεδόν πάντα στο αφτί, στη δεύτερη τρύπα, με το διάφανο, φυσητό γυαλί σε σχήμα σπείρας. Τα κ

Άνοιξα τις σχισμές μου να μπει μπόλικο οξυγόνο μέσα. Κοιτούσα συνεχώς τριγύρω, πάνω από το κεφάλι μου… Χρώματα πολλά, άψογα ανακατεμένα. Χρώματα που άφηναν χώρο το ένα στ’άλλο. Χρώματα που φυσούσαν, που έγραφαν στον ουρανό, που σχεδίαζαν, που ονειρεύονταν. Χρώματα γης μα κα

Αιφνιδιάζομαι δύσκολα είναι η αλήθεια. Όμως αν ήμαστε ικανοί να αγαπήσουμε σε στιγμές, ε, τότε εγώ αγάπησα την πριγκιπέσσα χτες. Όταν έγραψε τούτο το κομμάτι για μένα. Όχι μόνο επειδή γυναίκα γράφει για γυναίκα, απροειδοποίητα μάλιστα, αλλά κι επειδή εκτιμά αξίες, που έχουμ